De fake-kip-tip

Deze tip kwam er naar aanleiding van een van de mooiste momenten uit mijn vegetarische kookcarrière.

We schrijven vorige zomer. Augustus. Maandag. Twaalf uur ’s middags.

Een kleine inventarisering bracht mij bij de conclusie dat er op een bakje quorn, een restje vlees, een paar zielige aardappels en een krop sla niet al te veel in de koelkast zat.

Ik was echter verhongerd en zo was ook mijn vriend, die terwijl ik op zoek ging naar eten nog wat op de computer aan het prutsen was.

De huisvrouw in mij voelde dus de drang deftig eten op tafel te zetten.

Na zo’n tien minuten  had ik een eenvoudige salade gemaakt, een restje patatjes gebakken en voor vriend in kwestie nog een restje vlees opgewarmd.  

Kenmerk 1 van een hongerige Anne-Sophie: koken kan héél snel gaan.

Voor mezelf gooide ik mijn quornblokjes met een scheut soja- en zoetzure chilisaus in de microgolf, niet meteen hopend op een al te overdonderend culinair hoogstandje.

Kenmerk 2 van een hongerige ik: eten is eten.

Ik zet dus alles netjes op tafel. Bordjes, mes, vork, de salade, patatjes, zijn vlees en mijn quorn.

Ik roep: “Eten!” en nog geen halve minuut later zit vriend lief reeds aan tafel.

Verhongerd en gelokt door de geur van voedsel, waagt hij het- nog voor ik aan tafel zit -een brokje eten te stelen. Een brokje van mijn quorn.

Ik wil bijna furieus worden. Schreeuwen dat hij daar een heel bord dood beest voor zich staan heeft voor hem en ik maar en paar quornblokjes en hij zelf vlees wou dus dat dan ook maar zelf moet opeten en van mijn quornblokjes moet blijven.

Kenmerk 3 van een hongerige Anne-Sophie: kom in geen geval aan mijn eten.

Maar mijn vriend is mij voor: “ Amai, da’s goeie kip.”, zegt hij.

Over mijn quornblokjes. 
Ik herhaal: over mijn QUORNblokjes.

Hoe schoon is dat niet?

Het is niet dat ik nog nooit iemand quorn, tofu, kikkererwten of vegetarisch in het algemeen heb kunnen doen eten zonder dat ze dat zelf door hebben, maar deze keer was anders.

Het kwam er zo spontaan en onwetend uit.

Een mooi moment vond ik dat. Eentje om te koesteren. 

Ik heb maar weinig nodig heb om gelukkig te zijn, ziet u.

Wat ik dus eigenlijk wilde zeggen, is dat u dat eens moet proberen, die fake-kip.
Bij voorkeur zo komende donderdag, op 1 oktober, want dan is het Wereld Veggie Dag. 

En oh ja, als u me zou laten weten wat u ervan vond zou ik dat zeer fijn vinden.

De planeet en ik danken u.

Fake-kip

     - 1/2 bakje quornblokjes (die vind je tegenwoordig in nagenoeg elke supermarkt)

     - 4 el zoutzure chilisaus
     - 1 el sojasaus

     - een scheutje water

1. Marineer de blokjes vijf minuutjes in de chili- en sojasaus.
2. Verwarm ze 3 minuutjes met een klein scheutje water in de microgolfven.        
3. Eet de quornblokjes met een slaatje, bij wat gewokte groentjes en noodles, met een groentencouscous  of quinoa.
4. Overtuig jezelf, vrienden, lief, ouders of weet ik veel wie.

Vitaliteit/ kleur met een rietje

Aan karakter wil het me tijdens de vakantie al eens ontbreken. Ik heb zoiets van “Ge hebt al heel het jaar uwe nikkel afgedraaid en uw best gedaan, nu moogt ge er een keer van genieten!” en “Niks moet, alles mag!”… Van die dingen.

En als niks moet, durf ik al eens te vergeten dat gezond eten en regelmatig wat sporten niet gaat om iets wat je moet doen, maar om iets wat je wil doen, simpelweg omdat je je er zoveel beter door zal voelen. Bijgevolg ging mij work-out plan volledig de mist in en denken mijn loopschoenen intussen dat ik hen verstoten heb. Daarnaast dwingt veel uit eten gaan je er als vegetariër vaak toe je tot het melk-kaas-eieren-vegetarisme te bekeren en zou een mens op de lange duur nog een moord plegen voor wat kikkererwten en tempé. De vakantie heeft enorm deugd gedaan hoor, daar niet van, maar mijn lichaam begint om aandacht te snakken.

Dat is wat ik vorige week inzag. Ik voelde me schuldig en dom dat ik dat nu pas besefte en dat de vermoeidheid en hoofdpijnen, ondanks het lakse vankatieleven, wel eens een secret message van mijn lichaam zou kunnen zijn  waarin het oproept tot actie. Tijd om daar eens verandering in te brengen!

Dagelijks yoga, afgewisseld door wat pilates. Check.

Loopschoenen afstoffen. Check.

Op tijd gaan slapen. Check.

Nu is het bovenstaande in combinatie met wat meer letten op mijn voeding waarschijnlijk wel voldoende en voel ik na dat weekje al duidelijk het verschil. Toch wilde ik iets maar. Meer voor de fun dan omdat het nodig was. Dus toen ik Instagram doorsnuisterde en foto’s van “revitaliserende” sapjes zag, wist ik wat me te doen stond.

Samen met vriend lief, haalde ik onze eeuwenoude sapcentrifuge boven en begonnen we als bezeten sapjes te maken. Geen groentje of vruchtje was nog veilig.

Donker paars, feloranje en gifgroen schitterden de sapjes even later in hun glas.  Alleen al voor de kleur zou een mens in de “revitaliserende sapjes” vliegen.

Voor het “revitaliserd” effect zou ik het op zich niet doen. En ook niet voor de afwas… *

Sapjes maak je omdat je ze lekker vindt (vooral de groene viel bij mij erg in de smaak), omdat je al eeuwen een sapcentrifuge staan hebt en niet weet wat ermee te doen of omdat iedereen tegenwoordig zo into sapjes is en je het zelf ook eens wil proberen.

U  ziet het: redenen genoeg. Give it a try!

*Was de centrifuge meteen af. Maar dan echt direct. Niet eerst sapjes proeven, neenee eerst afwassen of u zit geheid in de u weet wel.

Niet zo heel erg revitaliserende, maar wel lekkere sapjes  

Paars sapje

2 grote trossen paarse druiven
4 appels
Eventueel wat honing, hangt af van hoe zoet je druifjes zijn

Oranje sapje 

10 wortels
1 duimgroot stuk gember
4 appels

Groen sapje

2 grote handenvol boerenkool
5 appels

Voor elk sapje dezelfde werkwijze. De vruchten en groenten hoeven niet geschild te worden. Het is wel aan te raden het klokhuis uit de appel te doen en de druiven van hun steeltjes te halen. Verder snijd je alles in grove stukken en pers je deze in je centrifuge. Snel opdrinken, zodat de vitamientjes niet verloren gaan. 

Herkenbaar?

Sommige lesdagen voelen aan als een dag uit expeditie Robinson, maar dan zonder het mooie weer, het parelwitte strand en palmbomen. Honger, vermoeidheid en het gevoel dat je een eeuwigheid vastzit en de tijd voorbij kruip. Om de minuut op je gsm kijken en er bijna zeker van zijn dat de tijd in die specifieke aula vertraagd wordt. Een prof die met monotone stem wat ingewikkelde formules opsomt en berekeningen op het bord zit te krabbelen,  waar je nooit wijs uit geraakt en moest je er dan toch iets van kunnen lezen is de kans  groot dat je er weinig tot niets van snapt. De vermoeidheid neemt toe en je oogleden lijken wel geïmpregneerd met lood.  Hier en daar zie je de eerste slachtoffers reeds vallen: hoofd in de nek, mondje open, oogjes dicht en daarnaast dan een stel vriendjes die óf  dezelfde houding gekopieerd hebben óf foto’s van de persoon in kwestie verspreiden via Facebook, Snapchat en andere virtuele wereldjes, al dan niet opgeleukt met een alcoholstiftsnorretje. Een ware marteling, pure ontbering en de continue strijd tegen het zandmannetje.

Iedereen heeft zo zijn manier om zich in de mate van het mogelijke wakker te proberen houden. Sommigen, meestal de personen op rij één tot vier, zitten vastgekluisterd aan hun blad, leggen elk woord dat de prof uitstoot vast op papier en lijken zo, gekluisterd aan zijn lippen, in een continue stresssituatie te verkeren waarbij de adrenaline hen weghoudt van de gedachte aan een warm, donzig bed. Anderen, meestal zij op de achterste rij, ondernemen zelfs geen poging meer om op te letten en amuseren zich met smartphone, de metro of zelfs een gameboy of rubik’s cube. Verder heb je nog de luidruchtig roddelende meisjes, die af en toe strenge, starende blikken van de gefrustreerde prof toegeworpen worden. En tot slot heb je die studenten die je gewoonweg ziet denken dat het gigantisch nutteloos is om in deze les te zitten, maar dat ze daar nu toch zijn en dan eigenlijk beter zouden opletten, maar dat het echt niet lukt en ze moe zijn en honger en ….. Onder die categorie zou ik mezelf plaatsen. Mijn truc om wakker te blijven is water drinken. Kleine slokjes weliswaar want met mijn miniblaas en soms 3 uur durende lessen zou dergelijke techniek wel eens gênant kunnen eindigen. Als je in het midden van een rij zit en de halve rij midden in de les moet opstaan omdat jij pipi moet doen en de prof dan tot overmaat van ramp vraag wat er scheelt, juffrouw… Dat wens je toch gewoon niemand toe? Een ander eerste hulp bij doodsaaie lessen trucje is knabbelen. Ik kauw hele lessen door op kauwgom, maar soms heb ik ook gewoon zin in echt voedsel, iets vullends dat me, wie weet, zelfs een beetje kan helpen om helderder te denken en op te letten. Voor die momenten heb ik mijn trailmix. 

Trailmix is iets wat ik vond  op Pinterest en heet TRAILmix omdat het zo’n compacte powersnack is, ideaal voor onderweg. Een authentieke trailmix bestaat uit noten, gedroogde vruchten, iets zoets  en iets knapperigs. Gigantisch lekker zo’n trailmix, ik noem het mijn zoete borrelnootjes. Enige  nadeel: calorieën zijn er rijkelijk in vertegenwoordigd. Maar dat hoeft op zich niet zo’n probleem te zijn. Ik heb zo mijn eigen techniekjes om die calorieën een beetje terug te dringen. Eerst en vooral: ik kies voor vruchtjes als cranberries, abrikozen en moerbeien in plaats van voor de klassieke rozijnen, want die bevatten heel wat meer suikers. Daarnaast vervang ik altijd de helft van de noten  door een luchtig, cruchy item. Mijn favoriet is gepofte rijst of gewooon stukjes gebroken rijstkoek. Bovendien beperk ik het zoetje in mijn trailmix tot en paar brokjes donkere (90%) chocolade en houd ik me ver weg van de marshmellows en mnm’s die sommige recepten op Pinterest suggereren. Tot slot verdeel ik mijn mix tijdens het maken meteen in porties van 40g, die ik apart verpak, zodat ik ze ’s ochtends meteen in mijn rugzak kan gooien en ik zo voorkom dat ik meer eet dan goed voor me is.

 Hoe dan ook: de gezonde vetten in de noten, de natuurlijke suikers uit de vruchten en dat geluksstofje uit de chocolade zorgen bij mij meestal voor een boost van energie en concentratie die me de kracht geven om me door de rest van de les te slaan.

Trailmix

Kies 2 items uit de noten, 2 uit de zaden, 2 uit de  vruchten en 1 uit crunchy en zoet.

Noten:

Hazelnoten, amandelen, cashewnoten, pecannoten, amazonianoten ….

Zaden:

Pompoenpitten, zonnebloempitten, lijnzaad, chiazaad …

Gedroogde vruchten:

Cranberries, vijgen, moerbeien, gojibessen, mangostukjes…

Crunchy:

Stukjes rijst- of maiswafel, rice puffs (ongezoet), stukjes volkoren cracker of knäckebröd, ongezoete granolaclusters …

Zoet:

Cacaonibs, stukjes donkere chocolade (minstens 70%), gedroogde kokosreepjes, banaanchips, dadels …

Tip1: ga eens langs bij een natuurwinkel, biowinkel of speciaalzaak voor noten en gedroogde vruchten.

Tip2: Ook lekker als snel ontbijt met wat yoghurt. 

Examens

Lopen. 

Warme douche.

Cake. 

Thee*. 

En een map vol extreem interessante leerstof....

't  Is tenslotte ook een maand uit je leven,
kan je het jezelf evengoed een beetje aangenaam maken.

* Bij voorkeur in mijn favoriete konijntjesmok.
Wie  kan er nu panikeren met zicht op kleuterkonijntjes in rode pullovertjes...