Over moestuinieren, falen, whoopies en zongedroogde blauwe besjes

Oogst.

Voor een keer was er eens oogst, met name blauwe bessen.

Veel blauwe bessen.

Veel zon ook. En warmte en hittegolven enzo.

En dat is dan wat er overschiet van die grote blauwe bessen oogst als je na een tijdje terug uit vakantie bent.

Een hele struik vol verdroogde, blauwe bolletjes.

Eerste reactie: teleurstelling, woede, boos op de zon, de warmte, de bessen. 

Mijn moestuinhistoriek kennende, zou u het moeten begrijpen. Ik ben een van de meest extreme voorbeelden van een mislukte wanne-be moestuinier. Al jaren spit, zaai en plant ik me te pletter op mijn zielig lapje, beschaduwde grond onder de bomen, het enige stukje hof dat mijn papa me wou overlaten om mijn groene zelve op uit te leven. Al mijn inspanningen ten spijt heb ik op wat opgeschoten sla en die ene, door kippen kapot gepikte pompoen van 3 jaar geleden nooit echt veel oogst gehad. Tuinieren en ik, het lijkt- hoe graag ik het ook doe- voorbestemd te floppen. Dat werd nogmaals bevestigd toen alles op mijn lapje grond dit jaar als bij wonder begon te groeien en bloeien dat het gene  naam had. Gigantische boerenkoolplanten, patatten, aardperen, kruiden, zelfs de frambozen-, cassis- en eerder genoemde blauwe  bessenstruik begonnen uit het niets vruchtjes te schieten dat het een lieve lust was. Men zou het ervaring kunnen noemen. Men zou kunnen denken dat ik geleerd heb uit de fouten van vorige jaren en het nu over een totaal andere boeg heb gegooid en deze oogst dankzij mijn kennis en ervaring heb verdiend. Een plausibele redenering, ware het niet dat ik een heel jaar in Gent heb gezeten en geen poot naar mijn lapje grond heb uitgestoken. 

Eindelijk rust, dacht de grond. Zolang ik maar niet in de buurt ben, tiert alles hier weelderig.

Ik was- ondanks het feit dat de oogst blijkbaar aan mijn afwezigheid te danken was-  onbeschrijflijk blij met al dat rijpend lekkers in de tuin en keek tijdens de examens  al uit naar de eerste bessen en frambozen. Terug van vakantie verwachtte ik dus kilo’s oogst en was ik al een hele middag confituur maken aan het plannen.

Kom ik thuis en hangt alles verschrompeld en verdroogd aan de struik, ogenschijnlijk oneetbaar en verloren te wezen…. U begrijpt hopelijk mijn frustratie.

Maar goed, enthousiast als ik ben probeer ik het positief in te zien: zongedroogde blauwe bessen, dat kunt ge zelfs in de biowinkel niet kopen en eigenlijk smaken ze zo slecht nog niet en zien ze er behoorlijk decoratief uit.

Mijn besjes kregen samen met die al even mooie groene pistachenootjes uit Spanje een plaatsje als kransje rond mijn nieuwste creatie: chocolade-woopies met vegan witte chocolade- amandelvulling, afgewerkt met pistache en  blauwe besjes. Klinkt behoorlijk chique, al zeg ik het zelf.

Woopies zijn overigens een soort mini sandwiches, maar dan gemaakt van cakejes. Erg leuk voor een afternoontea-party. Zeker deze, aangezien ze niet alleen verslavend lekker,  maar ook compleet veganproof en gezonder zijn dankzij wat verscholen kokosolie, noten, ijzerrijk caccaopoeder en vezelrijke volkorenbloem. En schattig zijn ze ook wel, toch? 

By the way: voor zij die níet falen bij het kweken van blauwe bessen, of gewoon geen blauwe bessenstruik staan hebben: gebruik gerust veenbessen of andere flashy gedroogde vruchtenstukjes, laat de vruchtjes weg of meng verse blauwe bessen door de witte chocoladevulling. Bij dat laatste raad ik je wel aan de woopies meteen te verorberen.

Chocoladewhooopies met witte chocolade-amandelvulling, blauwe besjes en pistachenoten

Voor de chocoladecakejes

-          120g cacaopoeder

-          100g kokosolie

-          250g volkorenmeel

-          ½ zakje vanillepuddingpoeder

-          1 mespuntje pure stevia  (ik gebruik stevija reb-a)

-          5 el rijststroop of (niet-vegan) honing

-          Snuifje zout

-          Een scheutje vanille-extract

-          4 el havermelk of andere planaardige melk

Voor de witte chocolade-amandelvulling

-          4 el amandelpoeder

-          2 el havermelk

-          2 grote el zachte kokosolie

-          Vanille-extract

-          Snuifje zout

-          1 el rijststroop of honing of ahornsiroop

Voor de afwerking

-          Pistachenoten

-          Gedroogde blauwe bessen of andere mooie gedroogde vruchtjes

1. We beginnen met de cakesandwichjes: 
1. Meng het meel, cacaopoeder, zout en vanillepuddingpoeder door elkaar. Voeg de overige ingrediënten toe en meng opnieuw tot een deeg dat op koekjesdeeg lijkt, kneedbaar is en niet aan je handen blijft kleven. 
2. Bekleed een bakplaat met bakpapier en vorm walnootgrote bolletjes van het deeg, die je op de bakplaat plat duwt en zo cirkelvormig mogelijk vormt. Je mag de cakejes gerust dicht bij elkaar leggen aangezien ze niet meer zullen uitzetten bij het bakken. 
3. Bak de cakejes 10 minuten op 180° of tot ze stevig, maar vanbinnen nog een beetje smeuïg zijn. 
4. Laat volledig afkoelen op een roostertje.
2. Intussen kan je de de vulling maken. Daarvoor meng je het amandelpoeder met het zout, de stroop en het vanille-extract en de melk. Daarna meng je er met een vork de kokosolie onder tot een botercrème-achtige substantie. Plaatst in de koelkast.
3. Als de cakejes volledig zijn afgekoeld, kan je de woopies beginnen assembleren. Neem 1 cakeje, besmeer met een royale laag “botercrème” en dek af met een tweede, bij voorkeur ongeveer even groot, cakeje. Rol de woopie dwars door een bordje mer een mix van gebroken pistachenootjes en gedroogde bessen.
4. Klaar en eten maar!
   
   Tip  van het huis: Assembleer de whoopies à la minute. Heb je toch nog woopies over, bewaar ze dan in een doos in de koelkast. 

Herkenbaar?

Sommige lesdagen voelen aan als een dag uit expeditie Robinson, maar dan zonder het mooie weer, het parelwitte strand en palmbomen. Honger, vermoeidheid en het gevoel dat je een eeuwigheid vastzit en de tijd voorbij kruip. Om de minuut op je gsm kijken en er bijna zeker van zijn dat de tijd in die specifieke aula vertraagd wordt. Een prof die met monotone stem wat ingewikkelde formules opsomt en berekeningen op het bord zit te krabbelen,  waar je nooit wijs uit geraakt en moest je er dan toch iets van kunnen lezen is de kans  groot dat je er weinig tot niets van snapt. De vermoeidheid neemt toe en je oogleden lijken wel geïmpregneerd met lood.  Hier en daar zie je de eerste slachtoffers reeds vallen: hoofd in de nek, mondje open, oogjes dicht en daarnaast dan een stel vriendjes die óf  dezelfde houding gekopieerd hebben óf foto’s van de persoon in kwestie verspreiden via Facebook, Snapchat en andere virtuele wereldjes, al dan niet opgeleukt met een alcoholstiftsnorretje. Een ware marteling, pure ontbering en de continue strijd tegen het zandmannetje.

Iedereen heeft zo zijn manier om zich in de mate van het mogelijke wakker te proberen houden. Sommigen, meestal de personen op rij één tot vier, zitten vastgekluisterd aan hun blad, leggen elk woord dat de prof uitstoot vast op papier en lijken zo, gekluisterd aan zijn lippen, in een continue stresssituatie te verkeren waarbij de adrenaline hen weghoudt van de gedachte aan een warm, donzig bed. Anderen, meestal zij op de achterste rij, ondernemen zelfs geen poging meer om op te letten en amuseren zich met smartphone, de metro of zelfs een gameboy of rubik’s cube. Verder heb je nog de luidruchtig roddelende meisjes, die af en toe strenge, starende blikken van de gefrustreerde prof toegeworpen worden. En tot slot heb je die studenten die je gewoonweg ziet denken dat het gigantisch nutteloos is om in deze les te zitten, maar dat ze daar nu toch zijn en dan eigenlijk beter zouden opletten, maar dat het echt niet lukt en ze moe zijn en honger en ….. Onder die categorie zou ik mezelf plaatsen. Mijn truc om wakker te blijven is water drinken. Kleine slokjes weliswaar want met mijn miniblaas en soms 3 uur durende lessen zou dergelijke techniek wel eens gênant kunnen eindigen. Als je in het midden van een rij zit en de halve rij midden in de les moet opstaan omdat jij pipi moet doen en de prof dan tot overmaat van ramp vraag wat er scheelt, juffrouw… Dat wens je toch gewoon niemand toe? Een ander eerste hulp bij doodsaaie lessen trucje is knabbelen. Ik kauw hele lessen door op kauwgom, maar soms heb ik ook gewoon zin in echt voedsel, iets vullends dat me, wie weet, zelfs een beetje kan helpen om helderder te denken en op te letten. Voor die momenten heb ik mijn trailmix. 

Trailmix is iets wat ik vond  op Pinterest en heet TRAILmix omdat het zo’n compacte powersnack is, ideaal voor onderweg. Een authentieke trailmix bestaat uit noten, gedroogde vruchten, iets zoets  en iets knapperigs. Gigantisch lekker zo’n trailmix, ik noem het mijn zoete borrelnootjes. Enige  nadeel: calorieën zijn er rijkelijk in vertegenwoordigd. Maar dat hoeft op zich niet zo’n probleem te zijn. Ik heb zo mijn eigen techniekjes om die calorieën een beetje terug te dringen. Eerst en vooral: ik kies voor vruchtjes als cranberries, abrikozen en moerbeien in plaats van voor de klassieke rozijnen, want die bevatten heel wat meer suikers. Daarnaast vervang ik altijd de helft van de noten  door een luchtig, cruchy item. Mijn favoriet is gepofte rijst of gewooon stukjes gebroken rijstkoek. Bovendien beperk ik het zoetje in mijn trailmix tot en paar brokjes donkere (90%) chocolade en houd ik me ver weg van de marshmellows en mnm’s die sommige recepten op Pinterest suggereren. Tot slot verdeel ik mijn mix tijdens het maken meteen in porties van 40g, die ik apart verpak, zodat ik ze ’s ochtends meteen in mijn rugzak kan gooien en ik zo voorkom dat ik meer eet dan goed voor me is.

 Hoe dan ook: de gezonde vetten in de noten, de natuurlijke suikers uit de vruchten en dat geluksstofje uit de chocolade zorgen bij mij meestal voor een boost van energie en concentratie die me de kracht geven om me door de rest van de les te slaan.

Trailmix

Kies 2 items uit de noten, 2 uit de zaden, 2 uit de  vruchten en 1 uit crunchy en zoet.

Noten:

Hazelnoten, amandelen, cashewnoten, pecannoten, amazonianoten ….

Zaden:

Pompoenpitten, zonnebloempitten, lijnzaad, chiazaad …

Gedroogde vruchten:

Cranberries, vijgen, moerbeien, gojibessen, mangostukjes…

Crunchy:

Stukjes rijst- of maiswafel, rice puffs (ongezoet), stukjes volkoren cracker of knäckebröd, ongezoete granolaclusters …

Zoet:

Cacaonibs, stukjes donkere chocolade (minstens 70%), gedroogde kokosreepjes, banaanchips, dadels …

Tip1: ga eens langs bij een natuurwinkel, biowinkel of speciaalzaak voor noten en gedroogde vruchten.

Tip2: Ook lekker als snel ontbijt met wat yoghurt. 

Vrolijk voedsel: naicecream

Sun is shining baby!

Die goeie ouwe lente, net toen het leek alsof ons landje nooit uit zijn winterdepressie zou geraken was hij daar. Net op tijd.

Aan het begin van elk seizoen zeg ik “Dit is nu echt mijn favoriete seizoen!”. Ik hou gewoon van variatie en vind elk seizoen wel iets hebben: zwemmen in zee in de zomer, boswandelingen in de herfst en avonden voor het haardvuur in de winter. Ik hou ook van clichés, ziet u.

Maar met de lente is het toch dat tikje anders. Er is geen enkel seizoen dat me plots zoveel energie en vreugde kan geven. Niet moeilijk ook, want wie wordt er nu niet blij van die plotse helder schijnende zon, blaadjes aan de bomen en lammetjes in de wei. Lente roept in mij ook al tijd een sterke drang naar actie op. De zon moet maar beginnen schijnen of ik sta al in de Aveve potgrond en zaadjes te kopen (Balkonmoestuin, here I come!). Ik moet maar een paardenbloem zien bloeien of ik verlang al naar een namiddag idyllisch wandelen door weides met een picknickmand aan de arm en een vers geplukt boeket bloemen. De thermometer moet zich maar even boven de 12 graden schieten of ik  plan al buiten te eten (en doe dat dan ook… met 3 truien, een dekentje en dikke wollen sokken). 

Al die heerlijke lentedingen. Voor mij en velen overschaduwd door een met tranende ogen, een kriebelende keel en een  gekluisterd zijn aan de zakdoekendoos, maar kom: die pollen horen er nu eenmaal bij en dat heeft allemaal ook zo zijn charmes( Niet echt, maar zon maakt een mens ook een pak positiever heb ik het gevoel).

Nog zo’n direct gevolg van zonneschijn is de drang naar fris, vrolijk voedsel. U weet wel: slaatjes enzo. En niet te vergeten: ijs.

1 probleem. Allé, neen. 2 eigenlijk.

1.      Tijdens de les dierkunde wist de assistente ons te vertellen dat er vis in ijs zit. De fabrikanten zouden stoffen uit vis gebruiken om te voorkomen dat het ijs begint te kristalliseren en vervatten deze stofjes onder “natuurlijke smaakstoffen” Lekker … :/  Dus bij het zien van een pot vanille-ijs moet ik nu steeds aan rauwe vis denken. (behoorlijk efficiënte mind-set om die ijsverslaving een beetje onder controle te houden met het bikiniseizoen in het vooruitzicht.)
2.      Zelf ijs maken is geen optie, want m’n ijsmachine is om technische redenen even buiten spel. 

Maar lente zonder ijs. No way! Bikini’s, vissen, ijsmachines of niet. Er moet en zal ijs gegeten worden.

 En daar komt mijn all-round vriend de banaan weer spelen. Want hoewel op Instagram niemand nog iets anders lijkt te eten, is naicecream/ banaanijs bij ons precies nog niet helemaal gekend. Volledig onterecht en moest ik Jeroen Meus zijn, zou heel Vlaanderen zich binnen de kortste keren ook in het banaanijs schieten. Helaas reikt mijn doelpubliek niet dermate ver, dus zie dit als een klein, kostbaar geheimpje tussen jou en mij.

Het principe is even geniaal als simpel: mix ingevroren bananen en je krijgt een zalig, romig ijs. Zonder vis, zonder toegevoegde suikers, zonder vet, zonder bewaarmiddelen, smaakstoffen of wat dan ook. Banaan en niets dan banaan.  Manmanman, dat ik daar nooit helemaal zelf ben opgekomen...

Nu ken ik veel mensen die iets hebben tegen banaan, die gewoon niet houden van de smaak. Wel, vreest niet gij allen! Voor alles is er een oplossing: probeer een van de onderstaande variaties, want door toevoeging van bijvoorbeeld besjes of chocolade, maskeer je de banaansmaak en houd je enkel nog zijn romige textuur over.

Voila, laat die zon maar schijnen, ik ben er helemaal klaar voor!

Naicecream a.k.a banaanijs

• -          Banaan, in stukjes gesneden en ingevroren
• -          Plantaardige melk of gewoon water

Doe de banaan samen met een scheutje van de melk of het water in een kleine keukenrobot of blender en mix. Je zal af en toe moeten stoppen om er met een lepel wat in te roeren zodat de mixer weer wat stukjes banaan binnen zijn bereik heeft. Indien nodig voeg je nog een beetje melk toe (niet te veel of je krijgt een milkshake, ook lekker, maar niet onze intentie). Toegegeven, dit vraagt enig geduld, maar eens het ijs vertrokken is wordt het in 1 2 3 heerlijk romig.

Mix wanneer je denkt dat het goed is nog een 15tal secondes door. Ja zal zien dat het ijs dan extra licht en luchtig wordt.

Schep in een kommetje en lepelen maar!

Variaties op het thema

Chococolate

Voeg van bij het begin naar smaak cacaopoeder toe en zoet eventueel met een lepeltje rijststroop, ahornsiroop of honing.  Lekker met wat extra stukjes chocolade of wat geraspte kokosnoot.

Berrylicious

Start met een bodempje water en 1 verse, niet-diepgevroren banaan. Mix deze tot een slijmerig papje. Voeg dan een paar handen diepgevroren bosvruchten toe en mix opnieuw. Zoals bij het klassieke banaanijs vraagt dit wat gemeng en gemix en opnieuw gemeng en weer gemix. Geduld is het geheim.

Orangade

Vervang de melk in het klassiek recept door appelsiensap.

The nutty one

U raadt het al: notenboter. Hier geldt: overdaad schaadt. Een subtiele lepel pindakaas of amandelboter is genoeg voor het meest romige, hemelse ijs dat je je kan inbeelden. Afwerken met wat gekaramelliseerde amandelschilfers voor de luxe-editie.

Perzikje (kennen jullie dat schattige mammoetje uit Ice Age? )

Mix in het klassiek recept eerst de melk met 1 perzik of nectarine. Voeg dan de bevroren banaanstukjes toe en vervolg het recept. Kan ook met een handvol aardbeien in plaats van perzik.

Conclusie: eigenlijk werkt zo goed als alles. Je kan ook alle soorten fruit invriezen en mixen tot een sorbet zoals je dat met de banaan zou doen. Experimenteer er op los! 

Pataat bataat!

Als er 1 ding is dat ik geleerd heb uit het televisieprogramma “Mijn restaurant” dan is het wel dat less more is (en ook dat je best niet aan dergelijke televisieprogramma’s meedoet, aangezien het noch winnaars, noch verliezers van dit programma na afloop goed vergaan is). Wie 'Mijn restaurant' gezien heeft, zal zich ook nog wel herinneren dat dit dé oneliner was van Peter Goossens wanneer hij voor de zoveelste keer de gerechten van de deelnemers bekritiseerde. Niet slecht bedoeld, want Peter had gelijk. Eenvoudige dingen smaken vaak nog het best.

Tomaat, mozzarella, basilicum en wat olijfolie.
Een frisse schijf watermeloen putje zomer.
Appel met amandelboter.
Aardbeien met chocolade.
Gebakken champignons met zeezout.
Lekker brood met avocado en zwarte peper.
…

Ik kan zo nog een tijdje doorgaan, maar ik denk dat je mijn punt wel al vat. Vaak heb je aan een paar zorgvuldig gekozen producten genoeg om een waanzinnig lekker gerecht te maken. 

Mijn meest recente less is more ontdekking is zoete aardappel (alias de bataat) uit de microgolfoven. Dat u niet meteen het water in de mond krijgt, lijkt me aannemelijk, maar dat wil dan alleen maar zeggen dat u nog niet op de hoogte bent van dit culinair mirakel (dergelijke terminologie is hier op z’n plaats). Na zijn verblijfje in de microgolfoven, garandeer ik u het toppunt van lichtzoete, gekaramelliseerde, romige smeuiigheid. Die hards (en alle anderen die het eenmaal geprobeerd hebben) eten de aardappel met krot en mot (lees: mét schil) op, want die schil is naar mijn bescheiden mening het beste deel van deze oranje kanjer.

Ik eet hem  als ontbijt, middagmaal of avondeten (of een willekeurig moment daartussenin). Liefst met een flinke lepel amandelboter (als ontbijt) of wat postelein erbij (als lunch). Zero werk, maar hemels en bovendien nog gezond ook. Zoete aardapppels zitten tsjokvol vitamine A, C en B6, calcium, foliumzuur en kalium. Een soort multi-vitamientje van Moeder Natuur zeg maar. Daarbij bevat dit patatje ook nog eens veel vezels en complexe koolhydraten, die zorgen voor een lang verzadigd gevoel. Verder beweert men ook dat deze oranje snoepers je zouden kunnen helpen met afvallen (iets met adiponectine en lectine, maar voor meer nutritionele info daaromtrent raad ik je aan zelf wat te googlen, want hier laat ook mijn nutritionele kennis het afweten).

Ik onthoud: gigantisch lekker, geen werk en fijn voor de lijn. 

U onthoudt: meebrengen uit de Colruyt/ Bio-Planet/ Delhaise/ … : ZOETE AARDAPPELS.

Zoete Aardappel

-          1 zoete aardappel/ bataat

-          1 microfolfoven

1. Was de bataat zorgvuldig en prik er met de punt van een mes gaatjes in. Dat mogen er best veel zijn, dus reageer u gerust af en prik alle stress van de afgelopen dag weg (vermijd hierbij het doorzeven van uw eigen vingers of die van omstaanders).  Erg therapeutisch ook, dit recept.
2. Wanneer u gedestresseerd (is dit een woord? )  bent en uw aardappel netjes doorprikt is, plaats u hem op een bordje, wandelt u naar de microgolf, stelt u iets tussen de 8 en de 11 minuten in, neemt u de krant of een ander literair werk naar keuze en wacht geduldig tot het mirakel voltrokken is.
3. Neem uw bord (bij voorkeur met een ovenwand, tenzij u vuurvaste handen of een tube Flamigel binnen handbereik heeft) uit de microgolfoven, snijd de aardappel in de lengte open, neem een lepeltje, plof met bord en al in de zetel en aanschouw de wonderen der eenvoud.
   
   Less is so much more ...
4. Herhaal voorgaande stappen naar believen.

Tip: lekker met een lepeltje amandelboter, kaneel, tahin, wat postelein of een simpel klontje boter en wat zout.

*Gaartijd is afhankelijk van hoe u uw aardappel wilt, maar ik raad u aan hier mee te experimenteren. Ik ga bijna altijd voor de volle 10 minuten, omdat ik dan zeker ben dat de aardappel lekker gaar en gekaramelliseerd is. 

Over Jos...

Meet Jos, het resultaat van mijn blokontspanning van vandaag.

Op de planning van deze mooie, gezellige zondag voor kerst stond: wiskunde, jippiejeej….

Mijn hoofd bleek echter  helemaal niet into cijfertjes en tussen de vectoren en matrices door rees steeds het beeld van een sympathiek glimlachende gingerbread man voor mijn ogen. Ik doopte mijn verschijning "Jos". Aanvankelijk probeerde ik dat beeld te verdringen, maar Jos was een doorzetter, zo eentje die zich niet zomaar laat afschepen, waardoor ik, toen mijn gsm-alarm me met mijn favoriete kerstsong (Deze hier) duidelijk maakte dat het tijd was voor lunchpauze, me volledig aan mijn Jos-verschijning overgaf, vergat te eten en als een bezetene begon te bakken. Resultaat: de man van mijn dromen, Jos, tastbaar en wel. 

Tijdens die bewuste middagpauze maakte ik niet enkel Jos, maar ook zijn 2 broertjes: Luc en Gérard, God hebbe hun ziel… Luc werd uitverkoren als proefexemplaar (want zoals elke foodblogger die eigenlijk geen tijd heeft om te bloggen wel weet: altijd eerst proeven van je creaties vooraleer je belachelijk veel tijd aan het fotograferen besteedt) En dan Gérard, tja… Ik zal er geen doekjes om winden: Gérard werd onthoofd tijdens het versieren.  Ik verga van berouw, echt waar.

Gelukkig was er dus nog Jos. Die werd tijdens mijn joepie-het-is-16-uur-en-ik-begin-dat-leren-hier-echt-kotsbeu-te-worden-pauze versierd. Dat verliep helaas niet volledig zoals ik gehoopt had, want naast het feit dat ik dus 1  van mijn 2 resterende vriendjes onthoofdde, bleek ik eigenlijk hoegenaamd niks in huis te hebben om mijn koekjes naar behoren van kleurrijke versieringkjes te voorzien. Jos moest zich dan maar tevreden stellen met chocolade, dadels en vijgen, maar daar leek hij het nog best mee te kunnen vinden. Moest ik zoals elke normale mens bloemsuiker in huis  gehad hebben, had ik Jos een mooi parelwit glazuurmondje, fonkelende witte kraaloogjes en van die krullige versierinkjes gegeven. Het werden een dadelmond en gepofte rijst-oogjes, wat hem ook niet zo slecht stond.

Tot zo ver dus The story of Jos, mijn dappere wiskundige verschijning. Oh ja, zei ik al dat Jos helemaal vegan is? Mhm, de man van mijn dromen, ik zei het toch ;) 

Jos geniet nu in alle rust en sereniteit van zijn laatste uren als kerstkoekje, want veel langer dan vanavond zal hij het vrees ik niet trekken. Dan zal hij zijn broertjes vervoegen in de cookiehemel. Dat wordt een mooi weerzien....

Vaarwel Jos, het ga je goed… 

Gingerbread men koekjes aka Jos en aanverwanten
 vegan en gezonder

Nodig voor 3 grote gingerbread men

-          100g kokossuiker

-          170g zelfrijzend bakmeel

-          30g havermout

-          2 el kaneel

-          1 el gemberpoeder

-          1 el speculooskruiden

-          Snuf zout

-          90g gesmolten kokosolie

-          1 el sojamelk

-          1 el honing of rijststroop

-          Versieringsdingen: chocoladedruppels, glazuur, dadelstukjes, cranberries, vijgen …

1. Meng de suiker met de bloem, havermout, de kruiden en het zout.
2. Roer er de olie, melk en stroop onder.
3. Kneed alles even door tot een mooi glad deegje. Bedek de kom met een stukje plasticfolie en laat het deeg ongeveer 30 min rusten in de koelkast.
4. Rol het deeg uit en steek de koekjes uit. Wie niet over zo’n gingerbread-manvorm beschikt, kan altijd andere kerstige vormpjes gebruiken.
5. Bak je koekjes op 180° afhankelijk van hun grootte en dikte 10 (voor kleine koekjes) tot 15 minuten (voor koekjes als Jos). Ga voor de perfecte gaartijd echter liefst af op je eigen intuïtie en controleer om de zoveel minuten eens of ze niet te bruin worden.
6. Laat de koekjes afkoelen en versier ze volgens eigen smaak en goesting.
7. Eet je koekjes voor de kerstboom, met een tas thee of melk en wat kerstmuziek op de achtergrond.

En toen was er dat moment dat ik besefte dat Jos een meisje is…  Dus Jos was al die tijd Josiane? :O

Volgende foto is niet geschikt voor gevoelige zielen …

 En tot slot nog een "extreem kunstzinnige" (per ongeluk genomen) foto van mijn kerstboom:

Alvast een vrolijk kerstfeest en aan alle lotgenoten: nog immens veel succes met studeren! 

Chocolate-chip cookie for one, please.

Deze hoeft geen lange inleiding. 

Ik ken niemand die níet van chocolate chip cookies houdt.  

Ik ken daarentegen wel iemand die als een chocolate-chip-o-holic omschreven zou kunnen worden. Persoon in kwestie fleurt helemaal op bij het bakken van dergelijk zoets, lijkt in hogere sferen te verkeren wanneer hij er een hapje van neemt en raakt licht geïrriteerd als iemand zíjn laatste cookie naar binnen heeft gesmokkeld. Begrijpelijk, lijkt me. Ik bedoel: we hebben het hier wel over chocolate chip cookies. De mogelijkheid tot het eten van deze koekjes zou wat mij betreft zonder al te veel overdrijven als een basisrecht beschouwd mogen worden. Dus moest iemand van de VN dit lezen(lijkt me weinig waarschijnlijk, maar je weet maar nooit): ja, dit is een overwogen suggestie.  

Ook de naar zoet snakkende, in tijdsnood zittende student verdient op tijd en stond eens een chocolate chip cookie. Eéntje voor hem/haar alleen, klaar in 2 minuten en 30 seconden (ik heb het getimed) én vegan. No-nonsens en ontzettend lekker. 

Tasje yogithee erbij, wat aangepaste muziek op de achtergrond. 

Meer moet da nie zijn :)

2 minuten 30 seconden chocolate chip cookie

Voor 1 behoorlijk uit de kluiten gewassen cookie
Bereidingstijd: 2,5 minuten (geen seconde langer, beloofd!)

       2 afgestreken el zelfrijzend bakmeel*
              1 el havervlokken
              1 el kokosbloesemsuiker
             1 el kokosolie of arachideolie** 
              1 el sojamelk

              Mespunt zout
                ½ el agave, honing, rijststroop …
             1  tl amandelboter
                Enkele chocoladedruppels

1. Meng alles in een kopje, 
2. Stop in de microgolf gedurende 1 minuut, Verleng de baktijd eventueel per 10s, Baktijd is cruciaal, dus houd je koekje in de gaten. 
3. Ga met een mesje langs de rand (tussen cookie en kopje) en haal de cookie voorzichtig uit de kop. 
4. Laat je koekje afkoelen (niet te lang, anders wordt het taai),
5. Eet. Geniet.

* Liever gezonder?  Gebruik dan 2 el volkoren (spelt)meel en een snuifje bakpoeder. 

**Ik maakte hem zelfs ooit (succesvol)met olijfolie.  

Wortels + Cake

Een paar dagen geleden sprak ik met enkele vriendinnen af om te gaan afternoontea’en  in Gent City. Thee, zoetigheid en een pak sappige roddels, meer hebben meisjes niet nodig om er een leuke namiddag van te maken. Bij deze zijn de clichés dus bevestigd. 

Na onze lessen verzamelden we voor een van de schattigste Gentse theehuisjes en vergaapten ons aan het ruime assortioment aan taarten, cupcakes, muffins, brownies en cakes. Kiezen… ’t is niet mijn sterkste kant. En net toen ik uit pure keuzeangst lekker voorspelbaar voor de brownie besloot te gaan, viel mijn oog op een plak mooie, goud-oranje cake, met parelwit glazuur… Carrotcake. Ik had nog nooit carrotcake gegeten. Ooit had ik me wel eens aan de klassieke versie van Sofie Dumont gewaagd, maar die was niet in die mate gelukt dat ik hem ooit nog opnieuw wilde proberen (lees: oneetbaar…). En daarbij had ik nog nooit echte, carrotcake gegeten, dus wist ik eigenlijk ook niet hoe zo’n cake nu écht hoort te smaken. De keuze was dus snel gemaakt. Mijn beide vriendinnen keken wel even raar op toen ze me een cake met wortels hoorden bestellen, maar de blik in hun ogen zei me dat ze me al lang genoeg kenden om dit niet meer vreemd te vinden. “Typisch Anne-Sophie: de meest wansmakelijk klinkende cake van de kaart kiezen om eens iets nieuw uit te proberen, want je wist maar nooit dat het eventueel, heel misschien, tegen alle verwachtingen in toch lekker kon zijn. Tsss…”  ’t Leven is aan de durvers, dames! Maar ach, wat was ik blij met mijn gewaagde keuze. Terwijl de andere twee genoten van hun brownie, zat ik mijn cakeplak van kop tot teen te ontleden. Conclusie was dat ik in mijn cake vorige keer veel te weinig kruiden had gebruikt. Deze cake had pit en de warme specerijen brachten me in vogelvlucht naar tijden van kerst en sneeuw. Wat een cake, die moest ik thuis ook eens maken…

 En laat mij nu niet het type zijn dat daar lang gras over laat groeien, want vanochtend stond mijn veganistische carrotcake (voor de gelegenheid in muffinvorm) in de oven en geurde het hele huis naar gezelligheid. Zelfs chemische formules in mijn hoofd stampen werd peanuts met het vertrouwde geronk van de oven op de achtergrond. Even later lag mijn home-made carrotcakeje op een bordje te blinken naast een grote mok citroenthee en (helaas) oefeningen fysica.  Vol van smaak, kruidig, lekker zoet en afgewerkt met een friszure, nootachtige icing: de perfecte kopie van de cake die ik in het Gentse theehuisje at, alleen pakken gezonder. 

Oh ja, toen ik papa één van mijn cakejes voorschotelde, kwam hij nog met een cliché wortelcakemop aanzetten. Een wortelcakemop, ik bedoel: waarover maken mensen tooch grappen… Ze is flauw, I know, maar de boog kan niet altijd gespannen staan, dus hier gaan we:

Een konijn ging naar de bakker en vroeg of hij worteltjestaart had.
“Neen”, antwoordde de bakker, “Worteltjestaart hebben we niet.”
De volgende dag kwam het konijn terug en vroeg de bakker opnieuw om worteltjestaart.
De bakker antwoordde dat hij ook die dag geen worteltjestaart had.

De dagen die daarop volgden kwam het konijn elke dag om worteltjestaart vragen.
De bakker was het om-worteltjestaart-vragende konijn zo beu, dat hij op een nacht besloot om worteltjestaart te bakken.

De dag erop kwam het konijn terug en vroeg het naar goede gewoonte: “Heeft u worteltjestaart, meneer de bakker?”

Fier als een gieter antwoordde de bakker:” Ja, meneer Konijn, vandaag hebben we worteltjestaart.”

“Vies, he? “ lachte het konijn.

-The End-

Gelukkig zijn deze carrotcakejes beter dan de mop... 

Carrotcake(jes)

Droge ingrediënten

                - 200g volkoren speltmeel of gewoon (volkoren) tarwemeel
                - 15g bakpoeder
                - Snuifje zout
                - 2 ½  el kaneel
                - 1 el gemberpoeder
                - ½ el nootmuskaat
                - 1/3 el zwarte peper

Vloeibare ingrediënten

                - zeste + sap van ½ sinaasappel
                - 60g gesmolten kokosolie of zonnebloemolie
                - 100g appelmoes
                - 50 ml sojamelk
                - 60g rijststroop, honing, agave…
                - 1 schepje stevija
                - 2 el kokosbloesemsuiker

Om door het beslag te roeren

                - 150g geraspte wortels
                - 2 handenvol grof gehakte walnoten
                - 10 dadels, ontpit en in kleine stukjes

1. Verwarm de oven voor op 180°C.
2. Meng alle droge ingrediënten door elkaar in een grote mengkom.
3. Mix de vloeibare ingrediënten dooreen in een kleine keukenrobot of met de staafmixer.
4. Roer de natte mix stevig door de droge en schep er de geraspte wortels, noten en dadels door.
5. Verdeel het deeg over 12 muffinvormpjes en strijk de bovenkant mooi vlak.
6. Bak de cakejes gedurende 20 minuten op 180°C.
7. Je kan ook 1 grote cake bakken. Deze moet dan wel 45 minuten bakken.
8. Laat de cakejes afkoelen voor je er de icing op doet.

  

Het glazuur

50g kokosolie
1 el amandelpasta

Sap van 1 sinaasappel

1 el agavesiroop

25 ml sojamelk

1. Smelt alle ingrediënten samen op een laag vuurtje en meng alles tot een homogene massa.
2. Schep de icing in een spuitzakje en laat het een nachtje opstijven in de koelkast.
3. Spuit de icing op de afgekoelde cupcakes en werk af met een walnoot. 

5 minuten chocolade mugcake aka troost in een kopje

Pakweg een week geleden nam mijn leven een drastische wending. Ik ruilde namelijk mijn kleine, veilige dorpje in voor grootstad Gent. Mhm, van nu af aan verblijf ik niet langer in Hotel Mama, maar dop ik mijn eigen boontjes op kot. Eindelijk op eigen benen, feesten à volonté, af en toe wanneer de goesting er is eens naar de les... Laat het leven beginnen!

 Of toch niet? Het klinkt natuurlijk allemaal heel idylisch, maar de realiteit is dat iets minder. Met een veel te vol lessenrooster, stapels  boeken en nota's en duust (mijn Gents gaat er zienderogen op vooruit) dingen  te doen, schiet  er amper nog tijd over om eens buiten te komen. Het leven van de ijverige student zoals het is.  

Ik heb het toch wel een beetje onderschat, dat kotleven. Dingen die je thuis als vanzelfsprekend beschouwt, blijken nu plots niet meer vanzelf te gaan. Stof  bijvoorbeeld,  dat duikt zo van het ene moment op het andere overal op. In het begin kun je je best doen om die kleine, pluizige vijandjes te negeren, maar er komt een punt waarop je aan je bureau zit, een stofplukje in de gaten krijgt en dit je zodanig begint te enerveren dat je  alles laat vallen en ten aanval trekt met de stofzuiger. Vrouwelijke intuïtie zeker?  Of nog zoiets: op toilet zitten en je realiseren dat je misschien toch eens in een nieuwe  rol wc-papier zal moeten investeren... Het studentenleven kan hard zijn. 

En dat moet er blijkbaar aan te zien zijn ook, want vorige week kwam mijn vriend plots aanzetten met een snel, troostend recept voor zalige chocolademugcake/ brownie.  Het doorgesms'te receptje werd uitgettest en uitvoerig geproefd. Niet veel later vroeg (en kreeg) ik de toestemming het recept hier te delen en stond  er al een tweede cakeje in de microgolfoven die als model voor een foodfotoshoot mocht dienen (en nadien zonder enige vorm van tegenzin verorberd werd).  Na twee weken op kot heeft mijn mug al meer van die cake gezien dan thee of andere dingen die normaal in zo'n kop horen te zitten. 

't Is snel, vegan, geen aanval op je lijn én chocolade, wat wil een uitgeputte kotstudente nu meer? 

Niks, helemaal niks. Chocolate  is all we need ... 

Hoewel een goeie stofzuiger ook altijd handig is, maar da's misschien persoonlijk ;) 

5-minuten first-aid chocolade mugbrownie <3

• 3,5 afgestreken el zelfrijzend bakmeel
•  mespunt zout
• mesuntje stevija
• 2 tl cacaopoeder
• 2 tl agavesiroop
• 50 ml sojamelk
• 1  el kokosolie
• 1/2 tl vanille -extract
•  2 el chocoladestukjes

1. Smelt de chocolade in de microgolfoven. 
2. Neem een grote kop en meng hierin het meel, het zout, de stevia en het cacaopoeder door elkaar. 
3. Roer de agavesiroop, sojamelk, gesmolten chocolade en gesmolten kokosolie door het bloemmengsel en vouw er eventueel extra chocoladestukjes door. 
4. Nu enkel nog in de microgolfoven en de mugcake is ready  to eat.
   Dit is wel een cruciaal punt: met de gaartijd staat of valt je hele brownie. Begin met 1 minuutje, bekijk het resultaat en ga zo per 30 seconden door tot je cakeje de gewenste cuisson heeft. Ik eet hem liefst nog vrij vochtig, dus kom ik meestal met 2 minuutjes toe, maar experimenteer er gerust op los en zoek de gaartijd die jij het lekkerst vindt. 
5. Eet de cake warm of laat hem afkoelen, haal hem uit de mok en bepoeder  hem met cacao. Wie met een zware schooldepressie sukkelt overgiet de cake met chocoladesaus en schept er een flinke toef sojaslagroom bovenop. Ik garandeer het je: na het eten van zo'n schatje gaat het leren nagenoeg vanzelf... voor kwartier ofzo, we moeten realistisch blijven ;) 

Opmerkingen:

1. Bij gebrek aan agavesiroop gebruikte ik kokosbloesemsuiker met 2 extra el sojamelk en dit werkte ook perfect. Wie het volledig suikervrij wil, vervangt die extra agavesiroop of suiker gewoon wat meer stevia. 
2. Je kan ook andere dingen toevoegen:: pindakaas, kokosrasp, cacaonibs, stukjes peer, witte chocoladestukjes ... Voeg eventueel wat extra sojamelk toe  mocht het deeg te droog worden. 

Dappere donuts onder vriendinnen

Eind juli. Een zeldzame hitte teistert het land en iedereen zoekt verkoeling in zee, een beschaduwde tuinstoel of in winkelcentra. De hele bevolking plooit onder de abnormaal hoge temperaturen, behalve twee moedige meisjes. Dapper en onverschrokken trokken zij de keuken in, gewapend met kerstmuziek, een fototoestel en een plan. Vandaag zouden zij de veganistische bakwereld voorgoed veranderen, want zij waren vastbesloten de wereld te voorzien van hét ultieme recept voor de enige echte, onvervalste, vegan donuts. 

Die twee moedige meisjes dat zijn een vriendin en ik, voor alle duidelijkheid ;)

Onze missie: vegan donuts. Eens we dat hadden uitgedokterd, vlogen we er meteen in. Een klein uur, veel gelach en buikspierpijn en een ultra-professionele brainstorm later, weergalmden onze vreugdekreten door de snikhete keuken. Door gewoon random ingrediënten door elkaar te roeren, hadden we onbewust het meest fantastische deegje gemaakt dat ik in mijn leven al gezien en gevoeld heb. Ik heb iets met deeg, moet u weten. En het andere meisje in kwestie ook. Moest iemand ons op dat moment hebben bezig gezien, zou die vast denken dat we twee gekken waren die een dagje vakantie uit de instelling hadden gekregen. 

“Ooh, ge moet eens voelen, voelt da… Azo zacht.”        

“ Ziet dat af en da kleeft zelfs nie… Woooow….”              

“ Amai, ooh, mag ik ook nog eens kneden?”     

“Tuurlijk! Zot seg… Amaaaai, wat een ontdekking…”    

….

En dan te bedenken dat op de achtergrond Michael Bublé’s Blue Christmas uit de computerboxen galmde. Maar neen, wij zijn volkomen normaal. 

Toen ons deegje dan nog eens perfect in donutvorm te shapen was, kende onze vreugde geen grenzen en speculeerden we al druk over het patent dat we op dit recept zouden moeten nemen en de donutketen die we later zouden openen. 

Deegje rees en wij bekwamen van onze ontdekking met wat gekaraoke. Helaas werden onze nachtegalenstemmen (nachtegalen met een keelontsteking en zware bronchitis…), niet door allen geapprecieerd en kwam mijn moeder al snel klagen over geluidshinder. Gelukkig zijn we beter in koken. 

Na een tochtje door de oven, verwenden we onze donuts met glazuurjasjes en crunchy toppings. Opnieuw vreugdekreetjes, want onze schatjes overtroffen werkelijk onze stoutste dromen, zowel visueel als qua smaak. Nadien volgde een uitgebreide fotosessie, die uitmondde in belachelijke selfies (zo mainstream zijn we dan weer wel) en chocolade in ons haar. Een productieve namiddag, zeg dat wel.

Lang twijfelden we of ik het recept nu wel op mijn blog zou zetten, omdat het ons economisch aantrekkelijker leek onze donuts meteen op grote schaal te produceren, over de hele wereld te gaan verspreiden en zo rijk en beroemd te worden. Gelukkig kwam onze menslievende, totaal onzelfzuchtige (en vooral realistische) ik naar boven en typte ik ons simpele, doch buitengewoon waanzinnig fantastische (bescheiden blijven) recept voor jullie uit. 

Voor de zekerheid toch nog even vermelden dat wij hier officieel het patent op nemen en dat de donuts enkel in huiselijke kring en niet voor commerciële doeleinden gemaakt mogen worden. Wee de persoon die met deze donuts de werelddonutmarkt verovert, wij zullen u weten te vinden… 

En nu donuts bakken maar!

 

P.S.: het recept is in koppen (de Amerikaanse cups) geschreven omdat mijn weegschaal het begeven heeft. Ik zal zo snel mogelijk een versie in grammen posten. 

 Vegan Donuts 

 

                - 20g verse gist, opgelost in ½ kopje lauw water met 1 tl kokosbloesemsuiker

                - 6 koppen zelfrijzend bakmeel

                - ½ tl zout

                - 3 el kokosolie

                - 3 el spelt-, rijst- of dadelstroop

                - ½ kopje water

                - ½ kopje amandelmelk

                - 1 schepjepure stevija

                - 1 el vanille-extract

1.   Los de gist op in het lauwe water en voeg een tl suiker toe. Laat dit mengseltje even   staan terwijl je de bloem en het zout in een grote mengkom zeeft. 

2.   Mix de stevia door de amandelmelk.Smelt de kokosolie en voeg deze samen met het gistpapje, de stroop, het water, de met stevia gezoete amandelmelk en het vanille-extract toe aan de bloem.

3.   Kneed alles goed door elkaar tot het een mooi glad, niet-klevend deegje vormt.

4.   Vorm er een bal van, plaats deze terug in de kom, dek af met een schone handdoek en laat 30 minuten rijzen.

5.   Kneed het deegje nog eens door, vorm er donuts van (bolletjes waar je dan je vinge doorsteekt en zo wat verder draait tot je een mooi hol hebt) en laat ze op een bakplaat (ver genoeg uit elkaar) nog eens 30 minuten rijzen.

6.   Bak de donuts 7 minuten in een op 230°C voorverwarmde oven.

7.   Laat de donuts afkoelen en versier ze met toppings naar keuze.

 

Toppings

Hierbij kan je je volledig laten gaan. Hieronder een greep uit onze toppingfantasie:

Salted caramel/ dadelkaramel + geroosterde amandelen:
recept voor dadelkaramel vind je hier

Pindakaas + banaan

Citroenglazuur + munt:
3 el poedersuiker, enkele drupjes citroensap, citroenrasp en verscheurde muntblaadjes

Chocolade + koffie:
chocoladesaus, oploskoffie

Chocolade + banaan

Suikerglazuur + kokos (alias de fluffy donut)

...