Het geitenyoghurtje

Soms kan iets dat op zich al enorm lekker smaakt nog wel tien keer zo goed worden door het een tijdje in de oven te stoppen. Denk maar aan geroosterde worteltjes, cake (mij maak je niet wijs dat ik de enige ben die de kom van het cakebeslag uitlikt, geef maar toe) of (zoete)aardappels of tomaten.

Wat zijn het toch fantastische dingen, die ovens.

Nog zoiets dat in voorgaand rijtje past, zijn perziken en nectarines. Heaas kunnen die vruchtjes nogal eens behoorlijk enthousiast beginnen rijpen in onze fruitschaal, dus zag ik me genoodzaakt ze een gepaste bestemming te geven.

In een experimentele bui had ik een week geleden een potje geitenyoghurt gekocht in de biowinkel dat ook vanuit de koelkast stond te schreeuwen om aandacht. Ik had echt geen idee wat ik met die geitenyoghurt aan moest, want er ’s ochtends mijn muesli in kappen, lijk me nu niet meteen zo appetijtelijk.

Nu houdt geitenkaas wel erg veel van zoetige dingen als fruit. Hetzelfde veronderstellen van zijn yoghurtbroertje leek me dan ook een gewaagde gok.

Het plan: perzik grillen met wat honing, schepje geitenyoghurt erbij en garneren met wat geroosterde, lichtgezouten nootjes en een verkruimeld koekje.

Het resultaat was zonder overdrijven verbluffend: zo eenvoudig, super weinig werk, maar zo chique en lekker.

Van nu af aan is de Bioplanet een geitenyoghurtjeskoper rijker. 

Gegrilde perzik met geitenyoghurt en een krokantje 

-           4 perziken of nectarines

-          2 el vloeibare honing

-          1 potje geitenyoghurt

-          1 handvol geroosterde, gehakte amandelen

-          4 droge koekjes à la Petit Beurre, Mariakoekjes…

-          2 el gezouten pompoenpitten

-          Extra honing

1. Halveer en ontpit de perziken.
2. Leg de helftjes in een ovenschaal en sprenkel er een eetlepel  honing oven.
3. Rooster de vruchten onder de grill. Dit duurt zo’n 5 à 10 minuten en gaat erg snel. Blijf dus gerust even bij je oven staan.
4. Meng een eetlepel honing door de geitenyoghurt en verdeel de yoghurt over 4 kleine bordjes.
5. Leg de op elk bord 2 gegrilde perzikhelften.
6. Werk af met geroosterde noten, gezouten pitten en wat koekkruimels. Druppel er nog wat honing over.  
7. Serveer meteen. 

Over moestuinieren, falen, whoopies en zongedroogde blauwe besjes

Oogst.

Voor een keer was er eens oogst, met name blauwe bessen.

Veel blauwe bessen.

Veel zon ook. En warmte en hittegolven enzo.

En dat is dan wat er overschiet van die grote blauwe bessen oogst als je na een tijdje terug uit vakantie bent.

Een hele struik vol verdroogde, blauwe bolletjes.

Eerste reactie: teleurstelling, woede, boos op de zon, de warmte, de bessen. 

Mijn moestuinhistoriek kennende, zou u het moeten begrijpen. Ik ben een van de meest extreme voorbeelden van een mislukte wanne-be moestuinier. Al jaren spit, zaai en plant ik me te pletter op mijn zielig lapje, beschaduwde grond onder de bomen, het enige stukje hof dat mijn papa me wou overlaten om mijn groene zelve op uit te leven. Al mijn inspanningen ten spijt heb ik op wat opgeschoten sla en die ene, door kippen kapot gepikte pompoen van 3 jaar geleden nooit echt veel oogst gehad. Tuinieren en ik, het lijkt- hoe graag ik het ook doe- voorbestemd te floppen. Dat werd nogmaals bevestigd toen alles op mijn lapje grond dit jaar als bij wonder begon te groeien en bloeien dat het gene  naam had. Gigantische boerenkoolplanten, patatten, aardperen, kruiden, zelfs de frambozen-, cassis- en eerder genoemde blauwe  bessenstruik begonnen uit het niets vruchtjes te schieten dat het een lieve lust was. Men zou het ervaring kunnen noemen. Men zou kunnen denken dat ik geleerd heb uit de fouten van vorige jaren en het nu over een totaal andere boeg heb gegooid en deze oogst dankzij mijn kennis en ervaring heb verdiend. Een plausibele redenering, ware het niet dat ik een heel jaar in Gent heb gezeten en geen poot naar mijn lapje grond heb uitgestoken. 

Eindelijk rust, dacht de grond. Zolang ik maar niet in de buurt ben, tiert alles hier weelderig.

Ik was- ondanks het feit dat de oogst blijkbaar aan mijn afwezigheid te danken was-  onbeschrijflijk blij met al dat rijpend lekkers in de tuin en keek tijdens de examens  al uit naar de eerste bessen en frambozen. Terug van vakantie verwachtte ik dus kilo’s oogst en was ik al een hele middag confituur maken aan het plannen.

Kom ik thuis en hangt alles verschrompeld en verdroogd aan de struik, ogenschijnlijk oneetbaar en verloren te wezen…. U begrijpt hopelijk mijn frustratie.

Maar goed, enthousiast als ik ben probeer ik het positief in te zien: zongedroogde blauwe bessen, dat kunt ge zelfs in de biowinkel niet kopen en eigenlijk smaken ze zo slecht nog niet en zien ze er behoorlijk decoratief uit.

Mijn besjes kregen samen met die al even mooie groene pistachenootjes uit Spanje een plaatsje als kransje rond mijn nieuwste creatie: chocolade-woopies met vegan witte chocolade- amandelvulling, afgewerkt met pistache en  blauwe besjes. Klinkt behoorlijk chique, al zeg ik het zelf.

Woopies zijn overigens een soort mini sandwiches, maar dan gemaakt van cakejes. Erg leuk voor een afternoontea-party. Zeker deze, aangezien ze niet alleen verslavend lekker,  maar ook compleet veganproof en gezonder zijn dankzij wat verscholen kokosolie, noten, ijzerrijk caccaopoeder en vezelrijke volkorenbloem. En schattig zijn ze ook wel, toch? 

By the way: voor zij die níet falen bij het kweken van blauwe bessen, of gewoon geen blauwe bessenstruik staan hebben: gebruik gerust veenbessen of andere flashy gedroogde vruchtenstukjes, laat de vruchtjes weg of meng verse blauwe bessen door de witte chocoladevulling. Bij dat laatste raad ik je wel aan de woopies meteen te verorberen.

Chocoladewhooopies met witte chocolade-amandelvulling, blauwe besjes en pistachenoten

Voor de chocoladecakejes

-          120g cacaopoeder

-          100g kokosolie

-          250g volkorenmeel

-          ½ zakje vanillepuddingpoeder

-          1 mespuntje pure stevia  (ik gebruik stevija reb-a)

-          5 el rijststroop of (niet-vegan) honing

-          Snuifje zout

-          Een scheutje vanille-extract

-          4 el havermelk of andere planaardige melk

Voor de witte chocolade-amandelvulling

-          4 el amandelpoeder

-          2 el havermelk

-          2 grote el zachte kokosolie

-          Vanille-extract

-          Snuifje zout

-          1 el rijststroop of honing of ahornsiroop

Voor de afwerking

-          Pistachenoten

-          Gedroogde blauwe bessen of andere mooie gedroogde vruchtjes

1. We beginnen met de cakesandwichjes: 
1. Meng het meel, cacaopoeder, zout en vanillepuddingpoeder door elkaar. Voeg de overige ingrediënten toe en meng opnieuw tot een deeg dat op koekjesdeeg lijkt, kneedbaar is en niet aan je handen blijft kleven. 
2. Bekleed een bakplaat met bakpapier en vorm walnootgrote bolletjes van het deeg, die je op de bakplaat plat duwt en zo cirkelvormig mogelijk vormt. Je mag de cakejes gerust dicht bij elkaar leggen aangezien ze niet meer zullen uitzetten bij het bakken. 
3. Bak de cakejes 10 minuten op 180° of tot ze stevig, maar vanbinnen nog een beetje smeuïg zijn. 
4. Laat volledig afkoelen op een roostertje.
2. Intussen kan je de de vulling maken. Daarvoor meng je het amandelpoeder met het zout, de stroop en het vanille-extract en de melk. Daarna meng je er met een vork de kokosolie onder tot een botercrème-achtige substantie. Plaatst in de koelkast.
3. Als de cakejes volledig zijn afgekoeld, kan je de woopies beginnen assembleren. Neem 1 cakeje, besmeer met een royale laag “botercrème” en dek af met een tweede, bij voorkeur ongeveer even groot, cakeje. Rol de woopie dwars door een bordje mer een mix van gebroken pistachenootjes en gedroogde bessen.
4. Klaar en eten maar!
   
   Tip  van het huis: Assembleer de whoopies à la minute. Heb je toch nog woopies over, bewaar ze dan in een doos in de koelkast. 

Over Euforie en Appelkruimelrepen

Eindelijk.

Gedaan.

Na al 6 weken bureauzitten, naar boeken en PowerPoints staren, een ongezonde hoeveelheid stress en ook wel een aardige portie geween en geklaag tegen menig ouder en vriend, kwam er op een mooie zonnige donderdag eindelijke een eind aan die eindeloos durende examenperiode. Ik vermoed dat hierbij weinig uitleg vereist is: ik ben behoorlijk euforisch momenteel. Euforie die misschien wel even snel weer zal gaan als ze is gekomen, want the moment of truth waarop de resultaten bekend gemaakt worden, lonkt. Maar dat probeer ik nu even in een ver uithoekje in mijn hoofd te duwen.

Het is vakantie!!

( Ik herhaal het hier even omdat ik het nog steeds niet kan geloven en nog altijd denk dat ik wakker zal worden uit een droom, terwijl ik lig te kwijlen op een of ander chemie- of fysicaboek.)

Om de vrijheid te vieren werd er gebakken, want ja mijn leven is zo boeiend dat ik feest vier door met bloem en kokosolie te knoeien. En neen, ik ging niet zoals iedere normale student naar Werchter. En ja, ik had daar op een gegeven moment wel een beetje spijt van. Maar bakken is ook leuk. En ik bedoel: na die examens, is alles wat niets met een bureau, een pen en papier te maken heeft gewoon geweldig. Het doet je wel de kleine dingen appreciëren, dat studeren.

Mijn post-examenparty bestond er dus uit iets te verzinnen met de 2 kg zielige appels die nog in onze fruitschaal lagen en dringend op moesten omdat we morgen op reis vertrekken.

Het werden appelkruimelrepen. Crumble in een reep zeg maar.

Geïnspireerd op mijn vriend die gek is op de kruimellaag van mijn crumble, maar het minder op het fruit eronder begrepen heeft. Iets wat mooi uitkomt aangezien ik bij het opscheppen net altijd stiekem meer appeltjes probeer te verzilveren dan er mijn stukje toebehoort.

Een meer dan waardig receptje voor onze appels en heerlijk krachtvoer voor die veel te lange autorit die ons te wachten staat.

Appelkruimelrepen  

-          10 appels, geschild en in blokjes

-          450g volkoren speltmeel of een andere bloemsoort naar keuze

-          300g havervlokken

-          250g gesmolten kokosolie

-          100g kokosbloesemsuiker

-          4 el honing  of ahornsiroop

-          Snuifje zout

-          2 tl kaneel

-      100g verkruimelde speculaasjes

1. Meng  de bloem met de havervlokken, de olie, suiker, honing, het zout en de kanaal. Het moet de structuur van grove kruimels hebben die je toch makkelijk samen kan drukken.
2. Bekleed een grote, platte, rechthoekige schaal met bakpapier en verwarm de oven voor op 190°C.
3. Duw 1/3 van het deeg stevig aan op de bodem van de vorm. Dit vormt de bodem van de reep.
4. Meng 1/3 door de appelstukjes en druk ook dit stevig aan op de bodemlaag.Door het overblijvende deeg meng je de verkruimelde speculoosjes. Daarna verdeel je dit deel over de appellaag en druk je alles opnieuw stevig aan. Dat aandrukken is belangrijk om te voorkomen dat je repen straks volledig uit elkaar zullen vallen.
5. Bak de repen in 30 minuten mooi stevig en goudbruin.
6. Haal de plaat uit de oven en laat alles zeker een uur afkoelen.
7. Snijd tot slot de grote reep nu in kleine vierkante of rechthoekige, hapklare repen. 

Vrolijk voedsel: naicecream

Sun is shining baby!

Die goeie ouwe lente, net toen het leek alsof ons landje nooit uit zijn winterdepressie zou geraken was hij daar. Net op tijd.

Aan het begin van elk seizoen zeg ik “Dit is nu echt mijn favoriete seizoen!”. Ik hou gewoon van variatie en vind elk seizoen wel iets hebben: zwemmen in zee in de zomer, boswandelingen in de herfst en avonden voor het haardvuur in de winter. Ik hou ook van clichés, ziet u.

Maar met de lente is het toch dat tikje anders. Er is geen enkel seizoen dat me plots zoveel energie en vreugde kan geven. Niet moeilijk ook, want wie wordt er nu niet blij van die plotse helder schijnende zon, blaadjes aan de bomen en lammetjes in de wei. Lente roept in mij ook al tijd een sterke drang naar actie op. De zon moet maar beginnen schijnen of ik sta al in de Aveve potgrond en zaadjes te kopen (Balkonmoestuin, here I come!). Ik moet maar een paardenbloem zien bloeien of ik verlang al naar een namiddag idyllisch wandelen door weides met een picknickmand aan de arm en een vers geplukt boeket bloemen. De thermometer moet zich maar even boven de 12 graden schieten of ik  plan al buiten te eten (en doe dat dan ook… met 3 truien, een dekentje en dikke wollen sokken). 

Al die heerlijke lentedingen. Voor mij en velen overschaduwd door een met tranende ogen, een kriebelende keel en een  gekluisterd zijn aan de zakdoekendoos, maar kom: die pollen horen er nu eenmaal bij en dat heeft allemaal ook zo zijn charmes( Niet echt, maar zon maakt een mens ook een pak positiever heb ik het gevoel).

Nog zo’n direct gevolg van zonneschijn is de drang naar fris, vrolijk voedsel. U weet wel: slaatjes enzo. En niet te vergeten: ijs.

1 probleem. Allé, neen. 2 eigenlijk.

1.      Tijdens de les dierkunde wist de assistente ons te vertellen dat er vis in ijs zit. De fabrikanten zouden stoffen uit vis gebruiken om te voorkomen dat het ijs begint te kristalliseren en vervatten deze stofjes onder “natuurlijke smaakstoffen” Lekker … :/  Dus bij het zien van een pot vanille-ijs moet ik nu steeds aan rauwe vis denken. (behoorlijk efficiënte mind-set om die ijsverslaving een beetje onder controle te houden met het bikiniseizoen in het vooruitzicht.)
2.      Zelf ijs maken is geen optie, want m’n ijsmachine is om technische redenen even buiten spel. 

Maar lente zonder ijs. No way! Bikini’s, vissen, ijsmachines of niet. Er moet en zal ijs gegeten worden.

 En daar komt mijn all-round vriend de banaan weer spelen. Want hoewel op Instagram niemand nog iets anders lijkt te eten, is naicecream/ banaanijs bij ons precies nog niet helemaal gekend. Volledig onterecht en moest ik Jeroen Meus zijn, zou heel Vlaanderen zich binnen de kortste keren ook in het banaanijs schieten. Helaas reikt mijn doelpubliek niet dermate ver, dus zie dit als een klein, kostbaar geheimpje tussen jou en mij.

Het principe is even geniaal als simpel: mix ingevroren bananen en je krijgt een zalig, romig ijs. Zonder vis, zonder toegevoegde suikers, zonder vet, zonder bewaarmiddelen, smaakstoffen of wat dan ook. Banaan en niets dan banaan.  Manmanman, dat ik daar nooit helemaal zelf ben opgekomen...

Nu ken ik veel mensen die iets hebben tegen banaan, die gewoon niet houden van de smaak. Wel, vreest niet gij allen! Voor alles is er een oplossing: probeer een van de onderstaande variaties, want door toevoeging van bijvoorbeeld besjes of chocolade, maskeer je de banaansmaak en houd je enkel nog zijn romige textuur over.

Voila, laat die zon maar schijnen, ik ben er helemaal klaar voor!

Naicecream a.k.a banaanijs

• -          Banaan, in stukjes gesneden en ingevroren
• -          Plantaardige melk of gewoon water

Doe de banaan samen met een scheutje van de melk of het water in een kleine keukenrobot of blender en mix. Je zal af en toe moeten stoppen om er met een lepel wat in te roeren zodat de mixer weer wat stukjes banaan binnen zijn bereik heeft. Indien nodig voeg je nog een beetje melk toe (niet te veel of je krijgt een milkshake, ook lekker, maar niet onze intentie). Toegegeven, dit vraagt enig geduld, maar eens het ijs vertrokken is wordt het in 1 2 3 heerlijk romig.

Mix wanneer je denkt dat het goed is nog een 15tal secondes door. Ja zal zien dat het ijs dan extra licht en luchtig wordt.

Schep in een kommetje en lepelen maar!

Variaties op het thema

Chococolate

Voeg van bij het begin naar smaak cacaopoeder toe en zoet eventueel met een lepeltje rijststroop, ahornsiroop of honing.  Lekker met wat extra stukjes chocolade of wat geraspte kokosnoot.

Berrylicious

Start met een bodempje water en 1 verse, niet-diepgevroren banaan. Mix deze tot een slijmerig papje. Voeg dan een paar handen diepgevroren bosvruchten toe en mix opnieuw. Zoals bij het klassieke banaanijs vraagt dit wat gemeng en gemix en opnieuw gemeng en weer gemix. Geduld is het geheim.

Orangade

Vervang de melk in het klassiek recept door appelsiensap.

The nutty one

U raadt het al: notenboter. Hier geldt: overdaad schaadt. Een subtiele lepel pindakaas of amandelboter is genoeg voor het meest romige, hemelse ijs dat je je kan inbeelden. Afwerken met wat gekaramelliseerde amandelschilfers voor de luxe-editie.

Perzikje (kennen jullie dat schattige mammoetje uit Ice Age? )

Mix in het klassiek recept eerst de melk met 1 perzik of nectarine. Voeg dan de bevroren banaanstukjes toe en vervolg het recept. Kan ook met een handvol aardbeien in plaats van perzik.

Conclusie: eigenlijk werkt zo goed als alles. Je kan ook alle soorten fruit invriezen en mixen tot een sorbet zoals je dat met de banaan zou doen. Experimenteer er op los! 

De venkel en rijst challenge

Soms zijn vaders net kleine kindjes. Horen ze dat er ergens linzen, rijst of komijn in zit en hebben ze “plots” geen honger meer, om dan nadien met zielige oogjes te vragen of er dessert is. Vaders… 

Meestal houd ik rekening met de grillen van mijn papa, maar soms dwingt de frigo mij tot het maken van onpopulaire gerechten en is het met spanning afwachten hoe hij erop zal reageren. De ene keer gaat hij met honger naar bed, de andere keer eindigt de avond in de frituur. Mannen…

De dag dat ik enkel nog rijst in onze kast en venkelknollen in de koelkast vond, leken er op voorhand al geen mooie complimentjes over wat ik later uit de keuken zou toveren op mij te zullen wachten. De heer des huizes heeft een hekel aan venkel en een verborgen fobie voor rijst. Even twijfelde ik er, omwille van de noodzakelijke proteïnen, nog wat linzen bij te flansen, maar dat idee liet ik wijselijk varen. Van linzen wordt hij nagenoeg hysterisch.
Twee keer raden wat ik klaarmaak als we eens een klein ruzietje gehad hebben. Een wijs man zei ooit: “ Wie slim is, houde de kok te vriend”. Dat heeft hij intussen ook wel al door. Maar we komen anders goed overeen hoor, papa en ik ;) 

Uitdaging was dus om rijst en venkel om te toveren tot iets wat voor mijn vader  als “eetbaar” (we moeten realistisch blijven) beschreven zou kunnen worden. 

Het brokje geitenkaas achterin de ijskast bracht redding en door de venkel lekker lang te laten bruinen in de oven onderging hij een complete make over waardoor hij zelfs door papa in zekere zin gesmaakt werd. Hij schepte zelfs twee keer op! Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat hij al de hele dag in de tuin had gewerkt en op het randje van uitgehongerd was, maar laat ons dat even negeren. 

En ach, papa is nu ook eenmaal geen referentie als het op lekkere venkel-/rijstgerechten aankomt. Neem het dus van mij aan: wie venkel en rijst lust, zal dol zijn op deze salade. 

En de rest moet maar eten wat de pot schaft.
Zo is dat.  

Venkel-rijstsalade 

                - 1 mok camareguerijst (rode rijst), volkoren rijst
                   of een andere rijstsoort    naar keuze          
                -  3 venkelknollen
                - peper, zout, olijfolie
                - 3 handenvol veldsla, gewassen en gekuist
                - 1 handvol ontpitte, in stukken gesneden verse pruimen
                  (ik gebruikte mirabellen uit onze tuin)*
                - sap van 1 sinaasappel
                - 3 el wijnazijn
                - 150g verse geitenkaas
                 - 1 handvol geroosterde hazelnoten

1. Kook de rijst gaar volgens de instructies op de verpakking. Laat de rijst afkoelen.
2. Snijd de venkelknollen in dunne plakjes en hussel ze op een met bakpapier beklede bakplaat door elkaar met olijfolie, peper en zout. Bak de plakjes gedurende 30 minuten op 180°C, tot ze mooi bruin en licht gekarameliseerd zijn.
3. Meng de rijst, veldsla, pruimenstukjes en gekarameliseerde venkelplakjes door elkaar en schep ze in een grote schaal.
4. Maak een dressing met het sinaasappelsap, de azijn en wat peper en zout. Giet de dressing over de salade.
5. Verbrokkel de geitenkaas over de sla en garneer met wat grofgehakte geroosterde noten.

* Als het pruimenseizoen voorbij is, kan je de pruimen gerust vervangen door ander fruit naar keuze: appels, druiven,  peren …

Oeps, foutje ...

Vergissen is menselijk. En misschien toch ook een beetje goddelijk. 

Denkt u niet dat de weergoden zich de afgelopen 2 weken een beetje vergist hebben? Pas op, ik ben de laatste om te protesteren, maar de Belgische “zomer” blijft veelal beperkt tot 3 dagen met uitzonderlijke temperaturen van wel 20 graden en nu klimt de thermometer al bijna 2 weken tot bij de 30 graden. Een administratief foutje op het departement der weergoden, zoveel is duidelijk. 

Maar goed, het zij zo. Het is belachelijk goed weer en we zullen ons daar dan maar bij moeten neerleggen. ( Vrees trouwens niet: de weergoden lijken hun dwaling al te hebben ingezien, want voor vrijdag voorspelt onze Frank alweer het vertrouwde, op en top Belgische “zomerweer”. Jeej...)

En wat doet een mens bij temperaturen waarbij het zweet je al uitbreekt bij de gedachte aan beweging en je jezelf sterk moet forceren om geen vakantie naar Groenland of een ander ver land met meer vertrouwde temperaturen te boeken?
IJs eten natuurlijk, what else? Veel, lekker ijs, zonder al te veel gedoe. 

Dit vegan zwarte woud ijs misschien? Je maakt het zo fancy als je zelf wil. Geen zin om de gezondere chocoladesaus uit het recept te maken? Smelt dan gewoon een reep chocolade in brokjes op de laagste stand in de microgolfoven. Vergeet dan wel geen scheutje sojamelk toe te voegen en om de 30 seconden eens roeren, anders zal niet alleen jij, maar ook je chocoladesaus verbrand voor de dag komen. Geen restje brownie/ chocoladecake/ chocoladekoekjes/… in huis? Shame on you! En toch, zélfs dan kan het nog goedkomen: brokkel snel wat stukjes chocolade, andere koekjes of nootjes over je ijscoupe en niemand die het merkt.
Je kan de toppings natuurlijk ook laten voor wat ze zijn en gewoon een paar bollen kriekenijs naar binnen scheppen. Alles kan, niets moet.

Zo gaat dat bij dit weer ;) 

Vegan zwarte woud ijs

Voor het kriekenijs

                - 750g noorderkrieken op stroop
                - 500 ml sojamelk
                - 1 el vanille-extract
                - desgewenst extra rijststroop, agave of honing
Voor de chocoladesaus

                - 75g cacao
                - 100 ml sojamelk
                - 1/3 tl xantana
                - stevija naar smaak
                - snuifje zout

Extra toppings

                - uitgelekte krieken
                - stukjes brownie, chocoladecake of gewoon chocoladestukjes

1. Mix de helft van de krieken met het sap, de sojamelk, het vanille-extract en eventueel wat extra zoetstof.
2. Giet het mengsel in de ijsmachine en draai ijs volgens de instructies van je toestel.
3. Schep het gedraaide ijs in een diepvriesbakje en laat enkele uren opstijven tot het schepbaar is.*
4. Mix alle ingrediënten voor de chocoladesaus in de blender.
5. Schep bolletjes van het ijs en serveer met chocoladesaus, extra kersen en blokjes chocolade(cake) of browniestukjes. 

* 2 opmerkingen:

Nr 1) Zoals je misschien wel al gemerkt zal hebben op de foto, ziet mijn ijs er nogal platjes uit. Niks mis met het recept, wel met mijn geduld. Ik vond dat een uurtje in de vriezer wel zou volstaan. Niets daarvan dus, zeker niet na zo'n fotoshoot bij 30°C...  

Nr 2)  Heb jij wél geduld en niet direct zin in zo'n hele bak ijs, dan kan je wel eens ontgoocheld uitkomen wanneer je na 2 dagen geen heerlijk schepbaar roomijs, maar een blok beton uit de vriezer haalt. Niets aan de hand, gewoon 20 minuutjes uit de vriezer laten ontdooien of 1 minuutje op de laagste stand in de microgolfoven. Oeff...

An apple(cake) a day keeps the doctor away

Men zegt wel eens: 

“An apple a day keeps de doctor away.”

Een ideaal excuus om nog eens appelcake te bakken, lijkt me. :)

En wat voor een appelcake… Hij heeft iets weg van de klassieke quatre-quarts, maar dan met appels welteverstaan. Mooi gerezen, een beetje korrelig, toch smeuïg, licht vochtig door de appelstukjes en last but not least goudbruin gekaramelliseerde appelschijfjes bovenop.
En het beste moet nog komen: zero sugar (op die ene lepel in het toplaagje na), amper 50g kokosolie (in tegenstelling tot de 4 eieren en 250g boter van de klassieke cake) én niets dan plantaardige producten. 

“Klinkt geweldig”, denkt u vast.  Wel, beste mensen, geloof me vrij: het smáákt nog veel beter.

P.s: Kijk ook eens hier of hier.

Eenvoudige appelcake, vegan + suikervrij

 Vloeibare ingrediënten

-           100g  appelmoes

-          120 ml sojamelk of een andere plantaardige melk

-          50g kokosolie, gesmolten

-          ½ tl stevija (99% stevia, te koop de natuurwinkel) of 14 el Pure Via stevia (= de stevia die je in de supermarkt vindt, bevat veel vulstoffen en is dus minder gezond)

-          1 tl appelazijn

-          Snuf zout

-          2 el vanille-extract
-     2 el agavesiroop

Droge ingrediënten

-          200g zelfrijzend bakmeel
-     75g amandelpoeder

-          1 el bakpoeder

-          1/2 tl natriumbicarbonaat

Afwerking

-          2 grote, knapperige appels, geschild

-          1 el honing, agave- of rijststroop

-          1 el neutrale olie, ik gebruikte arachideolie

-          2 el sojamelk

-          1 el riet-, dadel- of kokosbloesemsuiker

1. Bekleed de bodem van een kleine springvorm met bakpapier en vet de randen in. Verwarm de oven voor op 180°C.
2. Mix alle vloeibare ingrediënten in de keukenrobot of gewoon met de mixer.                              
3. Zeef de droge ingrediënten door het vloeibare mengsel en roer kort tot alles mooi gemengd is.
4. Snijd 1 appel in kleine blokjes en roer ze door het deeg.
5. Schep het deeg in de springvorm.
6. Snijd de andere appel in plakjes en schik die plakjes bovenop het deeg.
7. Bak de taart 45 minuten op 180°C.
8. Meng de honing/siroop, de olie, melk en rietsuiker door elkaar. Haal na 45 minuten de taart uit de oven, giet het mengsel erover en bak de appeltaart nog een tiental minuten, tot ze mooi goudbruin en gekaramelliseerd is.  
9. Laat afkoelen, ontvorm en serveer met een pluizig deken en een dampende kop yogithee. 

--> Onze hond Vippi zag zo'n stukje appelcake ook wel zitten :)