Nutty Vegan Chocolate Chip Cookies voor redders

Opstaan met regen, gaan slapen met regen en daartussen… niets dan regen. Zomer noemen ze dat dan. 

Veel meer dan binnen zitten, kerstfilms kijken (nog maar 4 maanden en het is zo ver, dus er moet dringend aan de voorbereidingen gewerkt worden), gezelschapsspelletjes spelen en wat geëxperimenteer in de keuken zat er de laatste dagen dan ook niet in. 

En toch… Hoe slecht het weer dan ook mag zijn, zomer is zomer en tijdens die zomer wil ik zwemmen. Niet in het stedelijk zwembad tussen de aquagymende zestigplussers. Ik bedoel zwemmen, als in zwemmen in de zee. 

Dat  was dus het plan voor deze dag vol regen. Nu zat mijn geweten wel nog met 1 probleempje: redders. Zelfs op een dag als deze zitten zij dapper in hun mooie oranje-wit gestreepte strandkabien, er vast van overtuigd dat ze de hele dag niets anders zullen hoeven te doen dan te kaarten. Want welke zot zou het hen (en zichzelf) nu aandoen bij dit weer in zee te kruipen? Kuchkuch, ontschuldige blik, hand in de lucht.

Ik kon het dus niet over mijn hart krijgen die gasten speciaal voor mijn zomerzwemprincipes in de wind, kou en regen te laten staan. Zo menslievend ben ik wel.

Niet zwemmen dan? Nenee, compenseren. Dat moest er gebeuren. En waarmee kan je een portie redderleed nu beter compenseren dan met huisgebakken koekjes. En daarbij, ik zocht al een tijdje een kans om mijn favoriete American chocolate chip cookies te veganizen én –vooral- ik had gewoon zelf zin in koekjes. 

Een klein uurtje gemix en gebak later geurde de keuken naar de lekkerste vegan cookies die ik tot hiertoe fabriceerde. Na een uitgebreide proefsessie (ik moest toch zien dat ik die redders niks oneetbaar voorschotelde …) stak ik drie mooie exemplaren in een doosje en trok naar the beach. Lieflachend klopte ik aan bij de vier (!!! Lees de vorige zin opnieuw en u zal mijn plotse paniek begrijpen) druk kaartende redders met mijn koekjes en de vraag of ik alsjeblieft mocht zwemmen. Vier licht verontwaardigde, iets minder licht gefrustreerde blikken en het antwoord dat ik zeker mocht zwemmen en dat ze al betaald werden en ze mijn koekjes dus vriendelijk weigerden. 

“Ze weten niet wat ze missen” dacht ik, maar koekjes eten/ aannemen is waarschijnlijk verboden volgens het redderprotocol. 

Om eerlijk te zijn, had ik toen ik in mijn bikini de zee in stapte en de weinige andere mensen op het strand in fleece en regenjas regen en wind zag trotseren, toch wel even serieus spijt van mijn principes. Maar terugkeren was geen optie. Te trots, te koppig …

Dik 20 minuten later keerde ik verkleumd maar tevreden met mijn 3 koekjes terug naar huis. 

Warme douche. Donsdeken. Kerstfilm. En verrukkelijke chocolate cookies met een tas hete thee. 

Nja, zot zijn doet geen zeer. ’t Is alleen een beetje frisjes. 

Nutty Vegan Chocolate Chip Cookies

            - 200g zelfrijzend bakmeel
            - 75g notenpulp van home made notenmelk
               OF 75g gemengde noten, tot fijn poeder gemalen in de keukenrobot
            - 1 afgestreken tl bakpoeder
            - 2 el fijngemalen lijnzaad
            - snuifje zout

            - 100g kokosbloesemsuiker
            - 1 el dadelstroop
            - 50g gesmolten kokosolie
            - 1 el vanille-extract
            - 3 el amandelmelk

            - 2 handenvol (vegan) chocolade druppels

1. Meng het meel, het notenpoeder, bakpoeder, lijnzaad en zout in een grote mengkom. Wie de noten en het lijnzaad vooraf niet fijnmaalde doet alles gewoon in een keukenrobot (met mes) en mix alles tot poeder.
2. Meng in een ander kommetje de suiker, dadelstroop, kokosolie, vanille-extract en amandelmelk en voeg dit mengsel bij de droge mix.
3. Kneed alles even door, voeg de chocoladekorrels toe en kneed opnieuw.
4. Vorm een lange worst van het deeg en laat het ongeveer 30 minuten opstijven in de koelkast. Verwarm intussen de oven voor op 180°C.
5. Snijd plakjes van ongeveer 1 cm dik van het deeg en bak deze 12 minuten in de voorverwarmde oven. De koekjes lopen bijna niet uit tijdens het bakken, dus je kan ze gezellig dicht bij elkaar leggen op de met bakpapier beklede bakplaat.
6. Als je de koekjes uit de oven haalt, zullen ze nog een beetje zacht zijn, maar ze worden krokanter bij het afkoelen. Laat ze dus afkoelen op de bakplaat als je geen verbrokkelde chocolate chip cookies wilt, want dat zou zonde zijn …

Lasagna rustica

Ik denk dat alle jongeren zo wel iets hebben dat ze later anders willen doen dan hun ouders. Meestal houden die dingen dan verband met hun eigen opvoeding en vinden die voornemens hun oorsprong in frustraties over hun eigen ouders. Zelf vind ik dat ik niet moet klagen over mijn opvoeding en toch heb ik ook zo’n voornemen, al is het niet zo’n ingrijpend en zullen mijn ouders zich vast niet aangevallen voelen, moesten ze dit lezen.

Mijn voornemen: een vaste lasagnadag invoeren. Mhm, ik ben altijd al een ambitieuze ziel geweest ;)

Ik verklaar mij nader. Veel huishoudens hebben een vaste spaghettidag in hun weekmenu ingepland. Wij niet, maar toch eten we zo goed als elke week wel eens spaghetti (en dan vaak ook meerdere dagen na elkaar aangezien we altijd veel te veel klaarmaken). En neen, ’t is niet dat mij dat frustreert-Ik heb niks tegen spaghetti- maar ik lust zóveel liever lasagna. Echt waar, de Italiaan die dat heeft uitgevonden, verdient wat mij betreft een standbeeld. Wat zeg ik. Een nobelprijs. Op z’n minst.

Jammer genoeg heeft lasagna bij ons thuis de status van “ veel werk” en eten we het daarom maar een paar keer per jaar. Oké, het vraagt een beetje meer tijd, maar eens je dat eerste hapje van die Italiaanse laagjes neemt, vergeet je dat meteen.

Ik twijfel er niet aan: lasagnadag, dat wordt een hit, een wekelijkse feestdag, zoiets.

Jaja, toekomstmuziek. Ik kijk er al naar uit. 

P.S: Voor wie nu al “groot” genoeg is en voldoende macht heeft over het weekmenu om ingrijpende veranderingen als een lasagnadag in te voeren, volgt hieronder mijn recept voor veggie, gezondere lasagna.Buon appetito!

Lasagna rustica

Voor de tomatensaus

- olijfolie
-  3 rode uien, grof gesneden
- 3 teentjes look, geperst
- 1 chilipeper, van zaadjes ontdaan en fijngehakt
- 1 el van elk: tijm, oregano, marjolein, gedroogde basilicum, rozemarijn
- zwarte peper en kruidenzout naar smaak
- 1 el ketchup
- 1 tl suiker of honing
- 2 blikken tomatenblokjes (= 800g)
- 250g quorngehakt

1. Stoof de ui, look en chili enkele minuten aan in de olijfolie. 
2. Voeg de kruiden, ketchup, peper en zout toe. 
3. Doe er de tomatenblokjes, quorn en suiker bij. 
4. Roer alles goed door elkaar en breng enkele minuten stevig aan de kook.
5. Zet het vuur lager en laat de saus nog zo’n 45 minuten pruttelen tot ze mooi is ingedikt.

Voor de bechamelsaus

- 2 el gesmolten kokosolie (of boter)
- 2 el bloem
- 750 ml halfvolle melk
- zwarte peper, zout en nootmuskaat naar smaak
- straaltje citroensap

1. Smelt de kokosolie in een kleine kookpot en roer er de bloem door met een garde.
   Laat het bloem-oliemengsel bakken tot het droog is en naar biscuit begint te geuren. 
2. Voeg de melk in kleine beetjes toe. Ik begin telkens met een klein beetje om alle brokjes bloem weg te kunnen roeren. Eens je een glad, homogeen “deegje” hebt, kan je weer wat melk toevoegen. Ga zo door tot een gladde, dikke bechamelsaus. Kruid af naar smaak met citroensap, peper, zout en citroensap.

Opmerking: Mocht de saus te lopend zijn, heb je een aantal opties (de ene al wat lijnvriendelijker dan de andere) om ze in te dikken:

• Roer er 1 volledig ei door: snel roeren om gestolde eiwitbrokjes te voorkomen is de boodschap!
• Voeg wat xantana toe en mix een minuutje met de staafmixer.
• Los een lepeltje maizena op in water, roer dit door de bechamel en breng terug even aan de kook.

Lasagne maken

- 2 courgettes, in plakken, gegrild
- 2 aubergines, in dunne plakken, gegrild
- 2 gegrilde paprika’s, in dunne schijfjes
- 1 pak lasagnebladen (ik gebruikte speltlasagne)
- 200g feta
- 1 tomaat, in dunne plakjes
- enkele basilicumblaadjes

1. Vet een grote, diepe, rechthoekige ovenschotel in met wat olie. 
2. Bedek de bodem met een dun laagje tomatensaus en bedek met een laag lasagneblaadjes. 
3. Schik de helft van de gegrilde groenten en 50g verkruimelde feta over de lasagneblaadjes en dek af met nieuwe pastabladen. Schep hierop een laag tomatensaus, dek af met lasagnebladen en schep daarop dan een laag bechamel. Dan weer een laag groenten met feta en vervolgens nog een laag tomatensaus, afgedekt met lasagneblaadjes.
4. Als alles goed zit, heb je nu nog 100g feta en voldoende bechamel over voor 1 laag. Mix de resterende bechamelsaus met de feta en schep deze bovenop de laatste laag lasagneblaadjes.
5. Werk de lasagne af met enkele schijfjes tomaat en een paar blaadjes basilicum en bak hem in 35 minuten gaar op 180°C in de oven.

Let's eat seaweed !

“Allé meisje, nog 1 hapje. Toe … proef nog 1 keer. “

Mij hebben ze altijd wijsgemaakt dat je iets 7 keer moet eten/proeven eer je met zekerheid kan zeggen dat je het niet lust. Ik heb dat altijd onthouden en meestal lustte ik de dingen die ik eerst verafschuwde na 7 keer plots wel. Tja, soms hebben ouders gewoon gelijk.

Voor zeewier zit ik momenteel aan 8 dus ik had de hoop al behoorlijk opgegeven. 

Het zit zo. Zeewier en ik, wij hebben iets wat ik zou omschrijven als een haat-liefderelatie. Ongeveer 2 jaar geleden kocht ik in de biowinkel een zakje gedroogd zeewier en een potje zeewiervlokken en was ik vastbesloten een manier te vinden om dit gezond “lekkers “ uit de zee eetbaar te maken. 

Eetbaar maken. Wie al eens aan zo’n zakje zeewier geroken heeft, zal mij vast en zeker begrijpen. Weglopen. Ver weglopen. Dat is de meest natuurlijke reactie wanneer de geur van gedroogd zeewier je neusgaten binnendringt. Tevergeefs probeerde ik het zeespul op allerlei manieren te masceren: fishsticks, fried rice, zeewiersalade, crabcakes… Allemaal even afschuwelijk(zacht uitgedrukt). Maar ik ben niet het type dat snel opgeeft. Koppig zeg maar. 

En ja, mirakels ze bestaan. Gisteren at ik zeewier EN ik vond het lekker. Mijn ouders aten gerookte zalm en in de zoektocht naar een vegan alternatief voor mij, besloot ik mijn potje zeewiervlokken nog eens boven te halen. En blijkbaar moet het met zeewier zoiets zijn als met wijn: hoe ouder, hoe beter, want ik ga u niet lastig vallen met de houdbaarheidsdatum, maar mijn zeewiertjes waren al "een tijdje" over datum. Pfuh, die dingen moeten rijpen... 

Onder de vorm van een soort gerookte “zalmpjes” (het klinkt een beetje raar, ik weet het maar ik kon er geen andere naam voor verzinnen) kreeg ik het lekkers uit de zee eindelijk binnen. Geef er aardappels met dillesaus en een fris komkommerslaatje bij en niemand die deze lichtroze lekkernijtjes met dat vieze gedroogde spul zal associëren.  

Mission finally accomplished :)

Vegan gerookte zalmpjes

 

      - 200g tofu
                - 3 el balsamicoazijn
                -  4 el gedroogde zeewiervlokken (salade pêcheur)
                - 90g tomatenconcentraat
                - 1 tl gerookt paprikapoeder
                - 150g cashewnoten, tot poeder gemalen
               - 1 tl gemalen lijnzaad opgelost in 3 tl warm water
                - 1 el sojasaus
                - zwarte peper en zeezout

1. Mix alles in de keukenrobot tot een zalmroze, kneedbare massa.
2. Vorm kleine burgertjes van het mengsel, schik ze op een met bakpapier beklede bakplaat en bak ze ongeveer 20 minuten op 230°C tot ze min of meer stevig aanvoelen. De burgertjes zullen wel nog opstijven bij het afkoelen.
3. Snijd de “zalmpjes” desgewenst in schuine plakjes, schik ze op een bordje en garneer met wat fijngesneden sjalotjes en peterselie.
4. Serveer met de appelkomkommersla, aardappelsla en het dillesausje.

Appel-komkommersla

                - 1 komkommer, geschild en in dunne plakjes
                - 1 appel, in kleine blokjes
                - appelazijn naar smaak
                - 2 el fijngehakte peterselie
                - zwarte peper en zeezout

Meng alles door elkaar en laat even “marineren” in de koelkast zodat je het lekker fris kan serveren.

Dillesaus

                - 1 el veganaise
                - 2 el ongezoete sojayoghurt of magere plattekaas
                - 2 el sojaroom
                - 2 el verse of 1 el gedroogde dille
                - zwarte peper en kruidenzout

Meng alles door elkaar en je bent klaar!

Oeps, foutje ...

Vergissen is menselijk. En misschien toch ook een beetje goddelijk. 

Denkt u niet dat de weergoden zich de afgelopen 2 weken een beetje vergist hebben? Pas op, ik ben de laatste om te protesteren, maar de Belgische “zomer” blijft veelal beperkt tot 3 dagen met uitzonderlijke temperaturen van wel 20 graden en nu klimt de thermometer al bijna 2 weken tot bij de 30 graden. Een administratief foutje op het departement der weergoden, zoveel is duidelijk. 

Maar goed, het zij zo. Het is belachelijk goed weer en we zullen ons daar dan maar bij moeten neerleggen. ( Vrees trouwens niet: de weergoden lijken hun dwaling al te hebben ingezien, want voor vrijdag voorspelt onze Frank alweer het vertrouwde, op en top Belgische “zomerweer”. Jeej...)

En wat doet een mens bij temperaturen waarbij het zweet je al uitbreekt bij de gedachte aan beweging en je jezelf sterk moet forceren om geen vakantie naar Groenland of een ander ver land met meer vertrouwde temperaturen te boeken?
IJs eten natuurlijk, what else? Veel, lekker ijs, zonder al te veel gedoe. 

Dit vegan zwarte woud ijs misschien? Je maakt het zo fancy als je zelf wil. Geen zin om de gezondere chocoladesaus uit het recept te maken? Smelt dan gewoon een reep chocolade in brokjes op de laagste stand in de microgolfoven. Vergeet dan wel geen scheutje sojamelk toe te voegen en om de 30 seconden eens roeren, anders zal niet alleen jij, maar ook je chocoladesaus verbrand voor de dag komen. Geen restje brownie/ chocoladecake/ chocoladekoekjes/… in huis? Shame on you! En toch, zélfs dan kan het nog goedkomen: brokkel snel wat stukjes chocolade, andere koekjes of nootjes over je ijscoupe en niemand die het merkt.
Je kan de toppings natuurlijk ook laten voor wat ze zijn en gewoon een paar bollen kriekenijs naar binnen scheppen. Alles kan, niets moet.

Zo gaat dat bij dit weer ;) 

Vegan zwarte woud ijs

Voor het kriekenijs

                - 750g noorderkrieken op stroop
                - 500 ml sojamelk
                - 1 el vanille-extract
                - desgewenst extra rijststroop, agave of honing
Voor de chocoladesaus

                - 75g cacao
                - 100 ml sojamelk
                - 1/3 tl xantana
                - stevija naar smaak
                - snuifje zout

Extra toppings

                - uitgelekte krieken
                - stukjes brownie, chocoladecake of gewoon chocoladestukjes

1. Mix de helft van de krieken met het sap, de sojamelk, het vanille-extract en eventueel wat extra zoetstof.
2. Giet het mengsel in de ijsmachine en draai ijs volgens de instructies van je toestel.
3. Schep het gedraaide ijs in een diepvriesbakje en laat enkele uren opstijven tot het schepbaar is.*
4. Mix alle ingrediënten voor de chocoladesaus in de blender.
5. Schep bolletjes van het ijs en serveer met chocoladesaus, extra kersen en blokjes chocolade(cake) of browniestukjes. 

* 2 opmerkingen:

Nr 1) Zoals je misschien wel al gemerkt zal hebben op de foto, ziet mijn ijs er nogal platjes uit. Niks mis met het recept, wel met mijn geduld. Ik vond dat een uurtje in de vriezer wel zou volstaan. Niets daarvan dus, zeker niet na zo'n fotoshoot bij 30°C...  

Nr 2)  Heb jij wél geduld en niet direct zin in zo'n hele bak ijs, dan kan je wel eens ontgoocheld uitkomen wanneer je na 2 dagen geen heerlijk schepbaar roomijs, maar een blok beton uit de vriezer haalt. Niets aan de hand, gewoon 20 minuutjes uit de vriezer laten ontdooien of 1 minuutje op de laagste stand in de microgolfoven. Oeff...

Ode aan Oz

Wat cake betreft ben ik behoorlijk conservatief ingesteld. Geef mij maar zo’n stevige, ouderwetse cake waarvan je lekker dikke plakken kan snijden. Van die overdreven versierde cupcakes zijn dus niet echt mijn ding. Ik bedoel: in een muffinblik passen 12 (!!) cupcakes, dus met mijn versiertalent (de gemiddelde kleuter is beter in fijn werk dan ik… ) zou ik gewoon 2 uur aan het prutsen zijn met van die felgekleurde rolfondant. Rolfondant, nog zoiets wat ik vreselijk vind aan cupcakes: je moet eerst kilo’s van dat chemisch spul opeten voor je eindelijk een stukje echte cake tegenkomt.

U hebt het waarschijnlijk wel al door: cupcakes zijn niet bepaald my cup of tea. Maar zoals iedereen wel weet bevestigen de uitzonderingen de regel. Hummingbirdcupcakejes  zijn zo’n buitenbeentje, waarvoor ik mij toch graag eens in de wonderlijke wereld der cupcakes begeef. Deze cakejes doen mij immers vol nostalgie terugdenken aan de winterse ontbijtmomentjes met mijn moeder en Dr. Oz… 

 “Huh?!”

Het begon allemaal een jaar geleden. Ik kwam beneden en hoorde de schelle stem van een man achter de keukendeur galmen. “Indringers”, dacht ik aanvankelijk, maar niets daarvan: eens de keukendeur geopend, werd alles duidelijk. U moet weten dat ik niet zo’n spraakwaterval ben en dat het bijgevolg nogal eens erg stil kon worden wanneer mama en ik samen aan de ontbijttafel zaten. Mama zal klaarblijkelijk genoeg gehad hebben van deze saaie stilte en zoals de meeste mensen die stilte willen opvullen, had ze van pure miserie de televisie aangezet. (Tja, wie kent het niet: er komt bezoek en u weet dat er hoogstwaarschijnlijk van die gênante stiltes zullen vallen, dus zet u de tv aan in de hoop dat deze je uit die doodse momenten zal weten te redden.) En inderdaad, de stilte was verdwenen en al snel werden mama en ik elke ochtend virtueel vergezeld door onze goede vriend Dr. Oz. 

Zegt u niks? Misschien maar goed ook, want het kennen van deze (populaire) Amerikaanse Doctor is niet meteen iets om fier op te zijn. The Dr. Oz show  is zo’n typische Amerikaanse talkshow over gezondheid, geleid door – hoe kan het ook anders- Dr. Oz en met in het publiek een 50tal van die typisch Amerikaanse huisvrouwen, die uit hun dak gaan wanneer Oz een “assistent of the day” nodig heeft om hem bij te staan bij een meestal “erg educatief" spel. Wat mij betreft ging de show vooral om kijkcijfers en het entertainen van Amerikaanse vrouwen die (hier ben ik vrij zeker van ) stiekem foto’s van hun geliefde Oz boven hun fornuis/wasmachine/ bed hadden hangen, in plaats van het werkelijk bijbrengen van kennis over gezondheid. Wie zich nog steeds geen beeld van de show kan vormen, moet maar eens een paar fragmentjes bekijken op de site.

Maar om heel eerlijk te zijn, raakte ook ik na enkele afleveringen heimelijk gehecht aan onze ontbijtafspraak met Dr. Oz (maar neen, ik heb geen grote poster van hem boven mij bed hangen… een kleintje maar ;) ) en diep was dan ook de ontgoocheling wanneer Vitaya hem tegen de lente uit de ether haalde.  De mooiste herinneringen heb ik aan die ene aflevering waarin Oz veganistische cakejes bakte met Elmo  (dat zegt al veel over het niveau van de show, want ja dat is dat rode beest uit Sesamstraat). Mijn aandacht was natuurlijk subito presto gewekt (# vegan bakken) en het weekend nadien werden de cakejes meteen uitgeprobeerd en aangepast (het originele recept bevatte meer olie en suiker en ik wilde perse een karamelglazuur omdat ik het niet zo op roomkaasglazuur begrepen heb). 

En zo bakte Anne-Sophie voor het eerst in haar leven en tegen al haar principes in cupcakes. 
Dit recept voor mijn sindsdien favoriete cupcakejes draag ik dus graag op aan jou, Dr. Oz  ;) 

Hummingbird cupcakejes

         -              200g zelfrijzend bakmeel
         -              1 el bakpoeder
         -              snuifje zout
         -              1 handvol noten, tot poeder gemalen

-              120g appelmoes
-              50g kokosolie of walnootolie
-              1 el vanille-extract
-              enkele drupjes amandel-extract
-              10 el Pure Via stevia of 1 maatschepje stevija (reb-a)
-              1 grote banaan
-              1 flinke el pindakaas
-              1 el kaneel
-              1 el dadelstroop
-              zeste van 1 sinaasappel
-              sap van ½ sinaasappel
-              1 tl appelazijn
-              150g ananas- of appelblokjes

Voor de afwerking
-              karamelglazuur, zie recept hieronder
-              walnoten, grof gehakt
-              pompoenpitten
-              gojibessen
-              cacaonibs

1. Verwarm de oven voor op 190°C.
2. Meng alle droge ingrediënten door elkaar.
3. Doe alle andere ingrediënten, behalve de appel- of ananasblokjes, in een blender en mix tot een lopend geheel.
4. Meng het geblenderde mengsel door de droge mix, schep er de appel- of ananasblokjes door en verdeel het beslag over 12 muffinvormpjes.
5. Bak de cakejes gedurende 25 minuten in de op 190°C voorverwarmde oven.
6. Laat afkoelen, schep er een lepeltje karamel over en werk af met stukjes walnoot, pompoenpitten, cacaonibs en gojibessen. 

Caramelglazuur

-              20 dadels
-              100 ml water
-              1g agaragar
-              1 el kokosolie
-              1 el riet- of kokosbloesemsuiker
-              50 ml sojaroom
-              Een flinke snuf zeezout

1. Breng de dadels en het water samen met de agaragar in een klein steelpannetje aan de kook tot de dadels uit elkaar beginnen te vallen.
2. Doe er de kokosolie, het zout en de sojaroom bij en roer goed.
3. Klaar!