Potjessalade

Het was een idee van mijn vriend. Eigenlijk was het een idee van weet ik veel wie. Een mens die op een goeie dag dacht “laat ik mijn sla in laagjes in een glazen pot schikken en dan kan ik die zo overal meenemen zo. Eureka!”

 Er bestaan nog verlichte zielen op deze planeet.

Wiens idee het ook was, het was niet het mijne en dat blijft een beetje pikken.

U moet immers weten dat glazen potten hetzelfde effect op me hebben dan K3-brooddozen op 4-jaar oude meisjes; stop er eender wat ik en ik zal het wel leuk of lekker vinden.

Wanneer het bokalen betreft, vertoont mijn gedrag veel gelijkenissen met dat van de gemiddelde 70-jarige bomma. Ik kan het niet over mijn hart krijgen ze in de glasbak te gooien. Ik houd elke pot bij, in de gedachte dat hij me ooit nog wel eens zal kunnen dienen. Ik kan bijna meedoen in zo'n "Extreme verzamelwoede"-programma op Vijf tv. 

Ooit gooide papa tijdens een grote zolderschoonmaak - hoewel ik betwijfel of het gewoon geen indirecte aanval tegen mijn verzameling betrof- mijn hele bokalencollectie bij het glas. “Dat staat hier al drie jaar en ge hebt die met moeite al twee keer gebezigd”. Intriest wist ik dat hij ongelijk had mijn glazen schat zo grofweg buiten te gooien.        

Die zomer droeg onze merbelanenboom meer zoetgele vruchtjes dan wij samen met de rest van mijn kleine familie en onze buren ooit zouden kunnen opeten. Confituur maken, leek de enige manier om alles te verwerken. Maar geen confituur zonder glazen bokalen om hem in te bewaren natuurlijk.

“Ja papa, mijn bokalen die ge allemaal hebt weggesmeten, die zouden nu wel van pas komen, niet? ". Papa lachte groen.

Die dag ging ik –bokalenkoningin van de streek- lege confituurpotten schransen bij de buren en mijn oma. De vernedering.

Hoewel papa sindsdien iets meer respect voor mijn glazen potpassie heeft, bedenk ik hem ervan stiekem nog steeds te snoeien in mijn verzameling. Het kan me minder schelen, want intussen bouwde ik op kot toch al een backup-collectie uit. Mij gaan ze niet meer liggen hebben.

Mijn bokaalliefde ten spijt, was ik er dus nooit opgekomen een slaatje in laagjes in een pot te stoppen. Eén van de meest fancy lunches die een mens mee kan nemen naar school of het werk. Geheel instagramwaardig en perfect om elke mens in uw omgeving teleurgesteld te laten zijn in zijn bokes met kaas.

In mijn hoofd spookte wel de vraag hoe men dat nu eet-technisch dient aan te pakken?  Die laagjes dat is allemaal wel schoon enzo, maar ik eet toch liever alles wat door elkaar in plaats van eerst een laagje sla, gevolgd door wat tomaatjes, een laagje komkommer, afsluitend met een bodempje dressing... Internetresearch wees uit dat het bokaalconcept meer iets voor de show is en dat je je slaatje nadien gewoon zonder enige vorm van élégance op een bord moet kappen. Blijft mij een beetje de vraag of dat dan wel allemaal zo praktisch is en of je dan niet beter gewoon je slaatje in een Tuperwarepotje meeneemt.

Maar goed, het is salade en het zit in een bokaal en dus zal u me niet horen klagen. Het oog wil nu soms eenmaal ook wat.

Salad in a jar

Voor 1 persoon met honger

• 2 handenvol boerenkool
• 1 handvol cranberries, liefst vers, gedroogd kan ook
• 1/2 tl honing
• 1 kop pompoenblokjes, uit de diepvries 
• 1 handvol kikkererwten
• Een restje gekookte rijst of quinoa, optioneel
• Cayennepeper
• olijfolie
• Peper en zout
• 1/2 avocado, in blokjes
• 2 el pompoenpitten of andere pitten naar keuze

Voor de dressing

• 1/2 tl mosterd
• 1/4 avocado, gepureerd
• 1/2 tl honing
• 1 tl appelazijn
• een scheutje water

1. Haal de harde stengels van de boerenkool en snijd de kool in kleine stukjes. Doe de kool in een kleine mengkom en masseer ze ongeveer een minuutje met wat peper, zout en 1 el olijfolie. Het zal misschien wat onwennig aanvoelen daar zo sensueel die groene boerenkoolblaadjes te staan masseren, maar een korte massage zal die taaie groene blaadjes transformeren in gezonde, zachte smaakbommetjes, dus smijt al die gêne aan kant en masseer erop los!
2. Spreid de kikkererwten uit over een bakplaat en druppel er wat olijfolie over. Kruid met flink wat peper, zout en een snuif cayennepeper. Schuif de bakplaat in onder de grill. Binnen zo'n 15 minuutjes, haal je knapperige kruidige kikkererwten uit.
3. Als je verse cranberry's gebruikt, hussel je deze kort met een wat honing door elkaar en laat je ze 2 minuutjes garen in de microgolf. Gebruik je gedroogde cranberry's, dan kan je meteen naar de volgende stap.
4. Verdeel de pompoenblokjes op een bordje en gaar ze in een viertal minuutjes in de microgolfoven. Kruid met peper en zout.
5. En nu begint het leuke stuk:
   Neem je favoriete masonjar (het mag best een grote zijn). Meng alle ingrediënten voor de dressing door elkaar in de pot. Daarop komt nu een laagje kool, gevolgd door de pompoenblokjes. Weer een laagje kool, een laagje kikkererwten en een laagje avocadoblokjes. Aftoppen doe je met eventueel nog een laagje kool, de cranberry's en wat pompoenpitten. Je kan altijd voor nóg meer laagjes gaan, maar mijn geduld gaf het hier op.
6. Sluit de pot en ga ermee op stap, want dat is tenslotte wat je met zo'n coole lunchbox hoort te doen. 

Het menu van morgen

"Waarom?"

Als vegetariër krijg je maar wat vaak deze vraag voorgeschoteld. Soms uit interesse, soms om eender welk antwoord je er ook op zal geven compleet de grond in te boren. Als je zegt dat je het voor de dieren doet, vinden ze je melig en zwak. Doe je het voor je eigen gezondheid, komt het "Gezond?! Zonder vlees ofwa? Yeah right!" naar boven. Zeg je dat je het doet voor de medemens, om hongersnood tegen te gaan vinden ze het onzin en ben je vegetariër om het milieu te sparen, noemen ze je naïef. " Alsof jij daar allemaal iets aan kan veranderen."

Vegetariër zijn is onze eigen weloverwogen keuze en alsmaar meer blijkt dat de toekomst ons in die keuze steunt. Steeds vaker duiken initiatieven op die mensen aansporen wat minder vlees te eten en meer rekening te houden met de impact van voeding op je lichaam, de dieren, de medemens en het milieu. Een zege voor de vegetariërs, want inderdaad: met een handvol vegetariërs op de aardbol kunnen we waarschijnlijk niet al te veel aan de wereldproblemen veranderen, maar als we met veel zijn, maakt elk beetje al snel een groot verschil. 

Een voorbeeld van zo'n campagne is "het menu van morgen". Deze bewustmakingscampagne zet mensen aan stap voor stap hun dieet een klein beetje aan te passen om zo tegen 2030 (wanneer we hier met een paar miljard mensen meer zullen zijn) toch nog gezond en lekker te kunnen eten, zonder hierbij de aarde nog verder uit te putten. De basisprincipes voor het Menu van Morgen zijn zo klein en simpel, dat ze me voor iedereen haalbaar lijken:

Geef groenten de hoofdrol

Eet met het seizoen mee

Kies vaker peulvruchten, noten en volkorengranen

Kleinere rol voor vlees en zuivel

Verminder voedselverspilling (koop, kook en bewaar slim)

Geen grote moeite toch?

Bij deze wil ik iedereen dus oproepen wat vaker aan deze principes te denken. Koop meer echte wintergroenten (bloemkool, pastinaak, raapjes, bieten, worteltjes...) in plaats van jaar in jaar uit tomaten, courgettes en aubergines te kopen die 's winters in warmgestookte kassen gekweekt moeten worden (hallo CO2!). Eet eens vaker wat kikkererwten of linzen, zo snel klaar en je kan er zoveel lekkere dingen mee doen. Kortom: denk even na voor je iets in je kar legt. Als we dat allemaal samen een beetje vaker doen, kunnen we heel wat veranderen. 

Vastberaden om samen met mij mee te doen of heb je nog een pak vragen, opmerkingen, suggesties of tips? Gooi het er hieronder in de comments even allemaal uit, ik zal het met veel liefde lezen en beantwoorden ;) Wil je meer weten over Het Menu Van Morgen, neem dan even een kijkje op de site. 

Tot slot nog - hoe kan het ook anders- een receptje. Een perfect, toekomst-approved receptje dan nog wel. Give it a try!

Risotto met boerenkoolpesto en een eitje

voor 2 personen

Voor de pesto 

• 2 handenvol gewassen boerenkool, ontdaan van de harde stengels en in kleine stukjes gesneden
• 1 handvol geroosterde walnoten
• 6 el olijfolie
• 1 handvol edelgistvlokken of 40g parmezaan
• Zwarte peper en zout

Voor de risotto

• 2 koppen zilvervliesrijst, reeds gaar gekookt
• 1 raapje, gewassen en in kleine blokjes
• 4 grote el van de boerenkoolpesto
• 2 eitjes van blije kippen die vrolijk kip kunnen zijn (dus krabben en wroeten in echt gras en niet in een fel verlichte hangar met ik weet niet hoeveel soortgenoten)

1. Voor de pesto gooi je alle ingrediënten samen met een scheut water in de blender en laat je hem op volle snelheid draaien tot je een mooie, gladde, groene saus krijgt. Het kan zijn dat je wat extra water moet toevoegen om de blender "in gang" te krijgen. 
2. Proef van je pesto en kruid desgewenst extra met peper en zout.
3. Verhit een lepel olie in een wokpan en voeg wanneer deze warm is de rijst toe samen met een half kopje water. Laat de rijst wat bakken en pruttelen en voeg met beetjes water toe tot je een romige, risotto-achtige rijst overhoudt. Voeg de blokjes raap toe en laat nog even mee opwarmen. De raapjes moeten nog krokant blijven, dit geeft je risotto wat meer bite. 
4. Roer zoveel boerenkoolpesto door de rijst als je lief is en serveer met een gebakken/gekookt/gepocheerd eitje en eventueel wat extra parmezaan.

#Kotfood: noedelsoep

Deze noedelsoep is het resultaat van een mislukte poging om mijn favoriete pikante soep van bij de Chinees na te maken. Ik sprak van een mislukte poging in die zin dat ze in de verste verte niet lijkt op die bewuste Chinese soep. Zonder al te arrogant over te willen komen, maar deze soep is gewoon véél lekkerder, sneller, goedkoper en gezonder. Laat ons van een van de meest succesvolle mislukkingen uit mijn hele kookcarière spreken.

Zo succesvol dat ik deze soep minstens eens om de 2 weken maak op kot om er dan 2 dagen lang van te eten. Een kleine berekening brengt me erbij dat 1 op de 5 warme maaltijden die ik op kot verorberen zich tot deze soep brengen. Of ik dat niet beu word? Bijlange niet! Zou jij iets wat super lekker is, je elke keer een klein beetje kan aanpassen aan wat je in de koelkast liggen hebt en je ’s ochtends net voor je naar de les of het werk vertrekt op nog geen 15 minuutjes uit je mouw schudt ooit beu worden? Ik alvast niet.

Varieer er dus op los: andere groenten, andere noedels (denk aan rijst- of groene theenoedels, mie…), met of zonder tomatenpuree, met tofu of tempé of nog iets anders … Alles kan erin en zolang je je een beetje aan de basisregels van het recept houdt, is het resultaat telkens weer verrukkelijk.

No-time noedelsoep

• 1 blok stevige tofu
• 6 el rijstazijn
• 6 el sojasaus
• 3 cm geschilde gemberwortel, of wat meer als je net als ik aan een zware gemberverslaving lijdt
• 1 rood pepertje, zonder pitjes
• 3 teentjes knoflook
• 2 l groentebouillon
• 4 wortels
• 200 g sugarsnaps of snijbonen
• 1 rode paprika
• 500 g champignons
• 2 rode uien
• 1 pak sojascheuten
• 75 g tomatenpuree
• Noedels, zoveel je lief is
• 1 bosje lente-uitjes
• Optioneel: pinda’s

1. Snijd de tofu in blokjes en marineer hem alvast in de rijstazijn en de sojasaus.
2. Snipper de gember, het pepertje en de look heel fijn en doe ze in een grote soepketel.
3. Giet er de bouillon op en laat alles al even opkoken. Zo zal de bouillon de smaak van de gember al wat opnemen.
4. Snijd intussen de wortels in schuine schijfjes, de paprika in reepjes, de snijbonen in schuine stukken en de champignons in sneetjes. Snipper de lente-uitjes fijn.
5. Laat eerst de wortels meekoken en doe er pas een 4-tal minuten later de andere groenten en de tofu (inclusief de marinade) bij.
6. Wat de noedels betreft, hangt alles ervan af welke noedels je gebruikt. Sommige moeten 4 minuten koken, anderen moeten gewoon even weken. Op de verpakking kijken, is dus de boodschap! Wie zeker wil zijn, kan de noedels ook gewoon apart koken, ze daarna over de soepkommetjes verdelen en er de soep over gieten.
7. Laat de soep even koken totdat de groentjes net niet gaar zijn. Het is veel lekkerder als de groentjes nog lekker krokant zijn, dan wanneer ze zielig en volledig plat gekookt in de soep drijven.
8. Doe er de tomatenpuree en ¾ van de lente-uitjes bij en laat de soep nog even opkoken.
9. Schep een flinke portie soep in een mooie kom. Wat extra lente-ui en eventueel wat pinda’s en klaar!

* Tip: De soep wordt pikant door de gember en het pepertje. Als je niet zo into pikant bent, doe je er dus best wat minder gember in of laat je gewoon het pepertje weg.

Fastfood en flashbacks

Vakantie, ze lijkt alweer zo vreselijk ver weg …

Flashback.

Op een zondagavond in augustus, namen mijn vriend en ik de trein terug naar huis na een weekendje zee. We waren in een rush vertrokken en hadden ’s avonds dus nog niets kunnen eten. Geen ramp, alles behalve, want in mijn hoofd verheugde ik me al op het feit dat ik nu een goed excuus had om mezelf te trakteren op een sapje in die leuke sapbar in het station in Gent, onze tussenstop. Aangekomen in het station, tsjokte mijn vriend richting pitabar en ik richting mijn sapwalhalla. Niets in mijn hoofd had eraan gedacht dat zo’n sapbar iets kende als openingsuren…

Ik speurde het hele station af op zoek naar iets relatief gezonds, maar veel gezonder dan suikerwafels en ijs leek het niet te kunnen worden. Uitgehongerd, licht gefrustreerd ging ik dan maar wat klagen bij vriend in kwestie die op een bankje zat te genieten van zijn in zilverpapier gehulde kebab-wrap. “Dan maar geen avondeten”, zei ik meelijwekkend, waarop hij me aanspoorde eens in die pitazaak te gaan kijken. Ik heb nog nooit een voet richting een pitabar gezet. Die 2 grote draaiende vleeshompen, veelal door warmrood licht in de spotlight gezet, schrikten mijn vegetarische zelve steeds af. Dat ik daar zo een beetje eten ga gaan zoeken zeker, dat ziet ge van hier. Maar ik had honger. En honger drijft een mens tot de zotste dingen, dus stapte ik richting het menu-bord en onderzocht mijn opties. Tot mijn grote verbazing trof ik een vegetarisch broodje falafel aan. Oké dan maar. En voor het eerst in wel 6 jaar bestelde ik fastfood. Honger verdrijft principes.

Nogal argwanend zette ik me naast mijn vriend, die nog net geen foto’s begon te nemen  om dit legendarische moment (Anne-Sophie eet fastfood) vast te leggen, op het bankje. Ik opende mijn zilverpapiertje en zag… Groentjes, ofwa?! En nog redelijk veel groentjes ook. Ook qua smaak steeg dit broodje falafel in mijn achting en na enig geanalyseer, besloot ik dat dit op gezondheidsvlak veel erger had gekund.

Een openbaring en een aanrader voor hongerige, vegetrische reizigers dus. (Hoewel de sapjes toch nog steeds mijn voorkeur genieten hoor).

Deze vakantieherinnering indachtig, bekeek ik de pot kikkererwten die op mijn voorraadrek stond en wist ik wat me te doen stond. Zelf een broodje falafel ineen flansen en wel snel, want 45 minuten later moest ik alweer gewapend met pen en cursus in de les dierkunde zitten.

De kikkererwten vlogen met wat kruiden in de keukenrobot, de pan in ermee, broodje roosteren, groentjes erbij en klaar. Met nog 30 minuten over genoot ik op mijn gemakje van mijn eigen, gezonde broodje falafel en die leuke vakantieherinnering. De geweldige spreuk indachtig:

"Don’t cry because it’s over, smile because it happened."

Of hoe melig unief een mens kan maken.

Broodje falafel op een rappeke

-          1 pot kikkererwten

-          1 hand peterselie

-          1 takje munt

-          1 tl komijn

-          ½ tl cayenne

-          1/2 tl curcuma

-          1 gare zoete aardappel (in stukken snijden en 10 minuten in de microgolfoven)

-          1 tl ras el hanout

-          1 tl knoflookpoeder

Voor erbij

-          Volkoren pitabroodjes, geroosterd

-          Sausjes naar keuze: looksaus, veganaise, ketchup, sriracha…

-          Avocadoblokjes, fetablokjes…

-          Groentjes naar keuze: sla, tomaat, komkommer, fijngesneden rode kool, rode ui, wortelreepjes …

1. Doe de gespoelde, uitgelekte kikkererwten samen met de zoete aardappelblokjes, peterselie, munt, komijn, cayenne, curcuma, ras el hanout, wat zout en knoflookpoeder in de keukenrobot. Mix op volle snelheid tot je een korrelig, doch kneedwaar deegje bekomt.
2. Vorm kleine burgertjes van het kikkererwtenmengsel en bak deze in wat kokosolie in een antikleefpan.
3. Stop je falafel samen met wat groentjes, een sausje naar keuze en eventueel wat feta of avocado in een volkoren pitabroodje en zet er met smaak je tanden  in. 

Herfstige pasta-pesto voor weinig tijd

Ik beloofde u een recept met de Pea-Basil-pesto, waarover ik zo lovend was in mijn review. Mijn voorgevoel zei dat deze gezonde pesto in combinatie met pasta, pompoen, champignons en pitjes een match made in heaven zou zijn. Niet voor ’t een of ’t ander, maar ik zat er boesj op, zoals ze dat bij ons zouden zeggen.

Pasta en pesto zijn nooit een slecht idee. Het leuke eraan is dat je er kan bijsmijten wat je maar wil. Zo ontdekte ik ooit samen met een vriendin dat pasta-pesto en soepcroutons een eigenaardige maar zalige, crunchy combinatie is. Probeer het maar eens en u zult ons gelijk geven.

Voor deze pasta-pesto variant trok ik mijn diepvriezertje open. U moet weten dat ik de laatste tijd nogal diepvriesgroentengek ben. In de Colruyt kijken ze me altijd een beetje vreemd aan als ik een zak van elk product uit hun diepvriesgroentjesassortiment in mijn kar heb liggen. ’t Moest maar zo gemakkelijk niet zijn: vers en voorgesneden. Wat wil een gestresseerde student nog meer.  Thuisgekomen komt dan altijd die pijnlijke confrontatie met mijn veel te kleine diepvriesvakje. Dat ding opendoen is altijd een avontuur op zich en ik word immer uitbundig begroet door zakken soepgroenten, pompoenblokjes of peterselie die eindelijk een weg denken gevonden te hebben uit hun overbevolkte woonst. 

Dit is zo’n gerechtje dat echt alles heeft: het is snel klaar (in 15 minuutjes zit je aan tafel), boordevol lekkers, gezond en vegetarisch.

Perfect voor onverwacht bezoek op kot.

Herfstpasta met pesto, pompoen en boschampignons

Voor 2 hongerige personen

-          2 koppen pompoenblokjes, diepgevroren

-          1 el olijfolie

-          Tijm

-          Peper en zeezout

-          1 kop boschampignons, diepgevroren

-          4 koppen gare volkorenspeltpasta of een andere korte pasta naar keuze

-          1 potje pea-basil van Farm vegetables of andere lekkere pesto*

-          ½ el lookpoeder

-          Zwarte peper

-          1 el olijfolie

-          100g feta

-          Een flink hand pompoenpitten

-          Basilicum

1. Bak de pompoenblokjes aan in de olie in de wok. Kruid met peper, tijm en zeezout.
2. De champignons gaar je best in de microgolf. Je kan ze natuurlijk ook bakken, maar in de microgolf komen er meer sappen vrij die je pestosaus straks wat smeuïger kunnen maken. Stop ze dus 5 minuutjes in de microgolf en houd ze aan kant.
3. En dan kunnen we al assembleren.  Doe de gare pasta in een serveerkom (of in de wokpan als die groot genoeg is en je op afwas wil besparen) en roer er het potje pea-basil-pesto door. Voeg vervolgens de olijfolie, pompoenblokjes en boschampignons (met het vrijgekomen vocht) toe en kruid met lookpoeder, peper en eventueel nog wat zout.
4. Werk af met pompoenpitten, verkruimelde feta en basilicum.

*  In Gent vind je deze hier en hier. 

Vitaliteit/ kleur met een rietje

Aan karakter wil het me tijdens de vakantie al eens ontbreken. Ik heb zoiets van “Ge hebt al heel het jaar uwe nikkel afgedraaid en uw best gedaan, nu moogt ge er een keer van genieten!” en “Niks moet, alles mag!”… Van die dingen.

En als niks moet, durf ik al eens te vergeten dat gezond eten en regelmatig wat sporten niet gaat om iets wat je moet doen, maar om iets wat je wil doen, simpelweg omdat je je er zoveel beter door zal voelen. Bijgevolg ging mij work-out plan volledig de mist in en denken mijn loopschoenen intussen dat ik hen verstoten heb. Daarnaast dwingt veel uit eten gaan je er als vegetariër vaak toe je tot het melk-kaas-eieren-vegetarisme te bekeren en zou een mens op de lange duur nog een moord plegen voor wat kikkererwten en tempé. De vakantie heeft enorm deugd gedaan hoor, daar niet van, maar mijn lichaam begint om aandacht te snakken.

Dat is wat ik vorige week inzag. Ik voelde me schuldig en dom dat ik dat nu pas besefte en dat de vermoeidheid en hoofdpijnen, ondanks het lakse vankatieleven, wel eens een secret message van mijn lichaam zou kunnen zijn  waarin het oproept tot actie. Tijd om daar eens verandering in te brengen!

Dagelijks yoga, afgewisseld door wat pilates. Check.

Loopschoenen afstoffen. Check.

Op tijd gaan slapen. Check.

Nu is het bovenstaande in combinatie met wat meer letten op mijn voeding waarschijnlijk wel voldoende en voel ik na dat weekje al duidelijk het verschil. Toch wilde ik iets maar. Meer voor de fun dan omdat het nodig was. Dus toen ik Instagram doorsnuisterde en foto’s van “revitaliserende” sapjes zag, wist ik wat me te doen stond.

Samen met vriend lief, haalde ik onze eeuwenoude sapcentrifuge boven en begonnen we als bezeten sapjes te maken. Geen groentje of vruchtje was nog veilig.

Donker paars, feloranje en gifgroen schitterden de sapjes even later in hun glas.  Alleen al voor de kleur zou een mens in de “revitaliserende sapjes” vliegen.

Voor het “revitaliserd” effect zou ik het op zich niet doen. En ook niet voor de afwas… *

Sapjes maak je omdat je ze lekker vindt (vooral de groene viel bij mij erg in de smaak), omdat je al eeuwen een sapcentrifuge staan hebt en niet weet wat ermee te doen of omdat iedereen tegenwoordig zo into sapjes is en je het zelf ook eens wil proberen.

U  ziet het: redenen genoeg. Give it a try!

*Was de centrifuge meteen af. Maar dan echt direct. Niet eerst sapjes proeven, neenee eerst afwassen of u zit geheid in de u weet wel.

Niet zo heel erg revitaliserende, maar wel lekkere sapjes  

Paars sapje

2 grote trossen paarse druiven
4 appels
Eventueel wat honing, hangt af van hoe zoet je druifjes zijn

Oranje sapje 

10 wortels
1 duimgroot stuk gember
4 appels

Groen sapje

2 grote handenvol boerenkool
5 appels

Voor elk sapje dezelfde werkwijze. De vruchten en groenten hoeven niet geschild te worden. Het is wel aan te raden het klokhuis uit de appel te doen en de druiven van hun steeltjes te halen. Verder snijd je alles in grove stukken en pers je deze in je centrifuge. Snel opdrinken, zodat de vitamientjes niet verloren gaan.