Creepy karamel appels

Volgende week is het Halloween!

Ik herinner me nog die keer in de lagere  school, toen ik met een paar vriendinnen op trick-or-treat-ronde ging in ons dorp. We moesten aan iedereen die de deur opendeed, verbaasd 4 in heksen en zombies verkleedde kleine meisjes te zien, uitleggen waarom we nu juist voor hun deur stonden en het gerechtigd vonden snoep te eisen. Halloween was nog niet bepaald ingeburgerd, zeker niet in die tijd en in het boerendorp waar ik woon en de gemiddelde inwoner 79 jaar en slecht te been is. Onze snoepronde verloor dus wat van zijn charme. Maar goed, we kregen snoep, we waren blij.

Ik wilde altijd dat ik op 31 oktober heel even in Amerika kon wonen. Voor een klein kind leek die dag me de hemel, de topdag van het jaar. Als je het mag geloven, maakt elke oma en elk gezin op die dag een hele hoop zelfgemaakte Halloweensnoepjes klaar. Om ter lekkerst, om ter meest. Moet gewoon geweldig zijn als kind.

Dit jaar besloot ik zelf een Halloweenzoetigheid te maken en zo de echte Amerikaanse huismoeder in mezelf eens volledig te laten gaan. Ik struinde langs een heleboel overzichten op blogs en recepten op Pinterest en kreeg zo naderhand een beeld van de traditionele zoetigheden waarmee, de Amerikaanse kinderhandjes op 31 oktober gevuld worden.Peanutbuttercups, huisgemaakte snickers, heksenkoekjes en ander zoets in enge vormen. Eén ding sprong me meer dan de rest in het oog: karamel appels. Blijkbaar zijn deze een traditional op Halloween.

Nu wil het toeval dat ik gek ben op karamelappels. Nu ja, toch als die vergelijkbaar zijn met die rode kermisappels van bij ons, wat ik veronderstel. Traditioneel al ik 1 keer per jaar zo’n appel op  de kermis in onze stad. Helaas werden ze uit mijn leven verbannen door het ijzerdraadje dat nu voorkomt dat mijn tanden terug in konijnenstand gaan staan. Op de kermis lopen, die appels zien en weten dat ik er geen mag, het blijft altijd een pijnlijke zaak.

Mijn beslissing was dus snel gemaakt en ik begon  te experimenteren met gezonde karamel en appels. Uiteindelijk besloot ik dat een volledige appel in karamel hullen nogal een gedoe en verschrikkelijk onhandig was. Een gezellige karamel-appeldip leek me een zeer mooi alternatief.

Karamel en appels.

Gezond en ijzerdraad-proof.

Ikke blij.

P.S. Voor deze karamelappels hoeft het geen Halloween te zijn. Ze zijn op elke dag van het jaar verslavend lekker.

Gezonde karamel-appels

-          15 zachte, grote dadels, ontpit

-          2 el ahornsiroop

-      1 el amandelboter of gemengdenotenboter

-          Zeezout

-          2 erg lekkere, knapperige appels

-          Amandelschilfers, optioneel

1. Snijd de dadels in stukjes, doe ze in een kommetje en zet ze half onder met water.
2. Laat de dadels ongeveer een uurtje weken in het water. Ongeduldig? Ik ook, dus zet ik mijn potje altijd voor anderhalve minuut in de microgolfoven. Hetzelfde effect als weken, maar dan tien keer sneller.
3. Voeg de ahornsiroop, notenboter en het zout toe aan je geweekte/verarmde dadels en mix in een kleine keukenrobot of met de mixer tot een mooie, gladde karamelkleurige dip. Vind je de dip wat te vast, voeg dan in kleine beetjes nog wat water toe.
4. Snijd je appels in partje  en zet ze samen met de amandelschilfers en het kommetje karamelsaus op tafel.
5. En nu: dippen maar! 

Tapenade - the healthy way

Tapenade. 

Mijn to-go tip om in geen tijd een spectaculair maal op tafel te toveren. 

Niets is zo simpel, want veel geraffineerder dan een paar welgekozen ingrediënten in een blender gooien, is tapenade maken niet.  Een paar mooie, geroosterde sneetjes brood en wat sla en gegrilde groentjes erbij en het lijkt meteen alsof je dagen aan dit feestmaal hebt voorbereid. Ideaal de alom bekende combi “bezoek” en “weinig tijd”. 

Tapenades hebben net als pesto nogal eens de neiging behoorlijk wat olie op te slokken. Meestal moet ik met pijn in het hart super veel olijfolie bij mijn olijfjes kappen, vooraleer mijn olijventapenade iets of wat smeuïg wil worden. En smeuïg, doch met de nodige olijfstukjes, is net hoe ik mijn tapenade wil. Op die halve liter olijfolie moest dus iets gevonden worden.

Op een goede dag, besloot ik opnieuw voor een tapenade-lunch te gaan. Mijn fles olijfolie al boven halend, viel mijn oog plots op een van de wonderlijkste vruchten die moeder natuur uit haar mouw heeft geschud: de avocado. Mijn anti-halve-liter-olijfolie-in-de-tapenade-held.

Van ongeveer een halve liter, naar 1 eetlepeltje voor de smaak.

Doe het hem maar na, die avocado.

Smeuïge olijventapenade

-          1 ½ kop groene olijven

-          1 el kappertjes

-          1 el olijfolie

-          1/3 avocado of een beetje meer afhankelijk van het soort olijven

-          Zwarte peper

Alles in de blender en mixen maar!

Proef even of de textuur en de kruiding goed zitten. Als je de tapenade liever nog wat smeuïger hebt, voeg je gewoon nog een beetje avocado toe. Let er wel op dat je er niet te veel avocado bij doet, want anders zal je eerder een soort olijven-guacamole bekomen. Ook niet slecht, daar niet van…

Herkenbaar?

Sommige lesdagen voelen aan als een dag uit expeditie Robinson, maar dan zonder het mooie weer, het parelwitte strand en palmbomen. Honger, vermoeidheid en het gevoel dat je een eeuwigheid vastzit en de tijd voorbij kruip. Om de minuut op je gsm kijken en er bijna zeker van zijn dat de tijd in die specifieke aula vertraagd wordt. Een prof die met monotone stem wat ingewikkelde formules opsomt en berekeningen op het bord zit te krabbelen,  waar je nooit wijs uit geraakt en moest je er dan toch iets van kunnen lezen is de kans  groot dat je er weinig tot niets van snapt. De vermoeidheid neemt toe en je oogleden lijken wel geïmpregneerd met lood.  Hier en daar zie je de eerste slachtoffers reeds vallen: hoofd in de nek, mondje open, oogjes dicht en daarnaast dan een stel vriendjes die óf  dezelfde houding gekopieerd hebben óf foto’s van de persoon in kwestie verspreiden via Facebook, Snapchat en andere virtuele wereldjes, al dan niet opgeleukt met een alcoholstiftsnorretje. Een ware marteling, pure ontbering en de continue strijd tegen het zandmannetje.

Iedereen heeft zo zijn manier om zich in de mate van het mogelijke wakker te proberen houden. Sommigen, meestal de personen op rij één tot vier, zitten vastgekluisterd aan hun blad, leggen elk woord dat de prof uitstoot vast op papier en lijken zo, gekluisterd aan zijn lippen, in een continue stresssituatie te verkeren waarbij de adrenaline hen weghoudt van de gedachte aan een warm, donzig bed. Anderen, meestal zij op de achterste rij, ondernemen zelfs geen poging meer om op te letten en amuseren zich met smartphone, de metro of zelfs een gameboy of rubik’s cube. Verder heb je nog de luidruchtig roddelende meisjes, die af en toe strenge, starende blikken van de gefrustreerde prof toegeworpen worden. En tot slot heb je die studenten die je gewoonweg ziet denken dat het gigantisch nutteloos is om in deze les te zitten, maar dat ze daar nu toch zijn en dan eigenlijk beter zouden opletten, maar dat het echt niet lukt en ze moe zijn en honger en ….. Onder die categorie zou ik mezelf plaatsen. Mijn truc om wakker te blijven is water drinken. Kleine slokjes weliswaar want met mijn miniblaas en soms 3 uur durende lessen zou dergelijke techniek wel eens gênant kunnen eindigen. Als je in het midden van een rij zit en de halve rij midden in de les moet opstaan omdat jij pipi moet doen en de prof dan tot overmaat van ramp vraag wat er scheelt, juffrouw… Dat wens je toch gewoon niemand toe? Een ander eerste hulp bij doodsaaie lessen trucje is knabbelen. Ik kauw hele lessen door op kauwgom, maar soms heb ik ook gewoon zin in echt voedsel, iets vullends dat me, wie weet, zelfs een beetje kan helpen om helderder te denken en op te letten. Voor die momenten heb ik mijn trailmix. 

Trailmix is iets wat ik vond  op Pinterest en heet TRAILmix omdat het zo’n compacte powersnack is, ideaal voor onderweg. Een authentieke trailmix bestaat uit noten, gedroogde vruchten, iets zoets  en iets knapperigs. Gigantisch lekker zo’n trailmix, ik noem het mijn zoete borrelnootjes. Enige  nadeel: calorieën zijn er rijkelijk in vertegenwoordigd. Maar dat hoeft op zich niet zo’n probleem te zijn. Ik heb zo mijn eigen techniekjes om die calorieën een beetje terug te dringen. Eerst en vooral: ik kies voor vruchtjes als cranberries, abrikozen en moerbeien in plaats van voor de klassieke rozijnen, want die bevatten heel wat meer suikers. Daarnaast vervang ik altijd de helft van de noten  door een luchtig, cruchy item. Mijn favoriet is gepofte rijst of gewooon stukjes gebroken rijstkoek. Bovendien beperk ik het zoetje in mijn trailmix tot en paar brokjes donkere (90%) chocolade en houd ik me ver weg van de marshmellows en mnm’s die sommige recepten op Pinterest suggereren. Tot slot verdeel ik mijn mix tijdens het maken meteen in porties van 40g, die ik apart verpak, zodat ik ze ’s ochtends meteen in mijn rugzak kan gooien en ik zo voorkom dat ik meer eet dan goed voor me is.

 Hoe dan ook: de gezonde vetten in de noten, de natuurlijke suikers uit de vruchten en dat geluksstofje uit de chocolade zorgen bij mij meestal voor een boost van energie en concentratie die me de kracht geven om me door de rest van de les te slaan.

Trailmix

Kies 2 items uit de noten, 2 uit de zaden, 2 uit de  vruchten en 1 uit crunchy en zoet.

Noten:

Hazelnoten, amandelen, cashewnoten, pecannoten, amazonianoten ….

Zaden:

Pompoenpitten, zonnebloempitten, lijnzaad, chiazaad …

Gedroogde vruchten:

Cranberries, vijgen, moerbeien, gojibessen, mangostukjes…

Crunchy:

Stukjes rijst- of maiswafel, rice puffs (ongezoet), stukjes volkoren cracker of knäckebröd, ongezoete granolaclusters …

Zoet:

Cacaonibs, stukjes donkere chocolade (minstens 70%), gedroogde kokosreepjes, banaanchips, dadels …

Tip1: ga eens langs bij een natuurwinkel, biowinkel of speciaalzaak voor noten en gedroogde vruchten.

Tip2: Ook lekker als snel ontbijt met wat yoghurt. 

Vrolijk voedsel: naicecream

Sun is shining baby!

Die goeie ouwe lente, net toen het leek alsof ons landje nooit uit zijn winterdepressie zou geraken was hij daar. Net op tijd.

Aan het begin van elk seizoen zeg ik “Dit is nu echt mijn favoriete seizoen!”. Ik hou gewoon van variatie en vind elk seizoen wel iets hebben: zwemmen in zee in de zomer, boswandelingen in de herfst en avonden voor het haardvuur in de winter. Ik hou ook van clichés, ziet u.

Maar met de lente is het toch dat tikje anders. Er is geen enkel seizoen dat me plots zoveel energie en vreugde kan geven. Niet moeilijk ook, want wie wordt er nu niet blij van die plotse helder schijnende zon, blaadjes aan de bomen en lammetjes in de wei. Lente roept in mij ook al tijd een sterke drang naar actie op. De zon moet maar beginnen schijnen of ik sta al in de Aveve potgrond en zaadjes te kopen (Balkonmoestuin, here I come!). Ik moet maar een paardenbloem zien bloeien of ik verlang al naar een namiddag idyllisch wandelen door weides met een picknickmand aan de arm en een vers geplukt boeket bloemen. De thermometer moet zich maar even boven de 12 graden schieten of ik  plan al buiten te eten (en doe dat dan ook… met 3 truien, een dekentje en dikke wollen sokken). 

Al die heerlijke lentedingen. Voor mij en velen overschaduwd door een met tranende ogen, een kriebelende keel en een  gekluisterd zijn aan de zakdoekendoos, maar kom: die pollen horen er nu eenmaal bij en dat heeft allemaal ook zo zijn charmes( Niet echt, maar zon maakt een mens ook een pak positiever heb ik het gevoel).

Nog zo’n direct gevolg van zonneschijn is de drang naar fris, vrolijk voedsel. U weet wel: slaatjes enzo. En niet te vergeten: ijs.

1 probleem. Allé, neen. 2 eigenlijk.

1.      Tijdens de les dierkunde wist de assistente ons te vertellen dat er vis in ijs zit. De fabrikanten zouden stoffen uit vis gebruiken om te voorkomen dat het ijs begint te kristalliseren en vervatten deze stofjes onder “natuurlijke smaakstoffen” Lekker … :/  Dus bij het zien van een pot vanille-ijs moet ik nu steeds aan rauwe vis denken. (behoorlijk efficiënte mind-set om die ijsverslaving een beetje onder controle te houden met het bikiniseizoen in het vooruitzicht.)
2.      Zelf ijs maken is geen optie, want m’n ijsmachine is om technische redenen even buiten spel. 

Maar lente zonder ijs. No way! Bikini’s, vissen, ijsmachines of niet. Er moet en zal ijs gegeten worden.

 En daar komt mijn all-round vriend de banaan weer spelen. Want hoewel op Instagram niemand nog iets anders lijkt te eten, is naicecream/ banaanijs bij ons precies nog niet helemaal gekend. Volledig onterecht en moest ik Jeroen Meus zijn, zou heel Vlaanderen zich binnen de kortste keren ook in het banaanijs schieten. Helaas reikt mijn doelpubliek niet dermate ver, dus zie dit als een klein, kostbaar geheimpje tussen jou en mij.

Het principe is even geniaal als simpel: mix ingevroren bananen en je krijgt een zalig, romig ijs. Zonder vis, zonder toegevoegde suikers, zonder vet, zonder bewaarmiddelen, smaakstoffen of wat dan ook. Banaan en niets dan banaan.  Manmanman, dat ik daar nooit helemaal zelf ben opgekomen...

Nu ken ik veel mensen die iets hebben tegen banaan, die gewoon niet houden van de smaak. Wel, vreest niet gij allen! Voor alles is er een oplossing: probeer een van de onderstaande variaties, want door toevoeging van bijvoorbeeld besjes of chocolade, maskeer je de banaansmaak en houd je enkel nog zijn romige textuur over.

Voila, laat die zon maar schijnen, ik ben er helemaal klaar voor!

Naicecream a.k.a banaanijs

• -          Banaan, in stukjes gesneden en ingevroren
• -          Plantaardige melk of gewoon water

Doe de banaan samen met een scheutje van de melk of het water in een kleine keukenrobot of blender en mix. Je zal af en toe moeten stoppen om er met een lepel wat in te roeren zodat de mixer weer wat stukjes banaan binnen zijn bereik heeft. Indien nodig voeg je nog een beetje melk toe (niet te veel of je krijgt een milkshake, ook lekker, maar niet onze intentie). Toegegeven, dit vraagt enig geduld, maar eens het ijs vertrokken is wordt het in 1 2 3 heerlijk romig.

Mix wanneer je denkt dat het goed is nog een 15tal secondes door. Ja zal zien dat het ijs dan extra licht en luchtig wordt.

Schep in een kommetje en lepelen maar!

Variaties op het thema

Chococolate

Voeg van bij het begin naar smaak cacaopoeder toe en zoet eventueel met een lepeltje rijststroop, ahornsiroop of honing.  Lekker met wat extra stukjes chocolade of wat geraspte kokosnoot.

Berrylicious

Start met een bodempje water en 1 verse, niet-diepgevroren banaan. Mix deze tot een slijmerig papje. Voeg dan een paar handen diepgevroren bosvruchten toe en mix opnieuw. Zoals bij het klassieke banaanijs vraagt dit wat gemeng en gemix en opnieuw gemeng en weer gemix. Geduld is het geheim.

Orangade

Vervang de melk in het klassiek recept door appelsiensap.

The nutty one

U raadt het al: notenboter. Hier geldt: overdaad schaadt. Een subtiele lepel pindakaas of amandelboter is genoeg voor het meest romige, hemelse ijs dat je je kan inbeelden. Afwerken met wat gekaramelliseerde amandelschilfers voor de luxe-editie.

Perzikje (kennen jullie dat schattige mammoetje uit Ice Age? )

Mix in het klassiek recept eerst de melk met 1 perzik of nectarine. Voeg dan de bevroren banaanstukjes toe en vervolg het recept. Kan ook met een handvol aardbeien in plaats van perzik.

Conclusie: eigenlijk werkt zo goed als alles. Je kan ook alle soorten fruit invriezen en mixen tot een sorbet zoals je dat met de banaan zou doen. Experimenteer er op los! 

Pataat bataat!

Als er 1 ding is dat ik geleerd heb uit het televisieprogramma “Mijn restaurant” dan is het wel dat less more is (en ook dat je best niet aan dergelijke televisieprogramma’s meedoet, aangezien het noch winnaars, noch verliezers van dit programma na afloop goed vergaan is). Wie 'Mijn restaurant' gezien heeft, zal zich ook nog wel herinneren dat dit dé oneliner was van Peter Goossens wanneer hij voor de zoveelste keer de gerechten van de deelnemers bekritiseerde. Niet slecht bedoeld, want Peter had gelijk. Eenvoudige dingen smaken vaak nog het best.

Tomaat, mozzarella, basilicum en wat olijfolie.
Een frisse schijf watermeloen putje zomer.
Appel met amandelboter.
Aardbeien met chocolade.
Gebakken champignons met zeezout.
Lekker brood met avocado en zwarte peper.
…

Ik kan zo nog een tijdje doorgaan, maar ik denk dat je mijn punt wel al vat. Vaak heb je aan een paar zorgvuldig gekozen producten genoeg om een waanzinnig lekker gerecht te maken. 

Mijn meest recente less is more ontdekking is zoete aardappel (alias de bataat) uit de microgolfoven. Dat u niet meteen het water in de mond krijgt, lijkt me aannemelijk, maar dat wil dan alleen maar zeggen dat u nog niet op de hoogte bent van dit culinair mirakel (dergelijke terminologie is hier op z’n plaats). Na zijn verblijfje in de microgolfoven, garandeer ik u het toppunt van lichtzoete, gekaramelliseerde, romige smeuiigheid. Die hards (en alle anderen die het eenmaal geprobeerd hebben) eten de aardappel met krot en mot (lees: mét schil) op, want die schil is naar mijn bescheiden mening het beste deel van deze oranje kanjer.

Ik eet hem  als ontbijt, middagmaal of avondeten (of een willekeurig moment daartussenin). Liefst met een flinke lepel amandelboter (als ontbijt) of wat postelein erbij (als lunch). Zero werk, maar hemels en bovendien nog gezond ook. Zoete aardapppels zitten tsjokvol vitamine A, C en B6, calcium, foliumzuur en kalium. Een soort multi-vitamientje van Moeder Natuur zeg maar. Daarbij bevat dit patatje ook nog eens veel vezels en complexe koolhydraten, die zorgen voor een lang verzadigd gevoel. Verder beweert men ook dat deze oranje snoepers je zouden kunnen helpen met afvallen (iets met adiponectine en lectine, maar voor meer nutritionele info daaromtrent raad ik je aan zelf wat te googlen, want hier laat ook mijn nutritionele kennis het afweten).

Ik onthoud: gigantisch lekker, geen werk en fijn voor de lijn. 

U onthoudt: meebrengen uit de Colruyt/ Bio-Planet/ Delhaise/ … : ZOETE AARDAPPELS.

Zoete Aardappel

-          1 zoete aardappel/ bataat

-          1 microfolfoven

1. Was de bataat zorgvuldig en prik er met de punt van een mes gaatjes in. Dat mogen er best veel zijn, dus reageer u gerust af en prik alle stress van de afgelopen dag weg (vermijd hierbij het doorzeven van uw eigen vingers of die van omstaanders).  Erg therapeutisch ook, dit recept.
2. Wanneer u gedestresseerd (is dit een woord? )  bent en uw aardappel netjes doorprikt is, plaats u hem op een bordje, wandelt u naar de microgolf, stelt u iets tussen de 8 en de 11 minuten in, neemt u de krant of een ander literair werk naar keuze en wacht geduldig tot het mirakel voltrokken is.
3. Neem uw bord (bij voorkeur met een ovenwand, tenzij u vuurvaste handen of een tube Flamigel binnen handbereik heeft) uit de microgolfoven, snijd de aardappel in de lengte open, neem een lepeltje, plof met bord en al in de zetel en aanschouw de wonderen der eenvoud.
   
   Less is so much more ...
4. Herhaal voorgaande stappen naar believen.

Tip: lekker met een lepeltje amandelboter, kaneel, tahin, wat postelein of een simpel klontje boter en wat zout.

*Gaartijd is afhankelijk van hoe u uw aardappel wilt, maar ik raad u aan hier mee te experimenteren. Ik ga bijna altijd voor de volle 10 minuten, omdat ik dan zeker ben dat de aardappel lekker gaar en gekaramelliseerd is. 

Pasta presto met basilicum

Met de blok en kilo’s onverwerkte notities en stapels boeken voor de deur, is tijd mijn kostbaarste bezit. Direct gevolg daarvan is het compleet verwaarlozen van mijn blog. Sorry daarvoor.

Ook van culinair geëxperimenteer komt er tegenwoordig nog weinig in huis. Hoewel: tijdsgebrek maakt een mens opvallend creatief. Desondanks de studiedrukte, "kook" ik nog steeds elke dag zelf, want hoezeer de studentenresto’s ook hun best mogen doen: het vegetarisch aanbod is er toch nog altijd niet om van achterover te vallen. De tijd die ik aan koken besteed, werd de laatste weken wel tot een minimum gereduceerd en dit allemaal dankzij: de microgolfoven, mijn steun en toeverlaat in deze drukke tijden. De dag dat die het begeeft, onderga ik waarschijnlijk een complete mental breakdown, zozeer zijn wij aan mekaar gehecht. Van zo hele dagen alleen op kot te zitten, krijg je van die rare gewoontes, zoals het voeren van diepgaande gesprekken met planten of elektrische apparaten, bij gebrek aan andere gesprekspartners, zeer vreemd allemaal… Zijn er kotstudenten die dit kunnen bevestigen, of ligt het aan mij en zijn de chemische formules en wiskundige bewijzen wat naar mijn hoofd aan het stijgen?

De microgolf dus, mijn culinaire God. Geef hem 10 minuten en hij tovert, mits enige hulp van mezelve, de lekkerste gerechten op mijn bord. Eén van mijn favorieten is deze super snelle pasta. Veel meer dan een paprika snijden en een stuk broccoli wassen hoef je niet te doen. En veel meer dan wat speltpasta, tomatenstukjes met basilicum( uit brik, vind je bij Bio Planet), basilicum tofu (ook van Bio Planet) en die bewuste paprika en broccoli heb je ook niet nodig. Simpel, snel, gezond en zo lekker dat je dit gerecht zelfs aan je niet-vegetarische vrienden zou kunnen voorschotelen.

Tot slot nog een kleine tip: Ik gooi alle ingrediënten meestal de dag voordien al in een microgolfovenbestendig potje, zo kan de pasta al wat zacht worden in de tomatensaus en moet hij nóg minder lang in de microgolfoven. De dag erna gewoon een minuutje of 3 opwarmen en klaar is die pasta.

Koken = tijdrovend? Yeah right…

Tomaat-basilicum pasta

Voor 1 student met honger

-          1/2 brik tomatenstukjes met basilicum

-          1 handvol (spelt)pasta, fussilli of een andere soort korte pastasoort naar keuze

-          ½ paprika, in stukjes

-          Enkele broccoliroosjes

-          ½ blokje basilicumtofu*

• Snijd de paprika in kleine stukjes. Was de broccoliroosjes en snijd ze in hapklare brokjes.
• Snijd de tofu in blokjes.
• Giet de tomatensaus in een microgolfovenbestendig kommetje en meng er de pasta, tofublokjes en groentjes door.
• Nu kan je 2 dingen doen:
  
  
  1)Laat de pasta een nacht in de koelkast ‘weken’ (klinkt niet echt appetijtelijk, maar je weet hopelijk wat ik bedoel). In dat geval warm je hem de dag erna nog een tweetal minuutjes op in de microgolf.
  2)      Stop je kommetje meteen, voor ongeveer 5 minuten, in de microgolf. Gaartijd is verschillend van microgolf tot microgolf, dus check na die 5 minuten even of de pasta wel al gaar is. Zoniet verwarm je hem nog een paar minuutjes extra.
  3)      Wat zeg je? Je hebt geen microgolf????! Ocharme toch… Ik voel intens medelijden. Indien je wel over een traditionele kookplaat beschikt, kap je de inhoud van het kommetje in een kookpotje en verwarm je de pasta ongeveer 8 minuten. Let er wel op dat je af en toe roert om aanbranden te voorkomen. Het kan ook zijn dat je wat extra water moet toevoegen als de pasta te droog wordt.
• Bedank je microgolf met een welgemeende mercie, zet u aan tafel en eet.
  
  *Kan je geen basilicumtofu vinden? Gebruik dan wat gerookte tofu, quorn of een andere vleesvervanger naar keuze.

Too much of a good thing can be wonderful

Geen idee waarom, maar deze quote deed me meteen aan chocolade denken. :)

 
Studies hebben uitgewezen dat chocolade een positieve invloed heeft op ons humeur en dat een klein stukje pure chocolade per dag perfect past in een gezonde levensstijl. Need I say more? 

En wat is er nóg beter dan chocolade? Brownies natuurlijk!
Maar hoe je het ook draait of keert en hoezeer je ook je best doet om het te geloven: de klassieke brownies eet je best niet elke dag. Zoek het recept vanJeroen Meus maar eens op, bekijk de ingrediëntenlijst en je zal meteen doorhebben wat ik bedoel. 

Een leven zonder brownies, dan maar?
Neeneen mensen, geen paniek. Zo ver hoeft het niet te komen!
Want brownies hoeven geen tonnen boter en suiker te bevatten om lekker te zijn. Daar zijn deze vegan brownies (die bovendien nog eens raw-proof zijn ook) een schitterend voorbeeld van.  Zonder suiker, boter en gluten,  maar bomvol chocoladesmaak. Da’s goed nieuws, niet waar?

En voor de extreme chocoholics: eet er een flinke bol vegan chocolade-ijs bij: instant goed humeur verzekerd.

Raw brownies

-          100g ontpitte dadels, grof gesneden

-          100g gemengde noten

-          50g boekweit

-          80g cacaopoeder

-          Snuifje zout

-          1 el agavesiroop

-          1 el kokosolie

-          3 el sojamelk, of wat meer

1. Maal alles fijn in de keukenrobot tot je een kneedbaar geheel krijgt.
2. Bekleed een cakevorm met plasticfolie (de folie blijft beter kleven als je de vorm even nat maakt) en duw er het browniemengsel in.
3. Laat de brownies opstijven in de diepvriezer of koelkast.
4. Bewaar in de koelkast. De dag nadien smaken ze nog lekkerder!

Vegan chocolade-ijs (suiker- en vetvrij)

 

-          300 ml (soja)yoghurt

-          700 ml sojamelk, of een ander soort veganistische melk

-          60g cacaopoeder

-          ½ tl vanille-extract

-          ¼ schepje stevija (reb-a: 100% stevia)

-          1 el agavesiroop

-     stukjes raw brownies

1. Mix alle ingrediënten in de blender, giet het mengsel in de ijsmachine en draai het chocolade-ijs volgens de instructies van je ijsmachine.
2.  Laat het ijs nadien nog ongeveer een dik uur opstijven in de diepvriezer. Schep er mooie bolle van en geef stukjes raw brownies bij.
3. Wanneer je het ijs langer laat opstijven, zal je het eerst even moeten ontdooien vooraleer je er bollen van kan scheppen. Een kwartiertje op het aanrecht of een minuutje in de microgolfoven volstaan.