Alle cake op een stokje

"On n'a pas tous les jours vingt ans", zegt mijn oma altijd met zo'n zweem van nostalgie in haar nog betrekkelijk vitale ogen, dat ik veel te veel van dat 20-worden verwachtte.

Afgelopen maandag was deze veelbesproken dag dan eindelijk aangebroken en bleek ik hem grotendeels te besteden aan microbiologie, economie en het slagveld in de keuken op ruimen. Mijn oma had kennelijk een boeiender leven dan ik. 

Gelukkig is er nog mijn goede vriend Oven, die me op dagen als deze nooit in de steek zou laten en dankzij wie de dag waarop ik 20 werd, nu voor altijd in mijn geheugen gegrift is als de dag waarop ik zoveel verschillende dingen bakte en wanhopig in mijn diepvriesje probeerde te proppen dat mijn diepvriesdeurtje half de geest gaf. Met het deurtje gaat nu opnieuw alles goed, voor zij die zich zorgen zouden maken. En voor wie zich afvraagt of baksels nog lekker zijn als je ze invriest: ja, dat zijn ze nog en voor bakverslaafde kotstudentes (en hongerige ouders in het weekend) is dat een ware zegen. 

Eén van mijn "joepie ik ben 20"-bakexperimentjes, waren deze cakepops. Gemaakt van een restje brownie en bosbessen, gecoat in carobefrosting en dat allemaal op een stokje. Zotte dinges.  

Bespaar me de commentaar: ik weet dat cakepops samen met woopies en cupcakes van die mode-baksels zijn, van die cakedingen waar de icing en rolfondant de cake overwoekerd hebben. Ik weet het   en ik heb het ook eerder voor wat authentieker gebak, maar het was mijn verjaardag. Ik had nood aan een kinderlijke bezigheid en dan is er weinig zo leuk als cake in bolletjes rollen en knoeien met chocoladesaus, toch?

Bovendien zag ik er nauw op toe dat de versieringsgraad van mijn cakepops nog binnen de perken bleef. Ze zien er nog net mooi genoeg uit om mee te geven als traktatie op een prinsessenverjaardagsfeestje, maar toch ook niet zo genânt meisjesachtig dat je ze als 20-jarige niet meer met trots op je blog zou durven zetten. Allé ja ...

Brownie-bosbescakepops met carobefrosting

• Een restje (gezonde) brownie, bijvoorbeeld van dit recept
• Blauwe bessen (uit de diepvries)
• Frambozenconfituur
• Carobeglazuur (recept hieronder)
• Chocoladestukjes of -druppels

1. Neem een restje cake en voeg een handvol (of meer) blauwe bessen toe. Als je cake erg droog was, zal je misschien nog wat frambozenconfituur moeten toevoegen.
2. Vorm balletjes en hul deze in een laagje carobeglazuur. 
3. Wikkel de balletjes in chocoladestukjes en stop er een leuk (en stevig!) rietje in.
4. Laat het glazuur uitharden vooraleer je de cakepops aanvalt. 

Carobeglazuur

• 3 eel gesmolten kokosolie
• 1 el ahornsiroop
• 1 el carobepoeder of cacaopoeder 
• Snuf zout

Roer alles door elkaar en klaar!

Eindelijk chocoladetaart!

“We’ll be back.”

Dat waren onze woorden na het succes van de -naar onze bescheiden mening- geweldige, legendarische vegan donuts van vorig jaar. Niet voor het één of het ander, maar het lijkt me zeer de moeite dat receptje nog eens te bekijken. Je vindt het hier (gewoon klikken).

‘We’ zijn opnieuw die ene vriendin en ik. Noem ons het olijke kerstduo, want putje zomer naar Michaël Buble’s Christmas CD luisteren en ter afwisseling naar Nigella’s Christmas Kitchen kijken, is nu eenmaal wat we doen. Kerst-, open haard-, wollige dekentjes- en wintergeobsedeerd als we zijn. Een beetje raar  zijn we ook wel, maar dat doet zoals gezegd geen pijn.

Naar aloude traditie kwamen we deze vakantie weer een keer samen om onze culinaire, creatieve uitspattingen een plaatsje te geven en waagden we ons in de uithoeken van het bakuniversum.

Klaar om de vegan bakwereld opnieuw een openbaring rijker te maken.

Onbevreesd.

Onbezonnen.

Maar helaas….

Inspiratieloos.

Niet dat we niet wisten wat te maken. Wél dat  we niet meteen een idee hadden hoe eraan te beginnen.

Het concept was nochtans eenvoudig:
 Ik vroeg aan de vriendin  in kwestie wat ze graag wilde veganizen. Vriendin in kwestie is een vrouw in hart en nieren, dus het antwoord lag voor de hand: een decadente chocoladetaart, met alles erop en eraan. Meteen begon er iets in mij te knagen, want als ik heel erg eerlijk ben, heb ik een lichte vegan chocoladetaartfobie. Vegan en gezonde chocoladetaart maken, is iets wat me maar niet wil lukken. Of toch niet helemaal. De taart is nooit zoals ik ze wil. Te bitter, niet zoet genoeg, te droog, te nat, niet gerezen… Het is altijd wel iets en na een poging of 20, had ik me erbij neergelegd dat chocoladetaart me nu eenmaal nooit ging lukken en had ik mijn gezondere chocoladetaartdroom het afgelopen jaar gelaten voor wat hij was.

Toen we in de keuken stonden, hadden we dus niet onze gewoonlijke “we smijten wat vanalles bij elkaar en hopen dat er iets lekkers uitkomt”-drive van gewoonlijk.

Zoals het licht-inspiratieloze mensen betaamd, zochten we onze toevlucht tot Pinterest. Even later hadden we een recept dat  we tegen al onze principes in volledig navolgden. We voelden ons wel een beetje schuldig dat we zelf niets hadden durven verzinnen, maar dat knagend gevoel verdween als snel eens we het heerlijk zoete chocoladebeslag in de vorm goten en nadien de pot uitlikten. Dit kon wel eens een erg lekkere, gezondere chocoladetaart worden…

En dat werd het. Niet als dusdanig gerezen, maar wel vol en chocoladeïg. Net zoals we ons een chocoladetaart voorstelden.

Om onze creatieve zelven toch nog een beetje te uiten, maakten we zelf een sausje voor over onze taart. En daarna volgden de traditionele belachelijke selfies en lachten we onszelf buikpijn... 

Ons doel om weer een legendarisch recept te verzinnen was dan wel niet bereikt, maar we hadden nu wel een heerlijk vegan recept voor chocoladetaart en bovenal hebben we ons een hele middag ontzettend geamuseerd. En plezier maken en genieten is toch waar samen koken in de eerste plaats om zou moeten draaien, denk ik dan. 

Decadente chocoladetaart
Gebaseerd op een recept van MinimalistBaker 

Natte ingrediënten

-          4 el gemalen lijnzaad + 12 el water

-          250 ml havermelk

-          1 ½ tl appelciderazijn

-          1 zakje bakpoeder

-          150 ml kokosnectar, agavesiroop, ahornsiroop of honing (niet vegan)

-          150g kokosbloesemsuiker

-          13Og gesmolten kokosolie

-          1 el vanille-extract

-          500g appelmoes (gemixte rauwe appel)

Droge ingrediënten

-          Een snuifje zout

-          120g ongezoet  cacaopoeder

-          120g amandelmeel

-          50g havermeel (fijngemalen havervlokken)

-          200g zelfrijzend bakmeel

Voor het chocoladesausje

-          Kokosroom van 1 blik kokosmelk

-          3 el cacaopoeder

-          2 el ahornsiroop

-          Snuifje zout

1. Mix alle natte ingrediënten in de blender tot een gladde massa.
2. Meng in  een grote mengkom de droge ingrediënten door elkaar.
3. Meng de  natte mix onder de droge en roer tot een glad, doch stevig beslag.
4. Giet het beslag in een met bakpapier beklede, ronde springvorm en bak de taart gedurende 45 minuten tot een uur in de voorverwarmde oven op 180°C of tot een prikker droog uit het midden van de taart komt.
5. Meng intussen alle ingrediënten voor het  sausje door elkaar.
6. Laat de taart afkoelen en serveer met de chocoladesaus en eventueel wat besjes en gehakte walnoten.

 

Over moestuinieren, falen, whoopies en zongedroogde blauwe besjes

Oogst.

Voor een keer was er eens oogst, met name blauwe bessen.

Veel blauwe bessen.

Veel zon ook. En warmte en hittegolven enzo.

En dat is dan wat er overschiet van die grote blauwe bessen oogst als je na een tijdje terug uit vakantie bent.

Een hele struik vol verdroogde, blauwe bolletjes.

Eerste reactie: teleurstelling, woede, boos op de zon, de warmte, de bessen. 

Mijn moestuinhistoriek kennende, zou u het moeten begrijpen. Ik ben een van de meest extreme voorbeelden van een mislukte wanne-be moestuinier. Al jaren spit, zaai en plant ik me te pletter op mijn zielig lapje, beschaduwde grond onder de bomen, het enige stukje hof dat mijn papa me wou overlaten om mijn groene zelve op uit te leven. Al mijn inspanningen ten spijt heb ik op wat opgeschoten sla en die ene, door kippen kapot gepikte pompoen van 3 jaar geleden nooit echt veel oogst gehad. Tuinieren en ik, het lijkt- hoe graag ik het ook doe- voorbestemd te floppen. Dat werd nogmaals bevestigd toen alles op mijn lapje grond dit jaar als bij wonder begon te groeien en bloeien dat het gene  naam had. Gigantische boerenkoolplanten, patatten, aardperen, kruiden, zelfs de frambozen-, cassis- en eerder genoemde blauwe  bessenstruik begonnen uit het niets vruchtjes te schieten dat het een lieve lust was. Men zou het ervaring kunnen noemen. Men zou kunnen denken dat ik geleerd heb uit de fouten van vorige jaren en het nu over een totaal andere boeg heb gegooid en deze oogst dankzij mijn kennis en ervaring heb verdiend. Een plausibele redenering, ware het niet dat ik een heel jaar in Gent heb gezeten en geen poot naar mijn lapje grond heb uitgestoken. 

Eindelijk rust, dacht de grond. Zolang ik maar niet in de buurt ben, tiert alles hier weelderig.

Ik was- ondanks het feit dat de oogst blijkbaar aan mijn afwezigheid te danken was-  onbeschrijflijk blij met al dat rijpend lekkers in de tuin en keek tijdens de examens  al uit naar de eerste bessen en frambozen. Terug van vakantie verwachtte ik dus kilo’s oogst en was ik al een hele middag confituur maken aan het plannen.

Kom ik thuis en hangt alles verschrompeld en verdroogd aan de struik, ogenschijnlijk oneetbaar en verloren te wezen…. U begrijpt hopelijk mijn frustratie.

Maar goed, enthousiast als ik ben probeer ik het positief in te zien: zongedroogde blauwe bessen, dat kunt ge zelfs in de biowinkel niet kopen en eigenlijk smaken ze zo slecht nog niet en zien ze er behoorlijk decoratief uit.

Mijn besjes kregen samen met die al even mooie groene pistachenootjes uit Spanje een plaatsje als kransje rond mijn nieuwste creatie: chocolade-woopies met vegan witte chocolade- amandelvulling, afgewerkt met pistache en  blauwe besjes. Klinkt behoorlijk chique, al zeg ik het zelf.

Woopies zijn overigens een soort mini sandwiches, maar dan gemaakt van cakejes. Erg leuk voor een afternoontea-party. Zeker deze, aangezien ze niet alleen verslavend lekker,  maar ook compleet veganproof en gezonder zijn dankzij wat verscholen kokosolie, noten, ijzerrijk caccaopoeder en vezelrijke volkorenbloem. En schattig zijn ze ook wel, toch? 

By the way: voor zij die níet falen bij het kweken van blauwe bessen, of gewoon geen blauwe bessenstruik staan hebben: gebruik gerust veenbessen of andere flashy gedroogde vruchtenstukjes, laat de vruchtjes weg of meng verse blauwe bessen door de witte chocoladevulling. Bij dat laatste raad ik je wel aan de woopies meteen te verorberen.

Chocoladewhooopies met witte chocolade-amandelvulling, blauwe besjes en pistachenoten

Voor de chocoladecakejes

-          120g cacaopoeder

-          100g kokosolie

-          250g volkorenmeel

-          ½ zakje vanillepuddingpoeder

-          1 mespuntje pure stevia  (ik gebruik stevija reb-a)

-          5 el rijststroop of (niet-vegan) honing

-          Snuifje zout

-          Een scheutje vanille-extract

-          4 el havermelk of andere planaardige melk

Voor de witte chocolade-amandelvulling

-          4 el amandelpoeder

-          2 el havermelk

-          2 grote el zachte kokosolie

-          Vanille-extract

-          Snuifje zout

-          1 el rijststroop of honing of ahornsiroop

Voor de afwerking

-          Pistachenoten

-          Gedroogde blauwe bessen of andere mooie gedroogde vruchtjes

1. We beginnen met de cakesandwichjes: 
1. Meng het meel, cacaopoeder, zout en vanillepuddingpoeder door elkaar. Voeg de overige ingrediënten toe en meng opnieuw tot een deeg dat op koekjesdeeg lijkt, kneedbaar is en niet aan je handen blijft kleven. 
2. Bekleed een bakplaat met bakpapier en vorm walnootgrote bolletjes van het deeg, die je op de bakplaat plat duwt en zo cirkelvormig mogelijk vormt. Je mag de cakejes gerust dicht bij elkaar leggen aangezien ze niet meer zullen uitzetten bij het bakken. 
3. Bak de cakejes 10 minuten op 180° of tot ze stevig, maar vanbinnen nog een beetje smeuïg zijn. 
4. Laat volledig afkoelen op een roostertje.
2. Intussen kan je de de vulling maken. Daarvoor meng je het amandelpoeder met het zout, de stroop en het vanille-extract en de melk. Daarna meng je er met een vork de kokosolie onder tot een botercrème-achtige substantie. Plaatst in de koelkast.
3. Als de cakejes volledig zijn afgekoeld, kan je de woopies beginnen assembleren. Neem 1 cakeje, besmeer met een royale laag “botercrème” en dek af met een tweede, bij voorkeur ongeveer even groot, cakeje. Rol de woopie dwars door een bordje mer een mix van gebroken pistachenootjes en gedroogde bessen.
4. Klaar en eten maar!
   
   Tip  van het huis: Assembleer de whoopies à la minute. Heb je toch nog woopies over, bewaar ze dan in een doos in de koelkast. 

Examens

Lopen. 

Warme douche.

Cake. 

Thee*. 

En een map vol extreem interessante leerstof....

't  Is tenslotte ook een maand uit je leven,
kan je het jezelf evengoed een beetje aangenaam maken.

* Bij voorkeur in mijn favoriete konijntjesmok.
Wie  kan er nu panikeren met zicht op kleuterkonijntjes in rode pullovertjes...

Wortels + Cake

Een paar dagen geleden sprak ik met enkele vriendinnen af om te gaan afternoontea’en  in Gent City. Thee, zoetigheid en een pak sappige roddels, meer hebben meisjes niet nodig om er een leuke namiddag van te maken. Bij deze zijn de clichés dus bevestigd. 

Na onze lessen verzamelden we voor een van de schattigste Gentse theehuisjes en vergaapten ons aan het ruime assortioment aan taarten, cupcakes, muffins, brownies en cakes. Kiezen… ’t is niet mijn sterkste kant. En net toen ik uit pure keuzeangst lekker voorspelbaar voor de brownie besloot te gaan, viel mijn oog op een plak mooie, goud-oranje cake, met parelwit glazuur… Carrotcake. Ik had nog nooit carrotcake gegeten. Ooit had ik me wel eens aan de klassieke versie van Sofie Dumont gewaagd, maar die was niet in die mate gelukt dat ik hem ooit nog opnieuw wilde proberen (lees: oneetbaar…). En daarbij had ik nog nooit echte, carrotcake gegeten, dus wist ik eigenlijk ook niet hoe zo’n cake nu écht hoort te smaken. De keuze was dus snel gemaakt. Mijn beide vriendinnen keken wel even raar op toen ze me een cake met wortels hoorden bestellen, maar de blik in hun ogen zei me dat ze me al lang genoeg kenden om dit niet meer vreemd te vinden. “Typisch Anne-Sophie: de meest wansmakelijk klinkende cake van de kaart kiezen om eens iets nieuw uit te proberen, want je wist maar nooit dat het eventueel, heel misschien, tegen alle verwachtingen in toch lekker kon zijn. Tsss…”  ’t Leven is aan de durvers, dames! Maar ach, wat was ik blij met mijn gewaagde keuze. Terwijl de andere twee genoten van hun brownie, zat ik mijn cakeplak van kop tot teen te ontleden. Conclusie was dat ik in mijn cake vorige keer veel te weinig kruiden had gebruikt. Deze cake had pit en de warme specerijen brachten me in vogelvlucht naar tijden van kerst en sneeuw. Wat een cake, die moest ik thuis ook eens maken…

 En laat mij nu niet het type zijn dat daar lang gras over laat groeien, want vanochtend stond mijn veganistische carrotcake (voor de gelegenheid in muffinvorm) in de oven en geurde het hele huis naar gezelligheid. Zelfs chemische formules in mijn hoofd stampen werd peanuts met het vertrouwde geronk van de oven op de achtergrond. Even later lag mijn home-made carrotcakeje op een bordje te blinken naast een grote mok citroenthee en (helaas) oefeningen fysica.  Vol van smaak, kruidig, lekker zoet en afgewerkt met een friszure, nootachtige icing: de perfecte kopie van de cake die ik in het Gentse theehuisje at, alleen pakken gezonder. 

Oh ja, toen ik papa één van mijn cakejes voorschotelde, kwam hij nog met een cliché wortelcakemop aanzetten. Een wortelcakemop, ik bedoel: waarover maken mensen tooch grappen… Ze is flauw, I know, maar de boog kan niet altijd gespannen staan, dus hier gaan we:

Een konijn ging naar de bakker en vroeg of hij worteltjestaart had.
“Neen”, antwoordde de bakker, “Worteltjestaart hebben we niet.”
De volgende dag kwam het konijn terug en vroeg de bakker opnieuw om worteltjestaart.
De bakker antwoordde dat hij ook die dag geen worteltjestaart had.

De dagen die daarop volgden kwam het konijn elke dag om worteltjestaart vragen.
De bakker was het om-worteltjestaart-vragende konijn zo beu, dat hij op een nacht besloot om worteltjestaart te bakken.

De dag erop kwam het konijn terug en vroeg het naar goede gewoonte: “Heeft u worteltjestaart, meneer de bakker?”

Fier als een gieter antwoordde de bakker:” Ja, meneer Konijn, vandaag hebben we worteltjestaart.”

“Vies, he? “ lachte het konijn.

-The End-

Gelukkig zijn deze carrotcakejes beter dan de mop... 

Carrotcake(jes)

Droge ingrediënten

                - 200g volkoren speltmeel of gewoon (volkoren) tarwemeel
                - 15g bakpoeder
                - Snuifje zout
                - 2 ½  el kaneel
                - 1 el gemberpoeder
                - ½ el nootmuskaat
                - 1/3 el zwarte peper

Vloeibare ingrediënten

                - zeste + sap van ½ sinaasappel
                - 60g gesmolten kokosolie of zonnebloemolie
                - 100g appelmoes
                - 50 ml sojamelk
                - 60g rijststroop, honing, agave…
                - 1 schepje stevija
                - 2 el kokosbloesemsuiker

Om door het beslag te roeren

                - 150g geraspte wortels
                - 2 handenvol grof gehakte walnoten
                - 10 dadels, ontpit en in kleine stukjes

1. Verwarm de oven voor op 180°C.
2. Meng alle droge ingrediënten door elkaar in een grote mengkom.
3. Mix de vloeibare ingrediënten dooreen in een kleine keukenrobot of met de staafmixer.
4. Roer de natte mix stevig door de droge en schep er de geraspte wortels, noten en dadels door.
5. Verdeel het deeg over 12 muffinvormpjes en strijk de bovenkant mooi vlak.
6. Bak de cakejes gedurende 20 minuten op 180°C.
7. Je kan ook 1 grote cake bakken. Deze moet dan wel 45 minuten bakken.
8. Laat de cakejes afkoelen voor je er de icing op doet.

  

Het glazuur

50g kokosolie
1 el amandelpasta

Sap van 1 sinaasappel

1 el agavesiroop

25 ml sojamelk

1. Smelt alle ingrediënten samen op een laag vuurtje en meng alles tot een homogene massa.
2. Schep de icing in een spuitzakje en laat het een nachtje opstijven in de koelkast.
3. Spuit de icing op de afgekoelde cupcakes en werk af met een walnoot. 

5 minuten chocolade mugcake aka troost in een kopje

Pakweg een week geleden nam mijn leven een drastische wending. Ik ruilde namelijk mijn kleine, veilige dorpje in voor grootstad Gent. Mhm, van nu af aan verblijf ik niet langer in Hotel Mama, maar dop ik mijn eigen boontjes op kot. Eindelijk op eigen benen, feesten à volonté, af en toe wanneer de goesting er is eens naar de les... Laat het leven beginnen!

 Of toch niet? Het klinkt natuurlijk allemaal heel idylisch, maar de realiteit is dat iets minder. Met een veel te vol lessenrooster, stapels  boeken en nota's en duust (mijn Gents gaat er zienderogen op vooruit) dingen  te doen, schiet  er amper nog tijd over om eens buiten te komen. Het leven van de ijverige student zoals het is.  

Ik heb het toch wel een beetje onderschat, dat kotleven. Dingen die je thuis als vanzelfsprekend beschouwt, blijken nu plots niet meer vanzelf te gaan. Stof  bijvoorbeeld,  dat duikt zo van het ene moment op het andere overal op. In het begin kun je je best doen om die kleine, pluizige vijandjes te negeren, maar er komt een punt waarop je aan je bureau zit, een stofplukje in de gaten krijgt en dit je zodanig begint te enerveren dat je  alles laat vallen en ten aanval trekt met de stofzuiger. Vrouwelijke intuïtie zeker?  Of nog zoiets: op toilet zitten en je realiseren dat je misschien toch eens in een nieuwe  rol wc-papier zal moeten investeren... Het studentenleven kan hard zijn. 

En dat moet er blijkbaar aan te zien zijn ook, want vorige week kwam mijn vriend plots aanzetten met een snel, troostend recept voor zalige chocolademugcake/ brownie.  Het doorgesms'te receptje werd uitgettest en uitvoerig geproefd. Niet veel later vroeg (en kreeg) ik de toestemming het recept hier te delen en stond  er al een tweede cakeje in de microgolfoven die als model voor een foodfotoshoot mocht dienen (en nadien zonder enige vorm van tegenzin verorberd werd).  Na twee weken op kot heeft mijn mug al meer van die cake gezien dan thee of andere dingen die normaal in zo'n kop horen te zitten. 

't Is snel, vegan, geen aanval op je lijn én chocolade, wat wil een uitgeputte kotstudente nu meer? 

Niks, helemaal niks. Chocolate  is all we need ... 

Hoewel een goeie stofzuiger ook altijd handig is, maar da's misschien persoonlijk ;) 

5-minuten first-aid chocolade mugbrownie <3

• 3,5 afgestreken el zelfrijzend bakmeel
•  mespunt zout
• mesuntje stevija
• 2 tl cacaopoeder
• 2 tl agavesiroop
• 50 ml sojamelk
• 1  el kokosolie
• 1/2 tl vanille -extract
•  2 el chocoladestukjes

1. Smelt de chocolade in de microgolfoven. 
2. Neem een grote kop en meng hierin het meel, het zout, de stevia en het cacaopoeder door elkaar. 
3. Roer de agavesiroop, sojamelk, gesmolten chocolade en gesmolten kokosolie door het bloemmengsel en vouw er eventueel extra chocoladestukjes door. 
4. Nu enkel nog in de microgolfoven en de mugcake is ready  to eat.
   Dit is wel een cruciaal punt: met de gaartijd staat of valt je hele brownie. Begin met 1 minuutje, bekijk het resultaat en ga zo per 30 seconden door tot je cakeje de gewenste cuisson heeft. Ik eet hem liefst nog vrij vochtig, dus kom ik meestal met 2 minuutjes toe, maar experimenteer er gerust op los en zoek de gaartijd die jij het lekkerst vindt. 
5. Eet de cake warm of laat hem afkoelen, haal hem uit de mok en bepoeder  hem met cacao. Wie met een zware schooldepressie sukkelt overgiet de cake met chocoladesaus en schept er een flinke toef sojaslagroom bovenop. Ik garandeer het je: na het eten van zo'n schatje gaat het leren nagenoeg vanzelf... voor kwartier ofzo, we moeten realistisch blijven ;) 

Opmerkingen:

1. Bij gebrek aan agavesiroop gebruikte ik kokosbloesemsuiker met 2 extra el sojamelk en dit werkte ook perfect. Wie het volledig suikervrij wil, vervangt die extra agavesiroop of suiker gewoon wat meer stevia. 
2. Je kan ook andere dingen toevoegen:: pindakaas, kokosrasp, cacaonibs, stukjes peer, witte chocoladestukjes ... Voeg eventueel wat extra sojamelk toe  mocht het deeg te droog worden. 

Oeps, foutje ...

Vergissen is menselijk. En misschien toch ook een beetje goddelijk. 

Denkt u niet dat de weergoden zich de afgelopen 2 weken een beetje vergist hebben? Pas op, ik ben de laatste om te protesteren, maar de Belgische “zomer” blijft veelal beperkt tot 3 dagen met uitzonderlijke temperaturen van wel 20 graden en nu klimt de thermometer al bijna 2 weken tot bij de 30 graden. Een administratief foutje op het departement der weergoden, zoveel is duidelijk. 

Maar goed, het zij zo. Het is belachelijk goed weer en we zullen ons daar dan maar bij moeten neerleggen. ( Vrees trouwens niet: de weergoden lijken hun dwaling al te hebben ingezien, want voor vrijdag voorspelt onze Frank alweer het vertrouwde, op en top Belgische “zomerweer”. Jeej...)

En wat doet een mens bij temperaturen waarbij het zweet je al uitbreekt bij de gedachte aan beweging en je jezelf sterk moet forceren om geen vakantie naar Groenland of een ander ver land met meer vertrouwde temperaturen te boeken?
IJs eten natuurlijk, what else? Veel, lekker ijs, zonder al te veel gedoe. 

Dit vegan zwarte woud ijs misschien? Je maakt het zo fancy als je zelf wil. Geen zin om de gezondere chocoladesaus uit het recept te maken? Smelt dan gewoon een reep chocolade in brokjes op de laagste stand in de microgolfoven. Vergeet dan wel geen scheutje sojamelk toe te voegen en om de 30 seconden eens roeren, anders zal niet alleen jij, maar ook je chocoladesaus verbrand voor de dag komen. Geen restje brownie/ chocoladecake/ chocoladekoekjes/… in huis? Shame on you! En toch, zélfs dan kan het nog goedkomen: brokkel snel wat stukjes chocolade, andere koekjes of nootjes over je ijscoupe en niemand die het merkt.
Je kan de toppings natuurlijk ook laten voor wat ze zijn en gewoon een paar bollen kriekenijs naar binnen scheppen. Alles kan, niets moet.

Zo gaat dat bij dit weer ;) 

Vegan zwarte woud ijs

Voor het kriekenijs

                - 750g noorderkrieken op stroop
                - 500 ml sojamelk
                - 1 el vanille-extract
                - desgewenst extra rijststroop, agave of honing
Voor de chocoladesaus

                - 75g cacao
                - 100 ml sojamelk
                - 1/3 tl xantana
                - stevija naar smaak
                - snuifje zout

Extra toppings

                - uitgelekte krieken
                - stukjes brownie, chocoladecake of gewoon chocoladestukjes

1. Mix de helft van de krieken met het sap, de sojamelk, het vanille-extract en eventueel wat extra zoetstof.
2. Giet het mengsel in de ijsmachine en draai ijs volgens de instructies van je toestel.
3. Schep het gedraaide ijs in een diepvriesbakje en laat enkele uren opstijven tot het schepbaar is.*
4. Mix alle ingrediënten voor de chocoladesaus in de blender.
5. Schep bolletjes van het ijs en serveer met chocoladesaus, extra kersen en blokjes chocolade(cake) of browniestukjes. 

* 2 opmerkingen:

Nr 1) Zoals je misschien wel al gemerkt zal hebben op de foto, ziet mijn ijs er nogal platjes uit. Niks mis met het recept, wel met mijn geduld. Ik vond dat een uurtje in de vriezer wel zou volstaan. Niets daarvan dus, zeker niet na zo'n fotoshoot bij 30°C...  

Nr 2)  Heb jij wél geduld en niet direct zin in zo'n hele bak ijs, dan kan je wel eens ontgoocheld uitkomen wanneer je na 2 dagen geen heerlijk schepbaar roomijs, maar een blok beton uit de vriezer haalt. Niets aan de hand, gewoon 20 minuutjes uit de vriezer laten ontdooien of 1 minuutje op de laagste stand in de microgolfoven. Oeff...

Ode aan Oz

Wat cake betreft ben ik behoorlijk conservatief ingesteld. Geef mij maar zo’n stevige, ouderwetse cake waarvan je lekker dikke plakken kan snijden. Van die overdreven versierde cupcakes zijn dus niet echt mijn ding. Ik bedoel: in een muffinblik passen 12 (!!) cupcakes, dus met mijn versiertalent (de gemiddelde kleuter is beter in fijn werk dan ik… ) zou ik gewoon 2 uur aan het prutsen zijn met van die felgekleurde rolfondant. Rolfondant, nog zoiets wat ik vreselijk vind aan cupcakes: je moet eerst kilo’s van dat chemisch spul opeten voor je eindelijk een stukje echte cake tegenkomt.

U hebt het waarschijnlijk wel al door: cupcakes zijn niet bepaald my cup of tea. Maar zoals iedereen wel weet bevestigen de uitzonderingen de regel. Hummingbirdcupcakejes  zijn zo’n buitenbeentje, waarvoor ik mij toch graag eens in de wonderlijke wereld der cupcakes begeef. Deze cakejes doen mij immers vol nostalgie terugdenken aan de winterse ontbijtmomentjes met mijn moeder en Dr. Oz… 

 “Huh?!”

Het begon allemaal een jaar geleden. Ik kwam beneden en hoorde de schelle stem van een man achter de keukendeur galmen. “Indringers”, dacht ik aanvankelijk, maar niets daarvan: eens de keukendeur geopend, werd alles duidelijk. U moet weten dat ik niet zo’n spraakwaterval ben en dat het bijgevolg nogal eens erg stil kon worden wanneer mama en ik samen aan de ontbijttafel zaten. Mama zal klaarblijkelijk genoeg gehad hebben van deze saaie stilte en zoals de meeste mensen die stilte willen opvullen, had ze van pure miserie de televisie aangezet. (Tja, wie kent het niet: er komt bezoek en u weet dat er hoogstwaarschijnlijk van die gênante stiltes zullen vallen, dus zet u de tv aan in de hoop dat deze je uit die doodse momenten zal weten te redden.) En inderdaad, de stilte was verdwenen en al snel werden mama en ik elke ochtend virtueel vergezeld door onze goede vriend Dr. Oz. 

Zegt u niks? Misschien maar goed ook, want het kennen van deze (populaire) Amerikaanse Doctor is niet meteen iets om fier op te zijn. The Dr. Oz show  is zo’n typische Amerikaanse talkshow over gezondheid, geleid door – hoe kan het ook anders- Dr. Oz en met in het publiek een 50tal van die typisch Amerikaanse huisvrouwen, die uit hun dak gaan wanneer Oz een “assistent of the day” nodig heeft om hem bij te staan bij een meestal “erg educatief" spel. Wat mij betreft ging de show vooral om kijkcijfers en het entertainen van Amerikaanse vrouwen die (hier ben ik vrij zeker van ) stiekem foto’s van hun geliefde Oz boven hun fornuis/wasmachine/ bed hadden hangen, in plaats van het werkelijk bijbrengen van kennis over gezondheid. Wie zich nog steeds geen beeld van de show kan vormen, moet maar eens een paar fragmentjes bekijken op de site.

Maar om heel eerlijk te zijn, raakte ook ik na enkele afleveringen heimelijk gehecht aan onze ontbijtafspraak met Dr. Oz (maar neen, ik heb geen grote poster van hem boven mij bed hangen… een kleintje maar ;) ) en diep was dan ook de ontgoocheling wanneer Vitaya hem tegen de lente uit de ether haalde.  De mooiste herinneringen heb ik aan die ene aflevering waarin Oz veganistische cakejes bakte met Elmo  (dat zegt al veel over het niveau van de show, want ja dat is dat rode beest uit Sesamstraat). Mijn aandacht was natuurlijk subito presto gewekt (# vegan bakken) en het weekend nadien werden de cakejes meteen uitgeprobeerd en aangepast (het originele recept bevatte meer olie en suiker en ik wilde perse een karamelglazuur omdat ik het niet zo op roomkaasglazuur begrepen heb). 

En zo bakte Anne-Sophie voor het eerst in haar leven en tegen al haar principes in cupcakes. 
Dit recept voor mijn sindsdien favoriete cupcakejes draag ik dus graag op aan jou, Dr. Oz  ;) 

Hummingbird cupcakejes

         -              200g zelfrijzend bakmeel
         -              1 el bakpoeder
         -              snuifje zout
         -              1 handvol noten, tot poeder gemalen

-              120g appelmoes
-              50g kokosolie of walnootolie
-              1 el vanille-extract
-              enkele drupjes amandel-extract
-              10 el Pure Via stevia of 1 maatschepje stevija (reb-a)
-              1 grote banaan
-              1 flinke el pindakaas
-              1 el kaneel
-              1 el dadelstroop
-              zeste van 1 sinaasappel
-              sap van ½ sinaasappel
-              1 tl appelazijn
-              150g ananas- of appelblokjes

Voor de afwerking
-              karamelglazuur, zie recept hieronder
-              walnoten, grof gehakt
-              pompoenpitten
-              gojibessen
-              cacaonibs

1. Verwarm de oven voor op 190°C.
2. Meng alle droge ingrediënten door elkaar.
3. Doe alle andere ingrediënten, behalve de appel- of ananasblokjes, in een blender en mix tot een lopend geheel.
4. Meng het geblenderde mengsel door de droge mix, schep er de appel- of ananasblokjes door en verdeel het beslag over 12 muffinvormpjes.
5. Bak de cakejes gedurende 25 minuten in de op 190°C voorverwarmde oven.
6. Laat afkoelen, schep er een lepeltje karamel over en werk af met stukjes walnoot, pompoenpitten, cacaonibs en gojibessen. 

Caramelglazuur

-              20 dadels
-              100 ml water
-              1g agaragar
-              1 el kokosolie
-              1 el riet- of kokosbloesemsuiker
-              50 ml sojaroom
-              Een flinke snuf zeezout

1. Breng de dadels en het water samen met de agaragar in een klein steelpannetje aan de kook tot de dadels uit elkaar beginnen te vallen.
2. Doe er de kokosolie, het zout en de sojaroom bij en roer goed.
3. Klaar!