Potjessalade

Het was een idee van mijn vriend. Eigenlijk was het een idee van weet ik veel wie. Een mens die op een goeie dag dacht “laat ik mijn sla in laagjes in een glazen pot schikken en dan kan ik die zo overal meenemen zo. Eureka!”

 Er bestaan nog verlichte zielen op deze planeet.

Wiens idee het ook was, het was niet het mijne en dat blijft een beetje pikken.

U moet immers weten dat glazen potten hetzelfde effect op me hebben dan K3-brooddozen op 4-jaar oude meisjes; stop er eender wat ik en ik zal het wel leuk of lekker vinden.

Wanneer het bokalen betreft, vertoont mijn gedrag veel gelijkenissen met dat van de gemiddelde 70-jarige bomma. Ik kan het niet over mijn hart krijgen ze in de glasbak te gooien. Ik houd elke pot bij, in de gedachte dat hij me ooit nog wel eens zal kunnen dienen. Ik kan bijna meedoen in zo'n "Extreme verzamelwoede"-programma op Vijf tv. 

Ooit gooide papa tijdens een grote zolderschoonmaak - hoewel ik betwijfel of het gewoon geen indirecte aanval tegen mijn verzameling betrof- mijn hele bokalencollectie bij het glas. “Dat staat hier al drie jaar en ge hebt die met moeite al twee keer gebezigd”. Intriest wist ik dat hij ongelijk had mijn glazen schat zo grofweg buiten te gooien.        

Die zomer droeg onze merbelanenboom meer zoetgele vruchtjes dan wij samen met de rest van mijn kleine familie en onze buren ooit zouden kunnen opeten. Confituur maken, leek de enige manier om alles te verwerken. Maar geen confituur zonder glazen bokalen om hem in te bewaren natuurlijk.

“Ja papa, mijn bokalen die ge allemaal hebt weggesmeten, die zouden nu wel van pas komen, niet? ". Papa lachte groen.

Die dag ging ik –bokalenkoningin van de streek- lege confituurpotten schransen bij de buren en mijn oma. De vernedering.

Hoewel papa sindsdien iets meer respect voor mijn glazen potpassie heeft, bedenk ik hem ervan stiekem nog steeds te snoeien in mijn verzameling. Het kan me minder schelen, want intussen bouwde ik op kot toch al een backup-collectie uit. Mij gaan ze niet meer liggen hebben.

Mijn bokaalliefde ten spijt, was ik er dus nooit opgekomen een slaatje in laagjes in een pot te stoppen. Eén van de meest fancy lunches die een mens mee kan nemen naar school of het werk. Geheel instagramwaardig en perfect om elke mens in uw omgeving teleurgesteld te laten zijn in zijn bokes met kaas.

In mijn hoofd spookte wel de vraag hoe men dat nu eet-technisch dient aan te pakken?  Die laagjes dat is allemaal wel schoon enzo, maar ik eet toch liever alles wat door elkaar in plaats van eerst een laagje sla, gevolgd door wat tomaatjes, een laagje komkommer, afsluitend met een bodempje dressing... Internetresearch wees uit dat het bokaalconcept meer iets voor de show is en dat je je slaatje nadien gewoon zonder enige vorm van élégance op een bord moet kappen. Blijft mij een beetje de vraag of dat dan wel allemaal zo praktisch is en of je dan niet beter gewoon je slaatje in een Tuperwarepotje meeneemt.

Maar goed, het is salade en het zit in een bokaal en dus zal u me niet horen klagen. Het oog wil nu soms eenmaal ook wat.

Salad in a jar

Voor 1 persoon met honger

• 2 handenvol boerenkool
• 1 handvol cranberries, liefst vers, gedroogd kan ook
• 1/2 tl honing
• 1 kop pompoenblokjes, uit de diepvries 
• 1 handvol kikkererwten
• Een restje gekookte rijst of quinoa, optioneel
• Cayennepeper
• olijfolie
• Peper en zout
• 1/2 avocado, in blokjes
• 2 el pompoenpitten of andere pitten naar keuze

Voor de dressing

• 1/2 tl mosterd
• 1/4 avocado, gepureerd
• 1/2 tl honing
• 1 tl appelazijn
• een scheutje water

1. Haal de harde stengels van de boerenkool en snijd de kool in kleine stukjes. Doe de kool in een kleine mengkom en masseer ze ongeveer een minuutje met wat peper, zout en 1 el olijfolie. Het zal misschien wat onwennig aanvoelen daar zo sensueel die groene boerenkoolblaadjes te staan masseren, maar een korte massage zal die taaie groene blaadjes transformeren in gezonde, zachte smaakbommetjes, dus smijt al die gêne aan kant en masseer erop los!
2. Spreid de kikkererwten uit over een bakplaat en druppel er wat olijfolie over. Kruid met flink wat peper, zout en een snuif cayennepeper. Schuif de bakplaat in onder de grill. Binnen zo'n 15 minuutjes, haal je knapperige kruidige kikkererwten uit.
3. Als je verse cranberry's gebruikt, hussel je deze kort met een wat honing door elkaar en laat je ze 2 minuutjes garen in de microgolf. Gebruik je gedroogde cranberry's, dan kan je meteen naar de volgende stap.
4. Verdeel de pompoenblokjes op een bordje en gaar ze in een viertal minuutjes in de microgolfoven. Kruid met peper en zout.
5. En nu begint het leuke stuk:
   Neem je favoriete masonjar (het mag best een grote zijn). Meng alle ingrediënten voor de dressing door elkaar in de pot. Daarop komt nu een laagje kool, gevolgd door de pompoenblokjes. Weer een laagje kool, een laagje kikkererwten en een laagje avocadoblokjes. Aftoppen doe je met eventueel nog een laagje kool, de cranberry's en wat pompoenpitten. Je kan altijd voor nóg meer laagjes gaan, maar mijn geduld gaf het hier op.
6. Sluit de pot en ga ermee op stap, want dat is tenslotte wat je met zo'n coole lunchbox hoort te doen. 

Review: Farm vegetables spreads

Afgelopen week ontdekte ik deze schattige potjes in een biowinkel in de stad . 

Ik weet niet wat het was. Ik zag hen. Zij mij en de klik was er. Zonder al te veel na te denken nam ik hen mee naar huis. Om een excuus te hebben om alle 3 de potjes die zelfde dag nog te mogen opendoen en te kunnen proeven, dacht ik dat ik er misschien maar een keer een review over moest schrijven. Dat is dan ook eens iets anders dan die recepten altijd. Bij deze: 

Wat? 

Farm vegetable spreads van Allos. Deze spreads zijn glutenvrij en geschikt voor veganisten. Ze beloven je 67% groenten en verder uitsluitend natuurlijke, biologische ingrediënten. 

Waar?

Ik kocht de potjes in Bioshop. Verder vind je hem ook bij Biovita en Ekoplaza. Deze spreads zijn blijkbaar vrij nieuw, dus waarschijnlijk vind je ze binnenkort wel in de meeste biowinkels.

Wat zit erin? 

De ingrediënten zijn wat mij betreft prima. Niets raars, geen E'tjes, noch palmvet of andere niet al te koosjere dingen. Bovendien valt op dat de spread ook effectief zijn naam waardig is: koop je bijvoorbeeld  de pompoenvariant, dan is het eerste (en dus meest dominante) ingrediënt ook effectief pompoen, iets wat van vele andere spreads niet gezegd kan worden. Dat we dat nog mogen meemaken. 

En hoe zit het met de centjes?

Voor 1 potje betaalde ik €2,49. Een schappelijke prijs, lijkt mij. Niet meer of minder dan je voor de andere gangbare spreads betaald en hier krijg je tenminste échte ingrediënten voor je geld.

Allemaal goed en wel, maar hoe zit het met de smaak?

Mijn favoriete puntje. Ik testte alle spreads speciaal voor jou zorgvuldig uit, voor dat soort zaken offer ik mijn graag op, je kent me. De conclusies:

• Cucumber Mint
  Toen ik het potje opende, was ik eerder sceptisch. De spread zag er nogal wit en smakeloos uit, maar smaakte geheel anders. Friszurig deed hij me wat aan tzatziki denken. De munt meen ik wel nergens te bekennen, maar ik mis hem nu ook niet meteen. Een lekkere spread op een broodje met wat tuinkers, zwarte peper en komkommer, denk ik. 
  
• Pumpkin ginger
  De lichtoranje kleur was veelbelovend en gezien ik gek ben op pompoen, was deze mijn intuïtieve favoriet. Dat was voor het proeven, want ik vond deze de minste van de drie. Ik denk dat ze wat te kwistig geweest zijn met die witte wijnazijn, waardoor hij mij aan die ouwerwetse, zurige sandwichspreads doet denken. Pumpkin ginger, het spijt me zeer, maar u bent niet meteen mijn ding. 
  
• Pea basil
  Dit potje is mijn nieuwe verslaving. Zoooo lekker. Het smaakt net als pesto (en laat mij nu net licht pesto-verslaafd zijn), maar dan frisser en daarbij nog eens veel gezonder ook. Een topper die ik niet alleen op een broodje met tomaat en rucola, maar ook eens met wat pasta ga proberen.  
  

Conclusie

Deze spreads zijn een erg lekker en vooral gezond alternatief voor je boke met kaas of confituur. Ik ga de Cucumber Mint en Pea Basil zeker vaker kopen. En over mijn experimenten met die laatste hoor je later zeker en vast nog meer. 

Tapenade - the healthy way

Tapenade. 

Mijn to-go tip om in geen tijd een spectaculair maal op tafel te toveren. 

Niets is zo simpel, want veel geraffineerder dan een paar welgekozen ingrediënten in een blender gooien, is tapenade maken niet.  Een paar mooie, geroosterde sneetjes brood en wat sla en gegrilde groentjes erbij en het lijkt meteen alsof je dagen aan dit feestmaal hebt voorbereid. Ideaal de alom bekende combi “bezoek” en “weinig tijd”. 

Tapenades hebben net als pesto nogal eens de neiging behoorlijk wat olie op te slokken. Meestal moet ik met pijn in het hart super veel olijfolie bij mijn olijfjes kappen, vooraleer mijn olijventapenade iets of wat smeuïg wil worden. En smeuïg, doch met de nodige olijfstukjes, is net hoe ik mijn tapenade wil. Op die halve liter olijfolie moest dus iets gevonden worden.

Op een goede dag, besloot ik opnieuw voor een tapenade-lunch te gaan. Mijn fles olijfolie al boven halend, viel mijn oog plots op een van de wonderlijkste vruchten die moeder natuur uit haar mouw heeft geschud: de avocado. Mijn anti-halve-liter-olijfolie-in-de-tapenade-held.

Van ongeveer een halve liter, naar 1 eetlepeltje voor de smaak.

Doe het hem maar na, die avocado.

Smeuïge olijventapenade

-          1 ½ kop groene olijven

-          1 el kappertjes

-          1 el olijfolie

-          1/3 avocado of een beetje meer afhankelijk van het soort olijven

-          Zwarte peper

Alles in de blender en mixen maar!

Proef even of de textuur en de kruiding goed zitten. Als je de tapenade liever nog wat smeuïger hebt, voeg je gewoon nog een beetje avocado toe. Let er wel op dat je er niet te veel avocado bij doet, want anders zal je eerder een soort olijven-guacamole bekomen. Ook niet slecht, daar niet van…

La Vie en Vert goes Spanish: Andalucía

En toen zat ik plots in Spanje.

Dat soort drastische wendingen kan ik wel hebben. Ik ben het type reiziger dat zich liefst volledig smijt in de  lokale cultuur. Ik ben daar nogal fanatiek in. Eens in Spanje, staan er enkel nog Spaanse gerechten op tafel en doe ik als een echte Spaanse madre met mijn rieten boodschappenmand en in mijn beste Spaans mijn inkopen op de plaatselijke markt.

Die markt is werkelijk het walhalla voor fruit- en groentenverslaafden als ik. Tientallen kraampjes vol kleurrijke vruchtjes en verkopers die je er met man en macht van proberen overtuigen dat hun groentjes de beste, mooiste, smakelijkste en goedkoopste zijn. Althans, dat is wat ik afgaande op hun intonatie vermoed, want zoveel verder dan "ola" en  "adios" reikt m'n Spaans nu ook weer niet. 

Het kan aan de vakantiesfeer of de zon liggen, maar alles smaakt hier wel tien keer beter dan in België. Het beste voorbeeld is de tomaat. Wie mij een beetje kent, weet dat ik sowieso al behoorlijk gek ben op tomaten. Als we thuis ergens uiterst noodzakelijk kerstomaten voor nodig hebben, moet mij dat nadrukkelijk gezegd worden, anders zal het het gekochte bakje tomaatjes al verorberd zijn voor het goed en wel de koelkast bereikt heeft.* 
Eens je een Spaanse tomaat gegeten heb, zal je de tomaten uit België voor eeuwig smakeloos en waterig vinden. Zo’n heerlijk rijpe, zoete, zongerijpte, Spaanse tomaat, daar kan niets tegenop. 

Ik grijp hier dus logischer wijs elke gelegenheid om tomaten te eten en stort me met veel plezier in het typisch Andalucische pan con tomate en drink hier home-made gazpacho met liters. 

* Wij zetten onze tomaten uit pure gewoonte altijd  in de koelkast. Geen goede gewoonte als je weet dat tomaatjes zich veel beter voelen op kamertemperatuur en dan ook lekkerder zullen smaken. Gun die tomaatjes vanaf nu dus een mooie laatste paar dagen van hun leven en laat ze nog lekker genieten van de warmte, buiten de koelkast. De tomatengemeenschap dankt u! 

Gazpacho con remolacha Gazpacho van rode biet

Conservatief als we als Vlaming op dat vlak zijn, doet de gedachte aan koude soep iedereen meteen huiveren. Soep is warm. Soep die niet warm is, is de naam “soep” niet waardig.  Mijn oma kijkt nog steeds een beetje vreemd als ze een lepeltje van  deze frisse soep neemt en merkt dat ze koud is. Die vreemde blik maakt dan altijd snel plaats voor “Is er nog?”-oogjes, want niets dat zo kan smaken op een warme zomerdag als een kommetje verse gazpacho. 

Deze gazpacho is dankzij de mooie, rode biet net dat beetje specialer dan de klassieker. Rode biet maakt het lichtjes zoet en geeft hem een prachtige kleur. Een onverwachte, maar zeer geslaagde combi!

• 1 gekookte rode biet
• 5 erg rijpe tomaten 
• ½ komkommer, geschild
• ½ paprika, van pitjes ontdaan
• 3 el olijfolie
• 3 el balsamico azijn
• 1 klein teentje look
• 1 snede brood, zonder korst*
• eventueel 1/3 van een rood pepertje
• zwarte peper en zeezout
  Dit is vast de eenvoudigste, snelste soep die je ooit zult maken.

1. Snijd alle ingrediënten in niet al te grove stukken en gooi ze in de blender.
2. Mix op hoogste snelheid tot een mooie, gladde, paars-rode soep.
3. Kruid met peper en zout.
4. Gazpacho moet naar mijn mening ijskoud zijn. Zet hem voor het serveren dus liefst nog een tijdje in de koelkast.
5. Giet in glaasjes en werk eventueel af met wat erg fijn gesneden stukjes komkommer, tomaat en paprika, een beetje olijfolie en wat zwarte peper. Of gewoon zo. Met een sneetje lekker brood. 

*No-Waste-Tip: Rooster de korsten, die je in kleine blokjes sneed met wat kruiden, geplette look,een sprenkeltje olijfolie, peper en wat zout in de oven en je hebt een geweldige topping voor op een salade of voor in de gazpacho.

Pasta presto met basilicum

Met de blok en kilo’s onverwerkte notities en stapels boeken voor de deur, is tijd mijn kostbaarste bezit. Direct gevolg daarvan is het compleet verwaarlozen van mijn blog. Sorry daarvoor.

Ook van culinair geëxperimenteer komt er tegenwoordig nog weinig in huis. Hoewel: tijdsgebrek maakt een mens opvallend creatief. Desondanks de studiedrukte, "kook" ik nog steeds elke dag zelf, want hoezeer de studentenresto’s ook hun best mogen doen: het vegetarisch aanbod is er toch nog altijd niet om van achterover te vallen. De tijd die ik aan koken besteed, werd de laatste weken wel tot een minimum gereduceerd en dit allemaal dankzij: de microgolfoven, mijn steun en toeverlaat in deze drukke tijden. De dag dat die het begeeft, onderga ik waarschijnlijk een complete mental breakdown, zozeer zijn wij aan mekaar gehecht. Van zo hele dagen alleen op kot te zitten, krijg je van die rare gewoontes, zoals het voeren van diepgaande gesprekken met planten of elektrische apparaten, bij gebrek aan andere gesprekspartners, zeer vreemd allemaal… Zijn er kotstudenten die dit kunnen bevestigen, of ligt het aan mij en zijn de chemische formules en wiskundige bewijzen wat naar mijn hoofd aan het stijgen?

De microgolf dus, mijn culinaire God. Geef hem 10 minuten en hij tovert, mits enige hulp van mezelve, de lekkerste gerechten op mijn bord. Eén van mijn favorieten is deze super snelle pasta. Veel meer dan een paprika snijden en een stuk broccoli wassen hoef je niet te doen. En veel meer dan wat speltpasta, tomatenstukjes met basilicum( uit brik, vind je bij Bio Planet), basilicum tofu (ook van Bio Planet) en die bewuste paprika en broccoli heb je ook niet nodig. Simpel, snel, gezond en zo lekker dat je dit gerecht zelfs aan je niet-vegetarische vrienden zou kunnen voorschotelen.

Tot slot nog een kleine tip: Ik gooi alle ingrediënten meestal de dag voordien al in een microgolfovenbestendig potje, zo kan de pasta al wat zacht worden in de tomatensaus en moet hij nóg minder lang in de microgolfoven. De dag erna gewoon een minuutje of 3 opwarmen en klaar is die pasta.

Koken = tijdrovend? Yeah right…

Tomaat-basilicum pasta

Voor 1 student met honger

-          1/2 brik tomatenstukjes met basilicum

-          1 handvol (spelt)pasta, fussilli of een andere soort korte pastasoort naar keuze

-          ½ paprika, in stukjes

-          Enkele broccoliroosjes

-          ½ blokje basilicumtofu*

• Snijd de paprika in kleine stukjes. Was de broccoliroosjes en snijd ze in hapklare brokjes.
• Snijd de tofu in blokjes.
• Giet de tomatensaus in een microgolfovenbestendig kommetje en meng er de pasta, tofublokjes en groentjes door.
• Nu kan je 2 dingen doen:
  
  
  1)Laat de pasta een nacht in de koelkast ‘weken’ (klinkt niet echt appetijtelijk, maar je weet hopelijk wat ik bedoel). In dat geval warm je hem de dag erna nog een tweetal minuutjes op in de microgolf.
  2)      Stop je kommetje meteen, voor ongeveer 5 minuten, in de microgolf. Gaartijd is verschillend van microgolf tot microgolf, dus check na die 5 minuten even of de pasta wel al gaar is. Zoniet verwarm je hem nog een paar minuutjes extra.
  3)      Wat zeg je? Je hebt geen microgolf????! Ocharme toch… Ik voel intens medelijden. Indien je wel over een traditionele kookplaat beschikt, kap je de inhoud van het kommetje in een kookpotje en verwarm je de pasta ongeveer 8 minuten. Let er wel op dat je af en toe roert om aanbranden te voorkomen. Het kan ook zijn dat je wat extra water moet toevoegen als de pasta te droog wordt.
• Bedank je microgolf met een welgemeende mercie, zet u aan tafel en eet.
  
  *Kan je geen basilicumtofu vinden? Gebruik dan wat gerookte tofu, quorn of een andere vleesvervanger naar keuze.

De venkel en rijst challenge

Soms zijn vaders net kleine kindjes. Horen ze dat er ergens linzen, rijst of komijn in zit en hebben ze “plots” geen honger meer, om dan nadien met zielige oogjes te vragen of er dessert is. Vaders… 

Meestal houd ik rekening met de grillen van mijn papa, maar soms dwingt de frigo mij tot het maken van onpopulaire gerechten en is het met spanning afwachten hoe hij erop zal reageren. De ene keer gaat hij met honger naar bed, de andere keer eindigt de avond in de frituur. Mannen…

De dag dat ik enkel nog rijst in onze kast en venkelknollen in de koelkast vond, leken er op voorhand al geen mooie complimentjes over wat ik later uit de keuken zou toveren op mij te zullen wachten. De heer des huizes heeft een hekel aan venkel en een verborgen fobie voor rijst. Even twijfelde ik er, omwille van de noodzakelijke proteïnen, nog wat linzen bij te flansen, maar dat idee liet ik wijselijk varen. Van linzen wordt hij nagenoeg hysterisch.
Twee keer raden wat ik klaarmaak als we eens een klein ruzietje gehad hebben. Een wijs man zei ooit: “ Wie slim is, houde de kok te vriend”. Dat heeft hij intussen ook wel al door. Maar we komen anders goed overeen hoor, papa en ik ;) 

Uitdaging was dus om rijst en venkel om te toveren tot iets wat voor mijn vader  als “eetbaar” (we moeten realistisch blijven) beschreven zou kunnen worden. 

Het brokje geitenkaas achterin de ijskast bracht redding en door de venkel lekker lang te laten bruinen in de oven onderging hij een complete make over waardoor hij zelfs door papa in zekere zin gesmaakt werd. Hij schepte zelfs twee keer op! Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat hij al de hele dag in de tuin had gewerkt en op het randje van uitgehongerd was, maar laat ons dat even negeren. 

En ach, papa is nu ook eenmaal geen referentie als het op lekkere venkel-/rijstgerechten aankomt. Neem het dus van mij aan: wie venkel en rijst lust, zal dol zijn op deze salade. 

En de rest moet maar eten wat de pot schaft.
Zo is dat.  

Venkel-rijstsalade 

                - 1 mok camareguerijst (rode rijst), volkoren rijst
                   of een andere rijstsoort    naar keuze          
                -  3 venkelknollen
                - peper, zout, olijfolie
                - 3 handenvol veldsla, gewassen en gekuist
                - 1 handvol ontpitte, in stukken gesneden verse pruimen
                  (ik gebruikte mirabellen uit onze tuin)*
                - sap van 1 sinaasappel
                - 3 el wijnazijn
                - 150g verse geitenkaas
                 - 1 handvol geroosterde hazelnoten

1. Kook de rijst gaar volgens de instructies op de verpakking. Laat de rijst afkoelen.
2. Snijd de venkelknollen in dunne plakjes en hussel ze op een met bakpapier beklede bakplaat door elkaar met olijfolie, peper en zout. Bak de plakjes gedurende 30 minuten op 180°C, tot ze mooi bruin en licht gekarameliseerd zijn.
3. Meng de rijst, veldsla, pruimenstukjes en gekarameliseerde venkelplakjes door elkaar en schep ze in een grote schaal.
4. Maak een dressing met het sinaasappelsap, de azijn en wat peper en zout. Giet de dressing over de salade.
5. Verbrokkel de geitenkaas over de sla en garneer met wat grofgehakte geroosterde noten.

* Als het pruimenseizoen voorbij is, kan je de pruimen gerust vervangen door ander fruit naar keuze: appels, druiven,  peren …

Voor de mayonaise-freaks onder ons

Eerst en vooral wil ik jullie allemaal een fantastisch, gezond, gelukkig en onvergetelijk 2014 wensen. Ik hoop dat 2014 alles zal brengen waarop je hoopt of waar je naar verlangt. 

Ik ben er zeker van dat het voornemen om in 2014 wat gezonder te eten op bijna ieders goede-voornemens-lijstje. Gezond eten is niet altijd eenvoudig. Er zijn veel zaken die nu eenmaal té lekker zijn om ze niet meer (zo vaak) te eten. Mijn zwak punt is zoetigheid, maar daar heb ik met vegan en suiker- en vetvrij bakken toch al een behoorlijke oplossing voor gevonden.      

        
Ik ging op zoek naar iets waar nogal wat mensen verslingerd aan zijn en kwam zo uit bij mayonaise. Ikzelf ben niet zo’n mayo-freak, maar bij de rest van mijn familie heeft de mayonaisepot sinds jaar en dag een vast plekje op de keukentafel veroverd. Gezonde mayonaise maken, leek me dus wel een leuke uitdaging. 

Mijn eerste poging mislukte volledig (veel te zure mayonaise met yoghurt, die dan nog eens veel te lopend was ook). De tweede poging daarentegen was een enorm succes. Het geheim? Witte bonen! Verder de gewone smaakmakers van mayonaise. Eigenlijk is deze mayonaise maken ongelofelijk simpel en kan hij onmogelijk mislukken (in tegenstelling tot de klassieke, huisbereide mayonaise die bij mij vaker mislukt dan lukt).    
De textuur is natuurlijk niet exact gelijk aan die van de vettige variant (verwacht geen wonderen: in klassieke mayo zit 2,5 dl olie, in deze hooguit enkele lepels), maar qua smaak proef je nagenoeg geen verschil.
 

Ik gebruikte deze mayonaise voor het eerst in een aardappelsalade, maar hij smaakt ongetwijfeld ook erg goed in een gewone salade, bij frietjes of in een boterhamspread (vegan “kip”curry met quornblokjes, mmmm). 

Heb jij ook zo’n zwakke plek? Waarvan zou jij graag een gezonde versie op La Vie en Vert zien?  Laat hieronder gerust een berichtje achter!

Vegan, gezonde, bijna vetvrije  mayonaise 

-          300g gare witte bonen, uit een potje, gespoeld en uitgelekt

-          1 el keukenazijn of 2 à 3 el citroensap

-          1 el mosterd

-          4 el olijfolie

-          2 el water of meer voor een smeuïgere saus

-          Veel peper en een flinke snuf (Himalaya)zout

1. Doe alle ingrediënten in een hoge mengbeker en mix tot een gladde, mayonaise-achtige saus.
2. Wanneer de saus te dik is, voeg je wat extra water toe.
   Proef en breng eventueel op smaak met wat extra azijn, mosterd of peper.

 Aardappelsalade met gezonde mayonaise

-          Enkele stronkjes witloof, in ringetjes

-          ¼ rode kool, geraspt of erg fijn gesneden

-          2 grote appels, in blokjes

-          500g gare aardappels

-          3 el fijngesneden augurkjes

-          1 rode ui, fijngesnipperd

-          2 el ciderazijn

-          2 el gedroogde dille

-          1 portie vegan mayonaise (zie boven)

1. Meng het witloof, de kool, appelblokjes, aardappelblokjes, augurkjes en ui door mekaar in een grote slakom.
2. Meng de azijn en dille door de mayonaise, voeg eventueel nog een scheutje water toe en roer de dressing door de aardappelsalade.
3. Laat de salade nog even afkoelen in de koelkast.