Fastfood en flashbacks

Vakantie, ze lijkt alweer zo vreselijk ver weg …

Flashback.

Op een zondagavond in augustus, namen mijn vriend en ik de trein terug naar huis na een weekendje zee. We waren in een rush vertrokken en hadden ’s avonds dus nog niets kunnen eten. Geen ramp, alles behalve, want in mijn hoofd verheugde ik me al op het feit dat ik nu een goed excuus had om mezelf te trakteren op een sapje in die leuke sapbar in het station in Gent, onze tussenstop. Aangekomen in het station, tsjokte mijn vriend richting pitabar en ik richting mijn sapwalhalla. Niets in mijn hoofd had eraan gedacht dat zo’n sapbar iets kende als openingsuren…

Ik speurde het hele station af op zoek naar iets relatief gezonds, maar veel gezonder dan suikerwafels en ijs leek het niet te kunnen worden. Uitgehongerd, licht gefrustreerd ging ik dan maar wat klagen bij vriend in kwestie die op een bankje zat te genieten van zijn in zilverpapier gehulde kebab-wrap. “Dan maar geen avondeten”, zei ik meelijwekkend, waarop hij me aanspoorde eens in die pitazaak te gaan kijken. Ik heb nog nooit een voet richting een pitabar gezet. Die 2 grote draaiende vleeshompen, veelal door warmrood licht in de spotlight gezet, schrikten mijn vegetarische zelve steeds af. Dat ik daar zo een beetje eten ga gaan zoeken zeker, dat ziet ge van hier. Maar ik had honger. En honger drijft een mens tot de zotste dingen, dus stapte ik richting het menu-bord en onderzocht mijn opties. Tot mijn grote verbazing trof ik een vegetarisch broodje falafel aan. Oké dan maar. En voor het eerst in wel 6 jaar bestelde ik fastfood. Honger verdrijft principes.

Nogal argwanend zette ik me naast mijn vriend, die nog net geen foto’s begon te nemen  om dit legendarische moment (Anne-Sophie eet fastfood) vast te leggen, op het bankje. Ik opende mijn zilverpapiertje en zag… Groentjes, ofwa?! En nog redelijk veel groentjes ook. Ook qua smaak steeg dit broodje falafel in mijn achting en na enig geanalyseer, besloot ik dat dit op gezondheidsvlak veel erger had gekund.

Een openbaring en een aanrader voor hongerige, vegetrische reizigers dus. (Hoewel de sapjes toch nog steeds mijn voorkeur genieten hoor).

Deze vakantieherinnering indachtig, bekeek ik de pot kikkererwten die op mijn voorraadrek stond en wist ik wat me te doen stond. Zelf een broodje falafel ineen flansen en wel snel, want 45 minuten later moest ik alweer gewapend met pen en cursus in de les dierkunde zitten.

De kikkererwten vlogen met wat kruiden in de keukenrobot, de pan in ermee, broodje roosteren, groentjes erbij en klaar. Met nog 30 minuten over genoot ik op mijn gemakje van mijn eigen, gezonde broodje falafel en die leuke vakantieherinnering. De geweldige spreuk indachtig:

"Don’t cry because it’s over, smile because it happened."

Of hoe melig unief een mens kan maken.

Broodje falafel op een rappeke

-          1 pot kikkererwten

-          1 hand peterselie

-          1 takje munt

-          1 tl komijn

-          ½ tl cayenne

-          1/2 tl curcuma

-          1 gare zoete aardappel (in stukken snijden en 10 minuten in de microgolfoven)

-          1 tl ras el hanout

-          1 tl knoflookpoeder

Voor erbij

-          Volkoren pitabroodjes, geroosterd

-          Sausjes naar keuze: looksaus, veganaise, ketchup, sriracha…

-          Avocadoblokjes, fetablokjes…

-          Groentjes naar keuze: sla, tomaat, komkommer, fijngesneden rode kool, rode ui, wortelreepjes …

1. Doe de gespoelde, uitgelekte kikkererwten samen met de zoete aardappelblokjes, peterselie, munt, komijn, cayenne, curcuma, ras el hanout, wat zout en knoflookpoeder in de keukenrobot. Mix op volle snelheid tot je een korrelig, doch kneedwaar deegje bekomt.
2. Vorm kleine burgertjes van het kikkererwtenmengsel en bak deze in wat kokosolie in een antikleefpan.
3. Stop je falafel samen met wat groentjes, een sausje naar keuze en eventueel wat feta of avocado in een volkoren pitabroodje en zet er met smaak je tanden  in. 

De fake-kip-tip

Deze tip kwam er naar aanleiding van een van de mooiste momenten uit mijn vegetarische kookcarrière.

We schrijven vorige zomer. Augustus. Maandag. Twaalf uur ’s middags.

Een kleine inventarisering bracht mij bij de conclusie dat er op een bakje quorn, een restje vlees, een paar zielige aardappels en een krop sla niet al te veel in de koelkast zat.

Ik was echter verhongerd en zo was ook mijn vriend, die terwijl ik op zoek ging naar eten nog wat op de computer aan het prutsen was.

De huisvrouw in mij voelde dus de drang deftig eten op tafel te zetten.

Na zo’n tien minuten  had ik een eenvoudige salade gemaakt, een restje patatjes gebakken en voor vriend in kwestie nog een restje vlees opgewarmd.  

Kenmerk 1 van een hongerige Anne-Sophie: koken kan héél snel gaan.

Voor mezelf gooide ik mijn quornblokjes met een scheut soja- en zoetzure chilisaus in de microgolf, niet meteen hopend op een al te overdonderend culinair hoogstandje.

Kenmerk 2 van een hongerige ik: eten is eten.

Ik zet dus alles netjes op tafel. Bordjes, mes, vork, de salade, patatjes, zijn vlees en mijn quorn.

Ik roep: “Eten!” en nog geen halve minuut later zit vriend lief reeds aan tafel.

Verhongerd en gelokt door de geur van voedsel, waagt hij het- nog voor ik aan tafel zit -een brokje eten te stelen. Een brokje van mijn quorn.

Ik wil bijna furieus worden. Schreeuwen dat hij daar een heel bord dood beest voor zich staan heeft voor hem en ik maar en paar quornblokjes en hij zelf vlees wou dus dat dan ook maar zelf moet opeten en van mijn quornblokjes moet blijven.

Kenmerk 3 van een hongerige Anne-Sophie: kom in geen geval aan mijn eten.

Maar mijn vriend is mij voor: “ Amai, da’s goeie kip.”, zegt hij.

Over mijn quornblokjes. 
Ik herhaal: over mijn QUORNblokjes.

Hoe schoon is dat niet?

Het is niet dat ik nog nooit iemand quorn, tofu, kikkererwten of vegetarisch in het algemeen heb kunnen doen eten zonder dat ze dat zelf door hebben, maar deze keer was anders.

Het kwam er zo spontaan en onwetend uit.

Een mooi moment vond ik dat. Eentje om te koesteren. 

Ik heb maar weinig nodig heb om gelukkig te zijn, ziet u.

Wat ik dus eigenlijk wilde zeggen, is dat u dat eens moet proberen, die fake-kip.
Bij voorkeur zo komende donderdag, op 1 oktober, want dan is het Wereld Veggie Dag. 

En oh ja, als u me zou laten weten wat u ervan vond zou ik dat zeer fijn vinden.

De planeet en ik danken u.

Fake-kip

     - 1/2 bakje quornblokjes (die vind je tegenwoordig in nagenoeg elke supermarkt)

     - 4 el zoutzure chilisaus
     - 1 el sojasaus

     - een scheutje water

1. Marineer de blokjes vijf minuutjes in de chili- en sojasaus.
2. Verwarm ze 3 minuutjes met een klein scheutje water in de microgolfven.        
3. Eet de quornblokjes met een slaatje, bij wat gewokte groentjes en noodles, met een groentencouscous  of quinoa.
4. Overtuig jezelf, vrienden, lief, ouders of weet ik veel wie.

Pasta presto met basilicum

Met de blok en kilo’s onverwerkte notities en stapels boeken voor de deur, is tijd mijn kostbaarste bezit. Direct gevolg daarvan is het compleet verwaarlozen van mijn blog. Sorry daarvoor.

Ook van culinair geëxperimenteer komt er tegenwoordig nog weinig in huis. Hoewel: tijdsgebrek maakt een mens opvallend creatief. Desondanks de studiedrukte, "kook" ik nog steeds elke dag zelf, want hoezeer de studentenresto’s ook hun best mogen doen: het vegetarisch aanbod is er toch nog altijd niet om van achterover te vallen. De tijd die ik aan koken besteed, werd de laatste weken wel tot een minimum gereduceerd en dit allemaal dankzij: de microgolfoven, mijn steun en toeverlaat in deze drukke tijden. De dag dat die het begeeft, onderga ik waarschijnlijk een complete mental breakdown, zozeer zijn wij aan mekaar gehecht. Van zo hele dagen alleen op kot te zitten, krijg je van die rare gewoontes, zoals het voeren van diepgaande gesprekken met planten of elektrische apparaten, bij gebrek aan andere gesprekspartners, zeer vreemd allemaal… Zijn er kotstudenten die dit kunnen bevestigen, of ligt het aan mij en zijn de chemische formules en wiskundige bewijzen wat naar mijn hoofd aan het stijgen?

De microgolf dus, mijn culinaire God. Geef hem 10 minuten en hij tovert, mits enige hulp van mezelve, de lekkerste gerechten op mijn bord. Eén van mijn favorieten is deze super snelle pasta. Veel meer dan een paprika snijden en een stuk broccoli wassen hoef je niet te doen. En veel meer dan wat speltpasta, tomatenstukjes met basilicum( uit brik, vind je bij Bio Planet), basilicum tofu (ook van Bio Planet) en die bewuste paprika en broccoli heb je ook niet nodig. Simpel, snel, gezond en zo lekker dat je dit gerecht zelfs aan je niet-vegetarische vrienden zou kunnen voorschotelen.

Tot slot nog een kleine tip: Ik gooi alle ingrediënten meestal de dag voordien al in een microgolfovenbestendig potje, zo kan de pasta al wat zacht worden in de tomatensaus en moet hij nóg minder lang in de microgolfoven. De dag erna gewoon een minuutje of 3 opwarmen en klaar is die pasta.

Koken = tijdrovend? Yeah right…

Tomaat-basilicum pasta

Voor 1 student met honger

-          1/2 brik tomatenstukjes met basilicum

-          1 handvol (spelt)pasta, fussilli of een andere soort korte pastasoort naar keuze

-          ½ paprika, in stukjes

-          Enkele broccoliroosjes

-          ½ blokje basilicumtofu*

• Snijd de paprika in kleine stukjes. Was de broccoliroosjes en snijd ze in hapklare brokjes.
• Snijd de tofu in blokjes.
• Giet de tomatensaus in een microgolfovenbestendig kommetje en meng er de pasta, tofublokjes en groentjes door.
• Nu kan je 2 dingen doen:
  
  
  1)Laat de pasta een nacht in de koelkast ‘weken’ (klinkt niet echt appetijtelijk, maar je weet hopelijk wat ik bedoel). In dat geval warm je hem de dag erna nog een tweetal minuutjes op in de microgolf.
  2)      Stop je kommetje meteen, voor ongeveer 5 minuten, in de microgolf. Gaartijd is verschillend van microgolf tot microgolf, dus check na die 5 minuten even of de pasta wel al gaar is. Zoniet verwarm je hem nog een paar minuutjes extra.
  3)      Wat zeg je? Je hebt geen microgolf????! Ocharme toch… Ik voel intens medelijden. Indien je wel over een traditionele kookplaat beschikt, kap je de inhoud van het kommetje in een kookpotje en verwarm je de pasta ongeveer 8 minuten. Let er wel op dat je af en toe roert om aanbranden te voorkomen. Het kan ook zijn dat je wat extra water moet toevoegen als de pasta te droog wordt.
• Bedank je microgolf met een welgemeende mercie, zet u aan tafel en eet.
  
  *Kan je geen basilicumtofu vinden? Gebruik dan wat gerookte tofu, quorn of een andere vleesvervanger naar keuze.

Let's eat seaweed !

“Allé meisje, nog 1 hapje. Toe … proef nog 1 keer. “

Mij hebben ze altijd wijsgemaakt dat je iets 7 keer moet eten/proeven eer je met zekerheid kan zeggen dat je het niet lust. Ik heb dat altijd onthouden en meestal lustte ik de dingen die ik eerst verafschuwde na 7 keer plots wel. Tja, soms hebben ouders gewoon gelijk.

Voor zeewier zit ik momenteel aan 8 dus ik had de hoop al behoorlijk opgegeven. 

Het zit zo. Zeewier en ik, wij hebben iets wat ik zou omschrijven als een haat-liefderelatie. Ongeveer 2 jaar geleden kocht ik in de biowinkel een zakje gedroogd zeewier en een potje zeewiervlokken en was ik vastbesloten een manier te vinden om dit gezond “lekkers “ uit de zee eetbaar te maken. 

Eetbaar maken. Wie al eens aan zo’n zakje zeewier geroken heeft, zal mij vast en zeker begrijpen. Weglopen. Ver weglopen. Dat is de meest natuurlijke reactie wanneer de geur van gedroogd zeewier je neusgaten binnendringt. Tevergeefs probeerde ik het zeespul op allerlei manieren te masceren: fishsticks, fried rice, zeewiersalade, crabcakes… Allemaal even afschuwelijk(zacht uitgedrukt). Maar ik ben niet het type dat snel opgeeft. Koppig zeg maar. 

En ja, mirakels ze bestaan. Gisteren at ik zeewier EN ik vond het lekker. Mijn ouders aten gerookte zalm en in de zoektocht naar een vegan alternatief voor mij, besloot ik mijn potje zeewiervlokken nog eens boven te halen. En blijkbaar moet het met zeewier zoiets zijn als met wijn: hoe ouder, hoe beter, want ik ga u niet lastig vallen met de houdbaarheidsdatum, maar mijn zeewiertjes waren al "een tijdje" over datum. Pfuh, die dingen moeten rijpen... 

Onder de vorm van een soort gerookte “zalmpjes” (het klinkt een beetje raar, ik weet het maar ik kon er geen andere naam voor verzinnen) kreeg ik het lekkers uit de zee eindelijk binnen. Geef er aardappels met dillesaus en een fris komkommerslaatje bij en niemand die deze lichtroze lekkernijtjes met dat vieze gedroogde spul zal associëren.  

Mission finally accomplished :)

Vegan gerookte zalmpjes

 

      - 200g tofu
                - 3 el balsamicoazijn
                -  4 el gedroogde zeewiervlokken (salade pêcheur)
                - 90g tomatenconcentraat
                - 1 tl gerookt paprikapoeder
                - 150g cashewnoten, tot poeder gemalen
               - 1 tl gemalen lijnzaad opgelost in 3 tl warm water
                - 1 el sojasaus
                - zwarte peper en zeezout

1. Mix alles in de keukenrobot tot een zalmroze, kneedbare massa.
2. Vorm kleine burgertjes van het mengsel, schik ze op een met bakpapier beklede bakplaat en bak ze ongeveer 20 minuten op 230°C tot ze min of meer stevig aanvoelen. De burgertjes zullen wel nog opstijven bij het afkoelen.
3. Snijd de “zalmpjes” desgewenst in schuine plakjes, schik ze op een bordje en garneer met wat fijngesneden sjalotjes en peterselie.
4. Serveer met de appelkomkommersla, aardappelsla en het dillesausje.

Appel-komkommersla

                - 1 komkommer, geschild en in dunne plakjes
                - 1 appel, in kleine blokjes
                - appelazijn naar smaak
                - 2 el fijngehakte peterselie
                - zwarte peper en zeezout

Meng alles door elkaar en laat even “marineren” in de koelkast zodat je het lekker fris kan serveren.

Dillesaus

                - 1 el veganaise
                - 2 el ongezoete sojayoghurt of magere plattekaas
                - 2 el sojaroom
                - 2 el verse of 1 el gedroogde dille
                - zwarte peper en kruidenzout

Meng alles door elkaar en je bent klaar!

Vegan Singapore noedelsalade

Singapore noedels.
Ik weet niet of het u bekend in de oren klinkt? Mij zei het, tot ik gisterenavond het recept in een of ander tijdschrift vond, alleszins bitter weinig. Blijkbaar is het een soort noedelsalade/ wok met garnalen, varkensvlees en daar dan (waarom ook niet) nog wat kip bij. Dit alles mooi gewokt met wat groentjes en noedels erbij et voilà: Singapore noedels are ready to be served!

 

Drie soorten vlees/vis in 1 gerecht, ik dacht dat mijn vegetarisch hart het zou begeven… Maar ik had nu wel ongelofelijk veel zin in noedels en/of wok. De Singapore noedels werden dus aan een drastische vegan make-over onderworpen.
Resultaat: mijn enige echte, 100% vegan  Singapore-noedelsalade-recept. De link met het origineel is wellicht ver te zoeken ( het zijn noedels, einde link) maar het is vast en zeker véél lekkerder (niet dat ik ooit al Singapore noedels gegeten heb ;) ) en ongetwijfeld stukken meer verantwoord ten opzichte van de beestjes, het milieu en je eigen lichaam. Want geef nu toe: wie heeft er nu kip, garnalen en varkensvlees nodig als er ook zoiets bestaat als sojabrokjes ;)
Oké, dat laatste zal, indien u een doorwinterde vleeseter bent of u gewoon niet al te veel ervaring hebt met de vegetarische keuken, waarschijnlijk net de doorslag geven om dit recept niet te proberen en nu door te klikken naar een andere site, maar lees toch nog maar even verder, misschien kan ik je nog overtuigen... 

Sojabrokjes dus.
Ik kan me gerust voorstellen dat je bij het horen van de naam alleen al iets voor ogen krijgt dat je herinnert aan de Pedigree/ Whiskas waarmee je elke ochtend de voerbak van hond/kat-lief vult, maar ach, die brokjes hebben hun eigen naam ook niet zelf kunnen kiezen weet u. Dus vertrouw me: koop eens een zakje van deze gedroogde stukjes soja en er zal een wereld voor je open gaan. Spotgoedkoop, lekker (indien je weet hoe je ermee om moet gaan, maar dat probleem is dankzij onderstaand recept al volledig van de baan) en ontzettend veelzijdig. De brokjes op zich hebben een tamelijk neutrale smaak. Ze ruiken naar mijn  bescheiden mening wel wat naar visvoer, maar daar ruik/ smaak je niets meer van eens je ze verwerkt hebt, beloofd. Laat ze echter een half uurtje wellen in een lekkere vloeistof (bouillon, marinade, tomatensaus...) en ze zullen zich letterlijk volzuigen met smaak. Daarna kan je er burgers van vormen, de brokjes gebruiken als gehakt in spaghettisaus, toevoegen aan een stoofpotje of verwerken in een lekkere wok. 

Voor mijn Singapore noedels namen de sojabrokjes eerst even een badje in een bouillon met look, sojasaus en kippenkruiden en werden ze nadien lekker aangewokt om vervolgens te rusten op een bedje van noedels en groentjes, onder een dekentje van een frisse,  pittige dressing … (altijd als eens in termen van bedjes en dekentjes willen spreken als het over eten gaat :) ) 

Ondanks mijn enthousiasme toch nog niet volledig overtuigd wat sojabrokjes betreft, dan bestaat er nog steeds zoiets als quorn- of sojagehakt.
Maar houd dan wel deze allombekende, eeuwenoude vegetarische wijsheid in het achterhoofd: 

“ If you’ve never tried sojabrokskes, you’ve never lived. “

Of zo toch ongeveer ;)

Vegan Singapore noedelsalade

Voor de noedelsalade
- 200g noedels,  ik gebruikte bruine rijstnoedels, maar het werkt met elke soort noedels
 - 1 komkommer, in blokjes
- 1 rode paprika, in kleine blokjes
- 4 lente-uitjes, in fijne ringetjes
- 400g gestoomde broccoliroosjes
-  eventueel: 1 rood pepertje (van zaadjes ontdaan),  in fijne ringen
- 2 handenvol pinda’s, geroosterd in een droge koekenpan
- ½  bosje verse koriander of basilicum

Voor de sojabrokjes
- 1 kop fijne sojabrokjes of 1 bakje quorngehakt
- 2 el sojasaus
- 1 el kippenkruiden
- 2 el paprikapoeder
- 3 teentjes look, geperst
- 1 rode ui, fijngesnipperd
- 1 rode paprika, in kleine blokjes

Voor de dressing
-  3 el sojasaus
- 2 el chilisaus
- 1 el sesamolie
- 2 el rijstazijn
- sap van 2 limoenen
- stuk gember van ongeveer 3 cm, geraspt
- 1 rode ui, fijngesnipperd
- 1 rood chilipepertje, fijngehakt, mét zaadjes

1. Doe de sojabrokjes samen met 2 koppen kokend water, de sojasaus, kippenkruiden, paprikapoeder en geperste look in een grote kom en laat 30 minuten rusten tot de brokjes het grootste deel van de vloeistof hebben opgenomen.
2. Maak intussen de dressing door alle ingrediënten ( inclusief de fijngesneden ui en het pepertje) stevig door mekaar te mengen.
3. Zet een (wok)pan op het vuur en stoof 1 rode ui aan samen met 1 in stukjes gesneden paprika zo’n 5 minuten aan. Voeg de sojabrokjes (met weekvocht) toe en laat alles nog eens 5 minuten aanstoven tot het grootste deel van het vocht verdampt is.
4. Kook de noedels volgens de instructies op de verpakking, doe ze in een mooie serveerkom en meng er de komkommerblokjes, paprikastukjes, broccoliroosjes en het pepertje door.
5. Voeg de gebakken sojabrokjes toe aan de noedels, giet er de dressing over en schep alles nog eens om.
6. Werk af met de geroosterde pinda’s en wat gehakte basilicum of koriander.Serveer met eetstokjes,  dat zorgt altijd voor wat extra entertainment aan tafel :) 

 

Viva Vegaburgers

 Iets wat zeker niet op een vegetarische blog mag ontbreken, is toch wel een recept voor vegetarische burgers.  Daarom vandaag op La Vie en Vert: mijn versie van dé veggieburger. Bomvol kruiden, krokante noten en zaden en frisse groentjes. Lekker tussen een broodje of gewoon bij de groentjes en de patatjes in plaats van die dure, meestal niet al te geweldige kant-en-klare burgers uit de winkel.
Ik maak meestal een dubbele hoeveelheid en vries ze dan per 3 in. Als je dan in de week eens in tijdsnood zit, moet je de burgers alleen maar ontvriezen en aanbakken in een scheutje olijfolie in een anti-kleefplan. Zo heb je altijd lekkere, zelfgemaakte burgers bij de hand. 

Viva Vegaburgers

Wat heb je nodig? (voor 8 stuks)

-           

-          1 blik kidneybonen of andere bonen

-          ½ blik (van de bonen) havervlokken

-          1 el bloem

-          3 beschuiten

-          2 tl curry

-          2 tl Ras el hanout

-          1 tl kaneel

-          1 tl kruidenzout

-          ½ tl zwarte peper

-          1 tl kurkuma

-          Enkele druppeltjes tabasco

-          1 el lijnzaad + 3el warm water

-          1 handje pinda’s, grof gehakt

-          2 el sesamzaad

-          3 el zonnebloempitten

-          1 grote wortel, geraspt

-          1 rode ui, fijngesnipperd

-          2 selderstengels, in kleine blokjes

-          1 handje selderblaadjes, fijngehakt

-          3 el balsamicoazijn

Bereiding

1. Verwarm de oven voor op 200°C.
2. Maal de havervlokken en de beschuiten samen met de bloem, curry, ras el hanout, kaneel, het zout, de peper, kurkuma en tabasco fijn in de keukenrobot.
3. Voeg de bonen en het lijnzaadpapje toe en mix tot het een soort deeg wordt.
4. Meng alle overige ingrediënten (met een lepel, dus niet mixen) door het deeg tot alles mooi verdeeld is.
5. Vorm 8 platte schijven van het mengsel en leg die op een bakplaat.
6. Bak de burgers in de oven gedurende  30 min. Keer ze wel na 15 min. eens om.
7. Wanneer je de burgers uit de oven neemt, zullen ze nog wat slap aanvoelen. Pas na ongeveer een kwartiertje afkoelen, worden ze stevig.
8. Als je wil kan je de afgekoelde burgers nu nog even aanbakken in de pan.